Jasmijn is zeven en kan heel gelukkig worden door bomen te knuffelen of door met dieren te praten. Alles wat zij aanraakt lijkt te veranderen in levende, voelende wezens.

Robert is tien en is het liefst de hele dag in de natuur. Hij klimt hoog in de bomen en kan daar de niet altijd even makkelijke dagelijkse realiteit ontvluchten.

Waarom wilde Elsbeth deze documentaire maken?

“Deze documentaire wilde ik maken om mensen het gevoel van verwondering terug te geven. Ik voel ik voel wat jij niet voelt gaat over Robert en Jasmijn. Robert kijkt op een heel pure manier naar de wereld, en staat nog open voor dingen die andere mensen, volwassenen en kinderen, al niet meer zien.

Dat klinkt misschien zweverig, maar dat is het totaal niet. Het is gewoon een manier van kijken, van jezelf blijven verwonderen. Om dingen niet voor normaal aan te nemen, maar je omgeving blijven te bekijken alsof je het voor de eerste keer ziet.

Robert heeft dat nooit verloren. Dat vindt hij soms lastig. Hij merkt dat het soms een reden is waardoor hij gepest wordt. En dat wilt hij, heel begrijpelijk, niet. Dus hij houdt het steeds meer voor zichzelf. En als er dan een documentaire over je wordt gemaakt, is dat helemaal moeilijk.

Voor mij, als regisseur over de documentaire, was het ook vrij pittig. Het gaat over iets ongrijpbaars als gevoel: hoe laat je dat goed zien? En dan is je hoofdpersoon ook nog eens heel voorzichtig omdat hij bang is om zich te veel bloot te geven. Wat ik trouwens heel begrijpelijk vind. Maar gelukkig hebben we hetzelfde doel: ik wil samen met hem een mooie film maken, waar hij trots op kan zijn en zich nooit voor hoeft te schamen.

Gelukkig werkte ik met een cameraman en geluidsman die niet alleen maar knoppenbedieners zijn. Zij waren echt een aanvulling, dachten mee en we versterkten elkaar. Dat was ik niet gewend, toen ik videokunstenaar was deed ik alles in mijn eentje. Dan was je ook druk bezig met alle techniek. Nu kon ik veel meer aandacht geven aan de regie. Niet alleen aan Robert, maar ik kon ook in de gaten houden wat er in de omgeving gebeurde. Zo waren we continu samen op zoek naar juweeltjes.“

Ik voel ik voel wat jij niet voelt… is een jeugddocumentaire van Elsbeth van Noppen, geproduceerd door KerboschMeijer in coproductie met de NTR. De film gaat in première tijdens het Kids & Docs programma van IDFA 2010.

IDFA, Cinekid en het Mediafonds organiseren samen met een aantal omroepen ieder jaar workshops voor beginnende makers die een documentaire over en voor kinderen willen maken.
Ze krijgen les in het uitwerken van hun idee, het schrijven van het filmplan en aan het eind kunnen ze hun documentaire idee indienen voor subsidie.

De Kids&Docs documentaires kan je zien op Cinekid, IDFA en hier op Z@pp.

Als regisseur maak je ontzettend veel keuzes. Bijvoorbeeld over het onderwerp: welk verhaal wil ik vertellen? En hoe ga ik dat doen? Ga ik heel veel mensen interviewen, of laat ik 1 persoon aan het woord?

Maar je maakt ook keuzes over de muziek en over het beeld. Hoe wil je het laten zien? Snel achter elkaar geplakt, zodat het een heel flitsend geheel wordt, of juist hele lange shots, zodat je veel rust krijgt? Of misschien een combinatie?

Elsbeth is begonnen als videokunstenaar en VJ in een grote discotheek. Zij heeft al veel verhalen verteld met alleen bewegend beeld: het geluid werd dan door een DJ aan elkaar gemixt. Misschien is zij daardoor geïnspireerd door documentaires die ook mooie tussenstukjes weinig of geen tekst hebben. Een soort mini videoclips die het grote verhaal onderbreken en aanvullen.

Deze documentaire heeft dat ook:

Moon en het Wolvenmeisje – door Sarah Domogala

En, flink heftiger, Menna Laura Meijer’s “Sweety” - een film over de moord op Maja Bradaric.

Robert is hooggevoelig. Dat betekent dat hij meer voelt en ziet dan anderen. Dat kan heel leuk en interessant zijn, maar ook vermoeiend. Je krijgt namelijk heel veel prikkels binnen, die je hersenen allemaal moeten verwerken. Dan ben je soms eerder moe dan andere kinderen. Het is ook eenzaam. Robert merkt dat mensen hem niet geloven en hem vreemd vinden. Hij is daar verdrietig over, maar hij zou toch niet zonder al die ervaringen willen leven.

Robert ziet kleuren om alles wat leeft, communiceert met planten, voelt energieën en kan de toekomst voorspellen door naar de wolken te kijken.

Heb jij dat ook? Of juist helemaal niet? Laat het ons weten!

Elsbeth is gefascineerd door bewegend beeld. Eerst op de Kunstacademie, toen ze aan de slag ging met diaprojectors en videorecorders. Daarna als videokunstenaar en als VJ bij een grote discotheek.
“Het lijkt allemaal heel echt, op video. En omdat het zo echt lijkt, kan je de emoties van mensen bespelen. Je kunt iets anders laten zien dan ze verwachten, zodat je ze verrast.”

Eerst maakte Elsbeth video installaties: kunstwerken die ze tentoonstelde, waarin ze haar video’s vertoonde. Later, tijdens het VJen in de grote disco, werd ze steeds meer een live performer. Ze creëerde op dat moment een wereld van video. Als ze stopte, dan was het weg. Er werd niets opgenomen, je moest er echt bij zijn.
“Dat is eerst heel spannend. Je maakt iets voor de mensen die er dan aanwezig zijn. Je neemt ze mee in je verhaal en ze beïnvloeden je ook. Ze zien alles, ook de fouten die je maakt. Later werd het minder leuk, ik verlangde naar meer controle op het eindproduct. Zodat ik iets langer na kon denken over keuzes, en het nog eens terug kon kijken. “

Omdat Elsbeth als VJ en videokunstenaar al verhalen vertelde met haar video’s, was het voor haar heel natuurlijk om over te stappen naar de documentaires.
“Ik probeer altijd de zijkant of de achterkant van de werkelijkheid te laten zien. Toen ik VJ in de discotheek was, probeerde ik in mijn video’s te laten zien dat het niet alleen maar om feesten gaat, dat er nog meer is in het leven, anders is het zo leeg.
Nu probeer ik in mijn documentaires mensen nét iets anders te laten kijken. Neem bijvoorbeeld je dagelijkse wandeling naar school, of naar de supermarkt. Die heb je zo vaak gelopen, je kan het waarschijnlijk met je ogen dicht lopen. Maar iedere dag is die wandeling toch anders, als je maar goed kijkt. Als het heeft geregend, zie je misschien wormen en slakken op de grond. Of hebben de buurjongens een grote krijttekening gemaakt. In de winter ziet de omgeving er heel anders uit dan in de zomer. En als je daar op let, dan kan je je blijven verwonderen.”

“Eigenlijk ben ik een hopeloze optimist die overal het positieve van inziet! Dat wil ik heel graag aan andere mensen overbrengen.”

scenario & regie Elsbeth van Noppen
camera Jefrim Rothuizen
geluid David Spaans
montage Albert Markus
muziek Michael Bittermann

postproductie Laurent Fluttert voor Neon Film/TV
kleurcorrectie Joppo in de Grot
geluidsmix Ranko Pauković

uitvoerend producent Estelle Bovelander

eindredactie NPS Loes Wormmeester
producent Menna Laura Meijer en Gijs Kerbosch

Met speciale dank aan
Jasmijn en Robert

Met dank aan
Lucille Netters en Bart Geers
Anja Wilmink en Elbert Bazen
Martin en José Kuyer
Hedda Bruessing
Renske Meertens

Het filmplan werd ontwikkeld binnen de Kids & Docs workshop 2009/2010 van het Mediafonds, IDFA en Cinekid. Met dank aan alle deelnemers van de workshop,

Coco Schrijber, Boudewijn Koole, Meike Statema, Monique Ruinen en Anna Pedroli.

Deze film is financieel mogelijk gemaakt door
Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Mediaproducties

een productie van
KerboschMeijer

in coproductie met
NPS

© 2010 KerboschMeijer / NPS