Of ik hier iets over ‘mijn missie’ wilde schrijven, vroeg de begeleidingscommissie van de Federatie. ‘Volgens mij heb ik geen missie,’ hield ik de boot af, ‘wat is mijn missie dan? Ik zou het niet weten.’
‘U hebt ja gezegd tegen de functie van Nationale Mental Coach,’ hield men mij voor, ‘dan hebt u toch wel een idee van wat u van plan bent? U kunt toch wel een bevlogen statement afleggen over uw intenties? Waar het heen gaat, hoe Nederland beter kan worden van uw activiteiten? Iedere coach, of instelling, ieder bedrijf heeft tegenwoordig een mission statement.’
‘Neem me niet kwalijk’, bracht ik te berde, ‘maar dan heb ik geen missie. Het is een duur woord voor ‘luchtkasteeltje’ en tegen dat soort omdetuinleiderij wilde ik nu juist in het geweer komen als NMC. Valse beloftes doen die geen enkele consequentie hebben. Straks vraagt u mij ook nog of ik een passie heb. Een missie met passie! Nee, sorry hoor, daar doe ik echt niet aan mee. Of val ik nu uit de boot en moet ik mijn functie neerleggen?’
‘Nee,’ zei men mij, ‘u klinkt nu zeer gemotiveerd en krachtig. Uw bezwaren tegen het begrip missie… Prima. Dan is dat uw missie, zullen we maar zeggen.’

Wim de Bie,
Nationale Mental Coach 2010

