Afscheidsbrief van de NMC

Beste lezers/followers/vrienden/cliënten,
beste allemaal,

Dit is de laatste dag waarop ik de functie van Nationale Mental Coach 2010 bekleed.
Op vijf januari 2010 werd ik geïnstalleerd in de NMC-erefunctie op een levendige persconferentie in het Haagse Perscentrum Nieuwspoort. Ik kon toen niet vermoeden dat het een te zware taak was die ik op de schouders gelegd kreeg. Nationale coach, begeleider zijn van 16,5 miljoen Nederlanders, is een onmogelijke opgave.

Ik heb het er dan ook niet al te best van afgebracht, vind ik zelf. Twijfel aan mijn functie, twijfel aan het coachschap zelf, hebben mij menigmaal met de kop tegen de muur doen bonken. In plaats van zelf een coach te raadplegen, bleef ik koppig voortzeulen met mijn heavy burden.

...een jongensdroom werd werkelijkheid...

...een jongensdroom werd werkelijkheid...

Ik had mijzelf graag gezien als actieve deelnemer aan het maatschappelijk debat. Onvermoede, originele oplossingen aandragen voor de kwesties en problemen van de dag. Maar er wordt al zoveel afgetetterd. De opinie- en debatpagina’s staan bol van de analyses en meningen. Ik wist me als nieuwbakken functionaris geen eigen toon te verwerven. Maar mocht ik wel een eigen toon aanslaan? De Nationale Mental Coach is er immers voor iedereen? Zal ik het ’s heel modern zeggen? Ik raakte in een fikse spagaat!

En zo beperkte mijn rol zich allengs tot het plaatsen van dagelijkse tweets, langere teksten en videofilms. (Met veel plezier gemaakt!) Voor mij was Twitter een ontdekking. Ik stond er eerst zeer sceptisch tegenover - wat moest ik met dat bombardement van geouwehoer - maar ik vond de uitdaging steeds interessanter worden om in slechts 140 karakters minicommentaar te geven. Ok, ik gebruikte het medium verre van sociaal, ik beantwoordde de vele leuke en goede reacties zelden, er waren er teveel, maar ik las ze allemaal.

Dat mijn coachjaar eindigde met een permanente groepssessie in de duinen, heb ik nooit kunnen voorzien. Ik sloot me aan bij een groep uitgeburgerden, die zich uit woede, teleurstelling en onvrede over het populistische klimaat hadden terugtrokken uit de maatschappij, om zich mentaal voor te kunnen bereiden ‘op de betere tijden die komen’. (Verlangde ik onbewust terug naar de dropout- en commune-ideeën uit de Sixties?)

Ook dit project is behoorlijk mislukt. Dat is deels te wijten aan de erbarmelijke winterse omstandigheden en ik weet nu bijna zeker dat ik de enige overblijver ben.
Toch ben ik tevreden met die afloop: ik heb nu vrij toegang tot een van de duizenden Atlantikwallbunkers in onze kuststreek - een jongensdroom werd werkelijkheid.

Ik vrees dat deze slotbrief een te pessimistische toon gaat krijgen. Dat is niet de toon van de moderne coach, de eeuwige positivo, die klaarstaat met z’n platitudes als ‘kom op’, ‘we gaan ervoor’ en ‘je kunt het wel’.

Ik ben blij verlost te zijn van mijn officiële functie - de autoriteit uithangen gaat mij slecht af - en ik ben verheugd door te kunnen gaan als ‘mezelf’, zonder me constant te hoeven afvragen wie die mezelf dan wel is.

Gelukkig houdt de VPRO alle internetkanalen open (al willen de politiek en de commercie ze dolgraag weghebben) en ik ga, vanuit mijn hut in de duinen, door met het geven van commentaar op de actualiteit, of het spuien van regelrechte onzin.

...doorgaan vanuit m'n hut...

...doorgaan vanuit m'n hut...

Alle activiteiten zal ik aansturen via Twitter, dus als jullie me willen blijven volgen, is dit het adres: http://twitter.com/wimdebie
Of, kan ook, via http://www.wimdebie.nl - de site zal worden omgebouwd.

Ik dank jullie allemaal voor de reacties en de support en ik wens iedereen een goed 2011. Wedden dat het jullie zonder coach, geheel op eigen kracht, best gaat lukken?
Tot morgen!

Hartelijke groet,
Wim de Bie