Anil Ramdas 1958-2012

Geplaatst op 17 februari 2012 door Nienke Feis onder Podcasts, schrijver(s)

ramdas-foto-chris-van-houts-bron-dbnlramdas-papegaai-etcOp 16 februari 2012 overleed schrijver, journalist en programmamaker Anil Ramdas. Hij was 54 jaar. Ramdas werkte jaren als programmamaker en presentator voor de VPRO. In de jaren ‘90 maakte hij onder meer het radioprogramma Zilte Stranden.

Op 1 januari 1993 sprak Stan van Houcke met Ramdas in ‘God zij met ons’ naar aanleiding van zijn essaybundel ‘De papegaai, de stier en de klimmende bougainville’. Een gesprek over zijn Surinaamse jeugd, de ‘cultuur-schok’ die hij onderging in Nederland en zijn nieuwe, aan de literatuur ontleende, identiteit.

Beluister ‘God zij met ons’ van 1 januari 1993:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

podcast hier

In Zilte stranden van 7 februari 1995 sprak Ramdas met schrijfster Evelien Gans over haar bundel ‘Gojse nijd en joods narcisme’ waarin zij de verhouding tussen joden en niet-joden in de Nederlandse samenleving analyseert, en over de rol die haar joodse identiteit en de oorlogservaringen van haar ouders in haar leven spelen.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Podcast hier

badalBeluister De Avonden van 25 april 2011 met een interview van Jeroen van Kan met columnist en essayist Anil Ramdas over zijn romandebuut Badal.

9 Reacties op “Anil Ramdas 1958-2012”

  1. C.K.J. zegt:

    Thank you for sharing this VPRO!

    Rest in Peace our dear friend!

    You did an excellent job! We really gonna miss you!

  2. Review:
    BADAL, OR THE SUICIDE OF A REFORMED HOUSENIGGER
    by Egmond Codfried

    Anil Ramdas (1958-2012) was a great and prolific Surinam journalist, writer, publicist and TV presenter in the Netherlands. He was also a director of De Balie, where important social debates are staged. He was considered an important and accomplished Surinam Indian intellectual who interviewed many famous writers derived from the subcontinent, and was the VS.Naipaul specialist of The Netherlands. He knew all about the history of Indian Cinema. But he recently took his own life, on his birthday, which was a sad shock to me. Badal is an interesting autobiographic work, and a quintessential, extravagant Surinam novel, virtuously written, full of colour and music. With subtle humour, set at international locations, and filled with famous people.

    The reports are conflicting; some write that Ramdas insisted Badal was not autobiographical. I would suggest that until a biography is written we go by autobiographical in order to benefit from his life and thinking. Ramdas saw a new Holocaust coming against the allochtones in The Netherlands, even against himself who had went all out to be just like the white Dutch. His conversion must have been between 2009 and 2011, between ‘Paramaribo, de vrolijkste stad in de jungle’ (2009) and ‘Badal’ because the first book has no criticism of The Netherland or The Dutch. It would have seemed more fair to me if next to the criticism of Surinam, he would have acknowledge that Surinam was plundered, and was fighting its way out of post-colonial hell. He assumed the usual superior tone of the Dutch we know so well, of people who hate us, and do not want us to prosper, who block different partnerships and new financial partners for Surinam. Ramdas wrote to highlight our weaknesses and failures, to satisfy the Dutch, and to be popular among them. For this he qualifies as a housenigger, and his sad demise should be a warning to other houseniggers.

    This is reinforced by his own admission. He was as a man who sold his soul to the devil, and realised his mistake, but could not redeem himself due to personal demons. Even Badal in itself shows Ramdas as a writer playing both sides, not really coming clean, and withholding any criticism of the Dutch elite. He attacks Surinam ministers and the president, but not a word on the Dutch government, shows a strange bias. Are they above criticism, are they gods? As any good Dutch writer, he self-censures himself, by only finding fault with the little people, and Ramdas singled out the poor and uneducated Dutch he labelled as ‘white trash.’ It’s telling that in his youth he belonged to the group of Surinam Hindustanis who were so insanely racist against Blacks, that they even opposed independence, and set fire to valuable historical buildings, terrorising the whole nation. Strange to think that both India and Indonesia fought for their independence, and while the Indians and Indonesian in Suriname are strongly identified with their countries of origin, this does not seem to include their pride of independence and prosperity. So as much as I’m hurt by his dead, and in view of his adding to Surinam literature canon, in spite of himself; his mentality should be denounced as a housenigger, or ‘colonialist’ as he calls it. His unadulterated hatred of Blacks was what made him attractive to the Dutch, who take great pains to divide the allochtones among themselves.

    I early decided not to read his work or watch his programs as I did not like his tone of voice when he discussed Surinam and Surinamese in the same dismissive and superior terms as the Dutch always do. I considered him a Surinam Hindustani housenigger. Ramdas confesses in ‘Badal’ to adopting the sweeping anti-Muslim views of his white newspaper colleagues, in regard to the Khomeini Fatwa against Salman Rushdy, in order to be accepted; although he privately held a different, and more benevolent, Surinam derived view of Muslims. Little did I know that this was what also broke him up, as he came to realise his mistake. He finally saw The Netherlands through the eyes of the anti-colonial activists, and thus the same people he at the start of his stellar rise to fame would openly ridicule. Which had offended me. Ramdas realised that all his efforts to belong, to be accepted by his white colleagues failed, when Dutch politics recently took another, stronger anti-allochtone turn. Suddenly it was normal for journalist and intellectuals to speak with great disdain and loathing about coloured and Muslim citizens, as the great threat to the Dutch security, and civilisation.

    He immediately recognized the mood as akin to what went on before the last Holocaust (1933-1945). First he had attacked his white colleague’s by arguing that Dutch literature ignores allochtones. And he singled out for criticism one popular writer who did have a middle class and educated Black woman in his novel, but depicted her in a demeaning way: no better then a Black whore. This let to a big to do, bringing him national fame, but had whites feeling themselves attacked and (as usually) ‘undeservedly’ stereotyped as racist. He next planned an essay, to top the first one, about ‘White Trash,’ arguing the crisis in Holland as a break down in civility, and a lost of culture. He saw the people who voted for the anti-foreigner parties as ‘white trash.’ Causing whites to completely turn away from him.

    But he also seem to have realised that the educated, and cultured Dutch elite was equally behind these parties and their ideas. This seems to have caused a total breakdown in relations with the Dutch, and his discomfiture. But at the background, and steadily getting mixed with his professional career was his terrible addiction to alcohol. His substance abuse by his own admission went total out of control and he became a public spectacle. He was fired and lost his prestigious position as correspondent in India for the NRC Handelsblad, a major Dutch newspaper, as he battled a major health crisis. A position any journalist would give his left testicle for. Even as he gained a new chance as the De Balie director he could not regain control of his drinking and he was fired for mismanagement. He further horrified his Surinam fans by admitting on TV to take medicine for his anxieties, which drove him to drink. Next ‘Badal,’ his major, assumed autobiographical novel came out, and according to reports this did not establish him as a major Dutch novelist as he expected, which fact, next to the deterioration of his family live, led to his suicide. His death was eerily foretold in this novel, which left me heartbroken, and angry at the Dutch.

    For all its pretensions of honesty, I’m still missing a true analysis of the role of our stealing Dutch elite: who are deflecting attention to allochtones. The elite is always spared by cowardly Dutch writers, who are eager to join the elite. Every failure has to be presented as a personal failure, and cases like Ramdas are falsely used to proof that the coloureds can rise to any position. Yet we Surinamese should understand that The Dutch only like to deal with sell-outs. This is important, as we will look into the coming holocaust and how members and leaders of the victimised groups are employed to deceive and murder their own kind. Also missing is an insider analyses why all Dutch newspapers, and news programs sound the same? Why, for example, we were not told that parliamentarian Ayan Hirsi Ali, was an illegal Somali woman: while she was also raising hell? We were informed that Dutch Somali’s ‘mysteriously’ fled the Netherlands to Britain, but not because of their group persecution suffered at the hands of then Deputy-Minister Mark Rutte, our present crypto-sexual Prime-Minister; when they tried to inform the media about her illegal status. I ‘m still reeling from the admission of Badal of ridiculing the anti-Pieterbaas activists, because Surinam Hindustanis think of themselves as Caucasians, and cling to the fallacy of purity of race; no matter how black in looks, and feel closer to their white Caucasian brethren, then to the Black Surinamese.

    As a Surinam Black his books are useful to explain Surinam Hindustanis to me. My whole life I was one of these Black Surinamese Ramdas writes about who took great interest in Indians. Weekly visiting De Paarl and Jasodra to admire the antics of Rajesh Khanna or Amitabh Bachhan. But I was astounded to read in ‘Badal’ that Hindustanis do not eat soup, which they also consider something of the Blacks. Poor Indians. I myself was raised on rice in one soup or another and would kill for a bowl of Cassava Soup with smoked fish or Grated Plantain Soup with plenty of coconut milk. Yet, I remember a Hindustani acquaintance hesitating when I offered him this refined Plaintain balls soup, made by my mother. I had served him beef already, so I assumed he was well versed with the Black kitchen, once this beef-taboo was out of the way. The most talkative Hindustani taxi driver, a most pleasant raconteur and chronicler of Surinam life, who diverted me on the one-hour jungle way drive to the airport, informed me that Hindustanis frequented Black Winti witchdoctors because of their powerful spell. Earlier a Hindustani lady acquaintance told me a tale of an attempt at sexual molest by such a doctor. Seemingly a hazard that comes with the territory, and is just like these Catholic priests raping those young boys. The taxi-driver talked a great deal about Brazilian prostitutes, so I assume Hindustanis do have illicit sex. Yet according to Ramdas they look with horror at Blacks, doing the sexy things they do. I must assume that while Blacks are very open and bragging about Black anything, Indians are secretive and thus quite hypocritical. Maintaining a family oriented facade, and a god-fearing front, while in secret matching Blacks in all their sinfulness. But I’m not complaining; things are improving in Surinam and there is vice-versa integration and race-mixing too. I do hate the infighting.

    I was amazed how Ramdas questioning look at the Dutch matched mine. But he is quite a character. While he tells us how he set out with a group to put fire to colonial government buildings, but got cold feet and got out the car, I was rejoicing in Surinam’s independence in 1975. Yet we both left in 1980, he a year older then me. On my arrival I early on recognised that the Dutch were very different indeed from the benevolent image presented to us, in person, in writing, and via the Dutch Newsletter we were shown before every movie in our cinemas, called Polygoon Journaal. In their own environment hey sounded bloodthirsty and backward. Soon one man tried to frighten me by allowing his large dog to softly maul my arm, thinking I would flee screaming, as other foreigners are apt to do. And being steeped in traditions and stories around slavery, I always resisted being turned into a housenigger. At great cost to my emerging public success. Like my refusal to hand over the rights to my slavery drama Maria Susanna Du Plessis (1739-1795), as it was suddenly last minute decided that my rewrites with the dramaturgy would not do, and persons unknown to me should be given carte blanche to make the play. I was further instructed not to visit rehearsals, but await the premiere to see what had become of my historical play. The play was already sold to 27 theatres and people were buying tickets already. I refused, sensing this was planned from the beginning, to force my hand and delete my anti-colonialist views. And housenigger Blacks were involved in this horrible charade too. So I missed out at my one shot to possible greater success and fame. But mind you, I’m not complaining.

    Instead I took to novel writing and scientific research, already getting a taste when I researched this historical play. By chance I found a portrait of Maria Jacoba van Goor (1687-1737) a rich regent class woman who looked classical African. She was Isabelle de Charrière’s (Baroness Belle van Zuylen) granny, yet was missing from her biography. By looking for the grandmother I stumbled on a major eurocentric secret, namely that Blue blood is Black blood (1100-1848). The highest Dutch and European nobility was described as brown and black of complexion, while some also had classical African looks. Those were considered pure of blood. De Charrière moved in The Netherlands, and later in Swiss, in a circle of persons connected with Surinam. Baroness Maasdam was a granddaughter of Governor Cornelis van Aerssen, and was described by her cousin James Boswell as ‘Mrs. Maasdam black as chimney. Her husband, the baron of old nobility, he called ‘Chimney sweeper.’ De Charrière wrote a poem about this black baron: ‘About his brown black complexion, (1774) and asserted in a letter that his family, of the highest nobility, was famous for being ‘swarthy.’ In Swiss she met Pierre-Alexander Du Peyrou, an absent Surinam plantation owner, connected to the Van Sandick family, and a friend and benefactor of J.J. Rousseau. He was actually the first to publish Rousseau’s work, with the money earned by Surinam slaves. Interestingly Boswell describes his master Rousseau as: ‘A genteel Black man in an Armenian coat,’ while Rousseau writes about Du Peyrou’s ‘dark brown complexion.’

    De Charrière married and settled in Pays de Vaud, a region in Swiss where the people are brown, and she earlier had self-described in a penportrait for Boswell as: ‘She does not have the white hands, she knows this, and even jokes about it, but skin colour is no joking matter.’ This was towards the French Revolution when human races were invented and the nobility lost its power, and the dark complexion had stood for nobility and Black Superiority. Whites were the serfs, outcast and until 1848 were considered shoe leather. Whites were routinely condemned to life flaying, and there was a human leather industry. Whites as we know them today were only emancipated in 1848. From this year, which also marks a major change in the Dutch constitution stripping nobles from their ‘privileges?’ The image of the Moor; used by the Ancien Regime to symbolise blue blood: was added to the St. Nicolas feast, and became Pieterbaas. This yearly feast, celebrated during an atmosphere of national hysteria, should be understood as a racist initiation, to make young children aware of their whiteness. Racism should be understood as a liberation ideology, for whites did not want to be ruled by Blacks ever again. This fear still runs deep, and whites will not even acknowledge black portraits of their former rulers, as the concept of a Black king is too upsetting to them. Even now. But as Blacks have overcome the degradation of slavery, and every white Dutch is perfectly safe in Surinam, this cannot be said about the position of Blacks and others in The Netherlands, and the rest of the World. That’s a reason for me to call for The Second Enlightenment to end White Supremacy, and the Era of Revisionism (1848-1941).

    This knowledge is missing in the writings of Anil Ramdas. Though I have sent some papers and emails to De Balie, never receiving an acknowledgement. His ideas are like those of the Dutch, accepting ‘we don’t know’ as scientific answers about the many Moors in European art, literature, language or heraldry. When I observe people like Ramdas who struggle to be accepted as intellectuals I always hear Glenn Close in ‘Liaisons Dangereuse’ ridiculing Chevalier Darceny as: ‘Like a true intellectual he is intensely stupid’ and she cautions another ‘to make a concerted effort not to sound like the latest novel.’ Much of the trivia he pushes as knowledge left me yawning, and wondering why he does not offer something useful. Ramdas has Badal call himself a ‘charlatan,’ as he early conceded that he played a role to be accepted by whites.

    But even anti-colonialism is in some ways co-opted by the status quo. And only Blacks love Blacks, most of the time. Thus only Blacks will rejoice in the discovery of Black Kings. The eurocentrist worldview is based on a great lie, whitening all of European history by the use of whitened portraits, and their grossly fake history was fixed in 1848. Any amendment might lead to a collapse, so no attempt is made to re-examine European history. Thus any Black trying to readdress Dutch history is a threat; he is dabbling with state secrets, as state racism keeps white supremacy in place. So on 27 September 2011 I was slapped with a travel ban, by the building society no less as my sudden slave master, forced to sign an ‘agreement’ in front of a judge during a suit (Kort Geding). If I want to travel for more then three weeks, I need to give the renter before two weeks notice, and he may object. This has to do with the housing shortage in the richest county in the world, and puzzlingly; my travelling seems to add to this problem. Only god knows what comes next, but troublemakers in The Netherlands usually die of strange car accidents. While I’m seeking redress and annihilation of this ban, I’m accosted by the AIVD (Dutch Secret Police) for a forced ‘Enquete,’ about my views on ‘the living conditions in Holland.’ Even if I decline, I need to phone them.

    I tell my fans that whites are bad news. They are bad news because they are fucked up. They are fucked up because their ancestors were used as shoe leather. Flaying alive was a normal punishment and this fear and hatred has settled itself somehow as part of the white mind. The essence of whiteness is the hatred of Blacks. Whites hate and fear Blacks because they were ruled and oppressed, while civilised and christianised, by Blacks. This I have concluded after noticing how uniformly whites, worldwide, respond with ridicule, hatred and senseless denial when I present them with my evidence. I came to define their behaviour as mental aphasia induced by great fear. Many Dutch reminded me of the slave masters of old, threatening me with a whipping for defiling their sacred superior history. But the whole of Dutch history is a great lie, hiding that the Ancien Regime was Black. Isabelle de Charrière, Belle van Zuylen, did not consider herself part of the Graauw, the Canaille, the Mean People, as white serfs were called; so it’s silly to talk about her in terms of ‘we, the Dutch.’

    Next their fantasy version of the Holocaust (1933-1945) leaves us Surinamese blind to the threat. Not only Jews were murdered, but also Blacks, Roma, Gays, East Europeans, the handicapped, the elderly and Jehovah’s Witness’. I suspect that the Polish nobility remained black and brown. Hitler had Jews in his army. The Netherlands showed with 90% the greatest killing among its Jewry, more then nazi-Germany and twice the number for Belgium. Again the lying Dutch scientist claim not to know; while the facts show that the Dutch, in great numbers, helped the nazi enemy to kill their fellow Jewish citizens. Allochtonen are now placed in this position as the European Jews by the aid of the public media, the next holocaust is prepared right under our noses. Allochtonen like Ramdas should be viewed as the ‘Joodse Raad’ (1941-1943) who loyally executed nazie orders to select Jews for gassing in Germany. Telling Jews not to resist, not going into hiding, and submitting their weapons to the occupier. They were like the Dutch government who en masse helped to identify citizens as Jews, according to the Neurenberg Laws. The present definition of Allochtones sounds like the Neurenberg definition of Jews. Chillingly, there are no houses built today, a housing shortage is stated towards rationalising my travel ban; as if the Dutch expect many houses to become empty. The unemployed need to look for work, while there are no jobs, while Poles and Romanians pour in; again as if the Dutch are expecting a great exodus of allochtonen. The holocaust was first a major robbing of Jewish property, art and money. And it ended with the extraction of gold teeth of the murdered victims. And the Dutch knew, and were informed by NSB newspaper about the fate of the Jews, making their: ‘We did not know, we were only doing our work,’ a great lie.

    The Dutch system today is collapsing because of greed and the non-existence of a system of check and balances. A holocaust is a reset and a radical austerity measure with slave labour, reducing the population by mass murder and forced migration, murdering pensioners and others who enjoy state benefits. The people in power use any mean to hold on to power, brainwashing its people through the state media. This economical crisis is human made, while the escape plan is that the same robbers of our tax money will also take us out of this crisis. How ingenious. Surinamese should thus make plans to flee, their beautiful self-owned homes will be taken, and the Surinam government must prepare for hundreds of thousand refugees. Many will be half-Dutch, with no love or knowledge of Surinam. They should be conveyed to the jungle to build a new capital, in order not to overwhelm the slim conveniences and institutions the Surinamese contrived to found or maintain.

    ‘Badal’ does not inform us about the reasons why Badal’s long suffering wife left him and why even his children view him from a young age with loathing and and lively contempt. Quite unsettling. Why could he not charm his children? The angelic and mysterious women like S. and Ahn he charms and courts, reminds me of a self-aggrandizing Fellini, as they champion him as the Great Intellectual. Apart of his drinking he must have done other things to his family and friends of which he must have been very ashamed. Causing fights, adultery, wife battery, children torture, and psychological warfare, breaking things, bringing ill repute, and humiliation? I strongly feel that Ramdas’ anxious nature made him a premature shooter, as sex goes curiously missing from his books. I was gripped by the personal suffering, as alcoholism is a truly horrible disease. How is it possible that an educated person cannot ask for help? Yet this confirms to me that a housenigger is on all levels a bad person. He is a liar, a deceiver, trampling on death bodies in his wake. Was I not defrauded of my historical play about Masra Quassy by two houseniggers, talking about Black solidarity; while one is the highest-ranking Surinam Black on Dutch TV. A true housenigger of state. Not only shamelessly stealing my play, but mocking me too. Their role is to torture anti-colonialist, to attack and ridicule. And again Holland only deals with house niggers. Like selling your soul to the devil, who will next come to collect, not accepting to be cheated by a sudden conversion, as Badal did found out.

    Nonetheless, ‘Badal’ is a major Surinam novel; Ramdas wanted to be Dutch, or a Migrant or a Cosmopolitan. Well he was not, his life ended as if he never left Surinam and was in truth still some alcoholic, Nickerian rice farmer, who hit a mid-life crisis, was abandoned by his longsuffering wife and children, and who next took his own life. Is DNA our fate? The story is a Surinam story of ill fate, with a Surinam cadenza, no matter at what spectacular location in South Africa, Washington, London or Delhi it played out. Because he remained very much a Surinam Indian, that to me is still a mysterious species, who seem to have a unity of mind not seen with Blacks, their great rivals in Surinam. To be Surinam Indian is to be severely critical about anything these Blacks do, so we know little about them, when there are no Black traditions to denounce. They keep mum about failures among Hindustanis, or injustices met at the hand of their pink Caucasian brethren. Hindustanis are playing at the role of successful immigrants, ideal immigrants to the hilt and end up coming across as frauds. They have a youth who take to soft-drugs as ducks take to water, suffer family oriented abuse, and a high incidence of suicide among their teenage children. Ramdas has a subtle humor, based on keen observation. The book reads like a stylish movie, with intimate conversations at stark settings with an Antonioni and Monica Vitti feeling, interspersed with colourful flashbacks at international locations. Some contrived nudity, but again curiously: there is no sex. The soundtrack will be a mixture of Offenbach’s opera, pop, jazz, qawwali and ‘A Night Like This’ by Caro Emerald. The extensive trivia presented as intellectualism should be cut, and personal clashes invented for the film script to reveal Badal’s character. The whole should be a passionate re-examination of the past, ending with the mournfully failed abstinence and the intentional dead by drowning on the swelling sounds of ‘Casta Diva.’

    I feel the eternal soul of Anil Ramdas should be immediately taken back in grace and we need to have a Surinam street named after him. To honour his virtuosity, his successes, his bringing of cosmopolitism and Bollywood glamour to Surinam literature. As soon as possible.

    The Hague, April 2012.

    Badal,
    Een Roman, by Anil Ramdas
    Uitgeverij de Bezige Bij, Amsterdam, 2011
    412 pages

  3. Leest men hier geen engels?

  4. Negeert men hier de Surinaamse üntermensch?

  5. Mijn reisverbod/ My travel ban
    Egmond Codfried
    MIJN REISVERBOD
    Anil Ramdas had in de gaten dat er weer een HOLOCAUST komt, tegen bruine, zwarte en moslim Europeanen. Ikzelf schreef in 2011 het essay: ‘Komt er weer een Holocaust?’ Te lezen in google of mijn blog: bluebloodisblackblood.blogspot.com.
    Maar nu weer een nieuwe shit, ik mag niet naar Suriname zoals ik dat wil, en zoals vele allochtonen graag weer gaan bonden met hun eigen land of hun onderzoeken/boeken te promoten: want volgens de verhuurder gaat hij bepalen hoe ik mijn leven moet invullen. Als men ons wil vergassen geeft het wellicht geen pas als wij in Sur zijn aan de Waterkant met een djogo (biertje). Opmerkelijk is dat de meeste Nederlanders aan wie ik dit voorleg, niets vreemds of onredelijks hieraan bespeuren. Wat ook verklaart waarom ze een slavenhoudersnatie zijn gebleven, tot vandaag. Zijn er andere mensen met dit ergerlijke probleem? Mail mij.
    Mijn reisverbod
    Op 27 september 2011, tijdens een kort geding aangespannen door de verhuurder, zonder mijn advocaat aanwezig, moest ik onder dreiging van ontbinding van mijn huurcontract (1990) en van onmiddelijke ontruiming een verklaring tekenen, welke een clausule bevatte, waarin staat dat ik voor een buitenlandsverblijf van langer dan drie weken, de verhuurder twee weken eerder moet informeren, en de verhuurder bezwaar mag maken.
    Dit heeft niets te maken met een huurachterstand, want daarvoor zijn er de bekende procedures. In dit geval gaat het over de ‘bewoningsplicht’ van een huurder, die ook daadwerkelijk in de gehuurde, sociale woning moet blijven. Door langer weg te blijven ontstaat de indruk dat hij het gehuurde niet nodig heeft en kan de woning teruggevorderd worden, aldus de verhuurder. De aanleiding is naar hun zeggen het woningtekort in Nederland, waarvoor ik dus medeverantwoordelijk wordt gehouden. Door mijn reisgedrag schijn ik de woningmarkt in Nederland negatief te beïnvloeden, wat natuurlijk absurd is. Maar men bouwt ook geen huizen in Nederland: alsof men verwacht dat ze opeens allemaal leeg zullen komen!
    Sinds ik stappen onderneem om deze willekeur en beperking van mijn persoonlijke vrijheid, en schending van mijn mensenrechtenschending, nietig te doen verklaren ontving ik brieven van CBS/Binnenlandse Zaken die beweren dat ik ‘toevallig’ ben uitgekozen om als burger vragen over mijn leefomgeving, anoniem te beantwoorden op een speciale lijst op het internet. Deze brief/uitnodiging heeft men mij al viermaal gezonden, omdat ik natuurlijk niet reageer.
    Volgens de brief zal men mij ook thuis bezoeken voor deze kennelijk verplichte enquete. Dus vond ik een kaartje op mijn deurmat dat er daadwerkelijk iemand is langs geweest om mij thuis te ondervragen. En als ik geen prijs op stel ik hen toch moet bellen om dat door te geven.
    De kaart vond ik op de dag dat ik mijn brief aan Max Norder, de Wethouder van Huisvesting van de Gemeente Den Haag, voor de tweede keer aanbood, en wel in de handen van een medewerkster van zijn kantoor. Tot heden reageert hij niet, maar krijg ik dus Binnenlandse zaken, welke ik beschouw als de AIVD (de Nederlandse Geheime dienst) op mijn dak.
    Men wil kennelijk niet dat ik naar Suriname afreis en daar bekendheid geef aan mij onderzoeken over de etniciteit van de Europese adel, koningshuizen en Surinaamse planters en gouverneurs, of dat ik praat over de holocaust die men kennelijk onder onze neuzen aan het plannen is in Europa tegen allochtonen, waaronder Surinamers als ik zelf.
    Vroeger werkte ik met asielzoekers en politieke vluchtelingen en had nooit gedacht dat ik zelf in zo een situatie zou terechtkomen. Ik beschouw mezelf als politiek vervolgde, vanwege mijn opvattingen en publicaties.

  6. Aan zijne hooggeboren excellentie Max Norder,
    Wethouder van Huisvesting en Integratie van de Gemeente Den Haag.
    Den Haag, 19 mei 2012.

    In reactie op uw schrijven van 18 mei jl. waarin u stelt dat u het reisverbod door de verhuurder Vestia aan mij opgelegd, welke ik onder dwang op 27 september 2011 moest tekenen, als een normale werkafspraak over de handhaving van de woonplicht u niet onredelijk voorkomt, wens ik als volgt te reageren. Het is duidelijk dat u mij niet goed heeft begrepen of mij niet wil begrijpen, waardoor ik mij nu scherper zal moeten uitdrukken.

    Intussen heb ik o.a. mijn heil gezocht bij de fractie van D66 die samen met Groen Links een plan heeft bedacht om vervolgde schrijvers een huis te bieden in Nederland, en wel in Den Haag waar men heel erg betrokken is bij het leed van vervolgde schrijvers. Ik heb hen geïnformeerd dat ik mezelf als zo een vervolgde schrijver beschouw en verwacht dat zij deze vervolging laten ophouden.

    Ter informatie kan ik u mededelen dat ik een studie publiceerde ‘Komt er weer een Holocaust?’ (2010) en wel met deze keer de allochtonen in de rol van de joden. Vanwege dit onderzoek kan ik Nederlanders als u die geen moeite hebben met mijn reisverbod opgelegd door de verhuurder, alsof ik een slaaf van Vestia ben; beter begrijpen. Nederland zag kans 90% van hun joodse burgers vergast te krijgen door de enthousiaste hulp die zij aan de bezettende vijand verleenden, en wel tegen betaling van een kopgeld. Ook de joden die de holocaust overleefden merkten volgens Isaac Lipschitz in ‘De kleine Sjoa.’ dat ze niet erg welkom waren in Nederland. Hoewel geen enkel redelijk mens kan volhouden dat de Nederlanders niet wisten wat de joden die op transport werden gesteld en opeengepakt werden in dierenwagons te wachten stond, kan men deze onkunde niet volhouden bij degenen die na de oorlog de joden nog verder grof bestalen en zelf van hun ondergedoken kinderen wilden scheidden om die tot christenen op te voeden.

    Ook aan de Nederlandse joden werd in de periode 1933-1945 een reisverbod opgelegd. En vandaag bent u wethouder in een gemeente waar verhandelde witte en bruine vrouwen legaal verkracht kunnen worden, maar waar men volhoudt dat mannen en vrouwen en gelijke rechten hebben. Omdat deze zaken kennelijk geen walging bij u en vele Nederlanders oproepen, acht u het reisverbod welke in volkomen willekeur aan mij werd opgelegd, en wel nadat de verhuurder twee dagen na mijn vertrek naar Suriname, ondanks gesloten hoofdkranen, een overstroming in mijn huurwoning veroorzaakte, welke het begin was van een brieventerreur door Vestia en de schijnvertoning en misbruik van procedure voor de voorzieningenrechter Mr. Paris; als normaal.
    Verder gaat u ook voorbij aan de zes uur durende foltering in een kunstmatig gekoelde politiecel die ik op 13 mei 2005 moest ondergaan, na de eerste van deze wonderlijke overstromingen in mijn huurwoning, die wellicht met de hulp van een buur en een tuinslang, worden veroorzaakt.

    Intussen gaan mijn gedachten weer naar een reis naar Suriname en wel om een museum te beginnen op basis van mijn Blauw bloed is Zwart bloed (1100-1848) theorie, en deze job kan zelf ik niet in drie weken klaren. Ik vraag mij dus af hoe men in alle wijsheid mij meent te moeten weerhouden van uitvoering geven aan mijn persoonlijke vrijheid, mijn bestaan, plannen en behoeften, door mij tegen mijn wil hier vast te houden. Als Surinaams Nederlandse schrijver en onderzoeker heb ik in 2011 bij het Nationale Surinaams Archief mijn onderzoekspapieren in veiligheid gebracht en is mijn doelgroep in Suriname. Hier ben ik maar een allochtoon.

    Uw gehoorzame dienaar,
    Egmond Codfried

  7. Aan zijne hooggeboren excellentie Max Norder,
    Wethouder van Huisvesting en Integratie van de Gemeente Den Haag.
    Den Haag, 19 mei 2012.

    In reactie op uw schrijven van 18 mei jl. waarin u stelt dat u het reisverbod door de verhuurder Vestia aan mij opgelegd, welke ik onder dwang op 27 september 2011 moest tekenen, als een normale werkafspraak over de handhaving van de woonplicht u niet onredelijk voorkomt, wens ik als volgt te reageren. Het is duidelijk dat u mij niet goed heeft begrepen of mij niet wil begrijpen, waardoor ik mij nu scherper zal moeten uitdrukken.

    Intussen heb ik o.a. mijn heil gezocht bij de fractie van D66 die samen met Groen Links een plan heeft bedacht om vervolgde schrijvers een tijdelijk huis te bieden in Nederland, en wel in Den Haag waar men heel erg betrokken is bij het leed van vervolgde schrijvers. Ik heb hen geïnformeerd dat ik mezelf als zo een vervolgde schrijver beschouw en verwacht dat zij deze vervolging laten ophouden.

    Ter informatie kan ik u mededelen dat ik een studie publiceerde ‘Komt er weer een Holocaust?’ (2010) en wel met deze keer de allochtonen in de rol van de joden. Vanwege dit onderzoek kan ik Nederlanders als u die geen moeite hebben met mijn reisverbod opgelegd door de verhuurder, alsof ik een slaaf van Vestia ben; beter begrijpen. Nederland zag kans 90% van hun joodse burgers vergast te krijgen door de enthousiaste hulp die zij aan de bezettende vijand verleenden, en wel tegen ontvangst van een kopgeld. Ook de joden die de holocaust overleefden merkten volgens Isaac Lipschitz in ‘De kleine Sjoa’ dat ze niet erg welkom waren in Nederland. Hoewel geen enkel redelijk mens kan volhouden dat de Nederlanders niet wisten wat de joden die op transport werden gesteld en opeengepakt werden in dierenwagons te wachten stond, kan men deze onkunde beslist niet volhouden bij degenen die na de oorlog de joden nog verder grof bestalen en zelf van hun ondergedoken kinderen wilden scheidden om die tot christenen op te voeden.

    Ook aan de Nederlandse joden werd in de periode 1933-1945 een reisverbod opgelegd. En vandaag bent u wethouder in een gemeente waar verhandelde zwarte, witte en bruine vrouwen legaal verkracht kunnen worden, maar waar men volhoudt dat mannen en vrouwen en gelijke rechten hebben. Omdat deze zaken kennelijk geen walging bij u en vele Nederlanders oproepen, acht u het reisverbod welke in volkomen willekeur aan mij werd opgelegd, en wel nadat men twee dagen na mijn vertrek naar Suriname, ondanks gesloten hoofdkranen, een overstroming in mijn huurwoning veroorzaakte, welke het begin was van een brieventerreur door Vestia en de schijnvertoning en misbruik van procedure voor de voorzieningenrechter Mr. Paris; als normaal. Verder gaat u ook voorbij aan de zes uur durende foltering in een kunstmatig gekoelde politiecel die ik op 13 mei 2005 moest ondergaan, na de eerste van deze wonderlijke overstromingen in mijn huurwoning, die wellicht met de hulp van een buur en een tuinslang, worden veroorzaakt.

    Intussen gaan mijn gedachten weer naar een reis naar Suriname en wel om een museum te beginnen op basis van mijn Blauw bloed is Zwart bloed (1100-1848) theorie, en deze job kan zelf ik niet in drie weken klaren. Ik vraag mij dus af hoe men in alle redelijkheid mij meent te moeten weerhouden van uitvoering geven aan mijn persoonlijke vrijheid, mijn bestaan, plannen en behoeften, door mij tegen mijn wil hier vast te houden. Als Surinaams Nederlandse schrijver en onderzoeker heb ik al in 2011 bij het Nationale Surinaams Archief mijn onderzoekspapieren in veiligheid gebracht en is mijn doelgroep in Suriname. Hier ben ik maar een allochtoon, een üntermensch.

    Uw gehoorzame dienaar,
    Egmond Codfried

  8. Persbericht:
    OPENING SURINAME BLUE BLOOD IS BLACK BLOOD MUSEUM EGMOND CODFRIED (Paramaribo, 1959), schrijver en publicist, is de curator en de ontdekker van de Blauw Bloed is Zwart Bloed Theorie (2005) welke stelt dat Europa van 1100 tot 1848 gedomineerd werd door een elite die als zwart en bruin van huid werd beschreven. Hij toont zijn collectie van reproducties van vaak onbekende historische portretten en is daarmee het enige museum dat zich buigt over het werkelijke uiterlijk van historische figuren. Prins Willem I van Oranje (1533-1584) wordt beschreven als ‘Meer bruin dan wit,’en als ‘Bruyn van verve ende baerde.’ (Beresteyn 1933: 1) Sommigen van hen, waar onder ook Willem van Oranje, zijn schoonvader Maurits van Saxen, en Jane Austen (1775-1817) hadden naast de bruine en zwarte gelaatskleur ook (sterke) klassieke Afrikaanse gelaatstrekken, dikke prognastische lippen en/of brede neuzen, naast kroes haar; welke trekken toen stonden voor puur adellijk bloed: Blauw Bloed. Zij waren afstammelingen van de Blauwe Mannen, de zwarte en bruine oorspronkelijke Europeanen die 45.000 jaar geleden uit Afrika kwamen (Grimaldi Mens), en waarvan een deel zich tussen 1100 en 1200 uitriepen tot een adel, dus echte Europeanen. Onderling huwen ter behoud van kleur en een adellijke levensstijl was een vereiste. Zij wierpen zich op als beschermers tegen de invallende Noormannen, civiliseerden en kerstenden de witte Europeanen, die pas sinds 6000 jaar geleden uit Centraal Azië kwamen, en die zij voortaan ook exploiteerden als hun lijfeigenen en horigen. Kenmerkend voor hun overheersing was het wreed smoren van verzet en wrede straffen als vierendelen, radbraken, en het opensnijden van de buik waarbij de darmen nog verbonden aan het lijf in het vuur werden geworpen. Maar de wreedste straf moet wel het publiekelijk levend villen zijn. Er bestond daarom tot 1848 een Europese handel in mensenhuiden en deze werden industrieel verwerkt tot boekenkaften, kleding en zelfs schoenen voor de elite. Kerkdeuren werden bespannen met mensenhuid, wat verder aantoont dat de onderwerping van de lijfeigenen door de adel als door god gewild zou zijn. Er was sprake van een kastenmaatschappij met de witten als de kastelozen. Deze informatie illustreert beter waarom er behoefte was aan een Verklaring van de Rechten van de Mens (1760), want de witte lijfeigenen vroegen hun adellijke meesters om als mensen gezien te worden. Tegen die tijd verzonnen Verlichte burgerlijke ‘wetenschappers’ behorende tot de Zwarte intellectuele elite, de fictie van menselijke rassen en plaatsten om strategische redenen, de witte meerderheid aan de top van de evolutionaire ladder, en de Moor helemaal onderaan, net boven de Mensapen. De Moor (Othello, Mr. Elton, Zwarte Madonna’s, en de heraldische Moortjes) symboliseert adel en Zwarte Superioriteit. Hiermee gaf men dus weer hoe men precies dacht over de hoge Adel en hun Zwarte Superioriteit. De Franse Revolutie (1789-1794) vormde een aanzet en bracht de burgerlijke, kapitalistische elite aan de macht, maar voor het arme volk veranderde er bar weinig. Vanwege restauraties als die van Napoleon, duurde het pas tot de laatste revoluties van 1848 dat de witte Europeanen emancipeerden en de adel hun ‘privileges’ verloren. Jane Austen (1775-1817) werd als ‘brunette of complexion, en als ‘a brown, not a pink colour’ beschreven, en maakte al haar romanpersonages licht bruin, bruin, zeer bruin en zwart van gelaatskleur. Zij schreef tegen de verandering van status van Zwarte Europeanen. Ook de Surinaamse gouverneurs en planters behoorden tot deze gekleurde elite en adel. Na 1848 werd de geschiedenis revisionistisch, en dus wit geverfd. Hierbij maakte men gebruik van de modieuze, propagandistische portretten van de zwarte en bruine elite, die zich soms in het echte leven ook wit verfde en het gelaat bleekte; om een valse, gewitte geschiedenis te creëren. Het nut van de Blauw Bloed Theorie is een deconstructie van de revisionistische geschiedenis en een deconstructie van racisme tegen de Zwarte mens, welke oorzaak in de wrede, maar civiliserende en kerstenende overheersing van witten door Zwarten gezocht moet worden. Witten vrezen en haten Zwarten omdat zij ooit door hen werden overheerst. Racisme is een bevrijdingsideologie. Alle onwetenschappelijke theorieën over mensenrassen, schedelmetingen etc zijn bedoeld om deze historische Zwarten wit te maken en de geschiedenis van de Zwarte Superioriteit te verbergen. Dit nieuwe museum, in een trappenhuis van zijn woning, Eemstraat 36 te Den Haag, met de zegen van verhuurder Vestia Den Haag Zuid Oost, en alleen op afspraak te bezoeken; is voor iedereen toegankelijk, daarom betaalt men ook maar € 1 per persoon. Men kan kennis nemen van de portretten van de Zwarte heersers en hun Zwarte koninginnen. Er zijn reproducties van portretten van adel en slavenmeesters die eerder niet openbaar te zien waren of verborgen zijn in familie en wetenschappelijke collecties vanwege het zwarte uiterlijk. Tevens zal men postkaarten en studies kunnen kopen. Dit Haagse museum moet leidden tot de oprichting van een Suriname Blue Blood Is Black Blood Museum in Suriname in 2013. bluebloodisblackblood.blogspot.com.bluebloodisblackblood@hotmail.com

    Informatie: Egmond Codfried /068427799
    15 juni 2012

  9. Lezingen cyclus Suriname Blue Blood Museum
    Lezingen cyclus in het Suriname Blue Blood Is Black Blood Museum te Den Haag.
    Op elke vrijdagavond van de week vanaf vrijdag 27 juli tot en met vrijdag 11 oktober 2013
    Onderwerpen:
    Waren de Surinaamse slaven houders en gouverneurs exponenten van de bruine en zwarte gekleurde Europese bourgeoisie (Regentenklasse)?
    Was de Europese adel (1100-1848) zwart en bruin van huid?
    Werden alle oude meester portretten in alle musea na 1848 beige over geschilderd waardoor het lijkt alsof er geen Zwarte schrijvers, wetenschappers, ontdekkers en veroveraars waren?
    Stammen de witte Europeanen af van lijfeigenen en horigen, de derde stand, wiens huid als schoenleer werd gebruikt tot 1848?
    Werd racisme in 1760 verzonnen als een bevrijdingsideologie tegen de Zwarte adel?
    Was Jane Austen (1775-1817) Zwart en schreef zij over bruine en zwarte personen?
    Kon men in Europa al in 1934 weten wat de Joden en anderen in Nazi Duitsland te wachten stond, en is men nu weer een holocaust aan het voorbereiden met allochtonen in de rol van de voormalige joden die vergast werden omwille van hun joodsheid?
    Waarom zegt men dat ‘niet te hebben geweten’ als anders de hele Europese geschiedenis bol staat van jodenhaat, jodenvervolging en moord op joden?
    Belangstellenden kunnen zich aanmelden per e-mail en aangeven voor welke datum zij verwacht kunnen worden en met hoeveel personen. Maximaal tien personen per lezing. De avonden beginnen om 19.00 uur met een lezing van maximaal een half uur, een rondleiding langs de expositie van bruine en zwarte portretten van de Europese adel, koningen, keizers, schrijvers en Surinaamse slaven meesters. Totaal 1,5 uur met uitloop tot 2 uur, voor het stellen van vragen en discussie. De toegang is euro 2 per persoon, inclusief koffie en thee, met koekjes en zoutjes.
    Egmond Codfried/ bluebloodisblackblood@hotmail.com
    bluebloodisblackblood.blogspot.com
    Eemstraat 36/ 2515 VS Den Haag
    Alle geschiedenis betreft bruine en zwarte mensen. Alles wat over ras geschreven dient begrepen te worden in de context van de verheffing van witten tot mensen en hun bevrijding in 1848 van overheersing door een bruin en zwart gekleurde elite. Europa was een Zwarte beschaving. De adel en koningshap begon met Zwarten. De eerste Europeanen kwamen 45.000 jaar geleden uit Afrika en weerspiegelden alle gelaatstypen van Africa. De witte Europeanen kwamen pas 6000 jaar geleden, maar vooral rond 400 AD. In 1100-1200 verhief een deel van de bruine en zwarte autochtone Europeanen zich tot een hoge adel, en zag zichzelf als echte Europeanen tegenover de witte nieuwaangekomenen uit Centraal Azië. De niet adellijke zwarte en bruine Europeanen werden de bourgeoisie of regentenklasse, die traditioneel tegen de adel was, die ook op hen neerkeek. Samen vormden zij 2-3% van de Europeanen. Rond 10% van deze elite had klassieke Afrikaanse gelaatstrekken welke stonden voor gedistingeerd, puur bloed, en bewijs van adellijk, blauw bloed. Vandaag heeft 1% van de mensheid alle macht, geld en vermogen en exploiteert de andere 99%. De filosofen van de Verlichting waren leden van de bruin en zwart gekleurde bourgeoisie kaste, en verzetten zich tegen de adellijke overheersing welke vooruitgang blokkeerde. De Franse Revolutie (1789-1794) was om de macht van de adel te breken. De bourgeoisie maakte een alliantie met de derde stand, de witten, om de adel te verdrijven, maar de bourgeoisie stal de Franse Revolutie. De witten moesten nog tot 1848 door strijden en kregen pas in dat jaar algemeen mannen kiesrecht. De revolutionaire regeringen erfden de openbare kunstcollecties met bruine en zwarte portretten van de oude machtshebbers. Om terugval en opeisen van macht te voorkomen beweerden zij dat de verf donker was geworden, en moesten alle portretten gerestaureerd worden. Daarom werd alle Europese kunst en geschiedenis na 1848 tot 1969 met beige verf gewit. Dat is nog steeds goed zichtbaar en bekend bij de kleine groep restaurateurs. Hoewel Jane Austen slechts over bruine en zwarte elite personages schrijft, wordt dat genegeerd door deskundigen en wil men voorkomen dat ik daarop aandacht vestig. Wij worden al 165 jaar bedrogen, en staatsracisme zorgt ervoor dat het bedrog met de vervalste portretten door gaat zodat er ten onrechte sprake is van witte suprematie, terwijl alle geschiedenis over de bruine en zwarte mensen gaat. Witten zijn vanaf 1848 gelijkwaardig aan Zwarten maar onze musea koesteren nog steeds deze vervalsing van de geschiedenis en vijandschap tegen de huidige Zwarten.

Laat een reactie achter