Perssite

Dansen op de vulkaan. No future. Geen woning geen kroning. Do it yourself! Gevleugelde slogans van een lichting jongeren die Nederland eind jaren ‘70, begin jaren ‘80 op zijn grondvesten deed trillen. Hun sombere toekomstperspectief (hoge jeugdwerkeloosheid, neutronenbom, woningnood) uitte zich in kraakrellen, doemdenken en drugsgebruik, maar veroorzaakte ook een golf van creativiteit in kunst, cultuur, muziek en media. Holland Doc 24, Geschiedenis24.nl, 3voor12 en VPRO-radio presenteren 77-84 No Future. Lees verder

Nederland heeft een slecht humeur. We ergeren ons vaak aan hoe de samenleving er voor staat. We ergeren ons aan elkaar, aan de politiek, aan de elite. Aan de linkse kerk. Aan de rechtse graaiers. Langzaam lijkt het gemeenschapsgevoel te verdwijnen en verschansen we ons achter de voordeur. Of we schreeuwen de boosheid juist van ons af en steken de middelvinger op naar iedereen die ons voor de voeten loopt.
Lees verder

Classic Albums is een documentaireserie over pop- en rockalbums, die worden beschouwd als de beste of meest opmerkelijke albums van een bekende band, of die een periode in de muziekgeschiedenis markeren. Muzikanten, producers en geluidstechnici ontleden de muziek en geven zo inzicht in de manier hoe het album is ontstaan. Lees verder

Over de opkomst van Mark Zuckerberg.
In zeven jaar tijd werd Facebook een van de invloedrijkste nieuwe bedrijven in de wereld. Inmiddels zijn er meer dan 800 miljoen gebruikers waarvan meer dan de helft elke dag inlogt om te communiceren met familie, vrienden, bekenden, beroemdheden, bedrijven en merken. Ook de zakelijke wereld is volop actief op Facebook en gedraagt zich alsof ze vrienden zijn. ‘Trust of users is what keeps the social network going,’ zegt Zuckerman, maar ontwijkt daarmee de ‘privacy’-discussie. Lees verder

Wordt het een dieprode maandag? Omstreeks 13 februari verwacht het Griekse Ministerie van Financiën uitsluitsel over een staatsschulddeal. Maar ondertussen lijkt het bankroet van Griekenland onafwendbaar. Al tien jaar blijkt de Amerikaanse investeringsbank Goldman Sachs de Griekse overheid te hebben voorzien van riskante financiële constructies die de schuld van het land lager lieten uitvallen dan ze in werkelijkheid was. Daarmee hielp Goldman Sachs Griekenland om boven zijn stand te leven en zich steeds dieper in de schuld te steken. Het leverde Goldman Sachs honderden miljoenen op en was het begin van de structurele ondermijning van de euro. Lees verder

Tegenlichts voorganger De Nieuwe Wereld (DNW) maakte in 1999 een portret over  de charismatische econoom Muhammad Yunus: Het recht op krediet.  Yunus zag met eigen ogen hoe een kleine investering in bijvoorbeeld een koe of een naaimachine arme mensen hielp om wat geld te verdienen. In 1977 richtte hij in Bangladesh de Grameen bank op, die geld leende aan mensen die voor conventionele banken niet bestonden: de armen. Om geld te lenen moet je immers al wat bezitten: zonder onderpand geen kans op krediet. Yunus’ oplossing was om te lenen aan een groep mensen, vooral vrouwen, die voor elkaar verantwoordelijk zijn. En dat leek te werken, want microkredietinstellingen hebben zo weinig wanbetalers, dat elke commerciële bank er jaloers op is.

Miljoenen mensen hebben inmiddels een microlening. Het werd wereldwijd omarmd: microkrediet als dé oplossing voor het armoedeprobleem. Bill en Hillary Clinton waren fan, en ook onze eigen prinses Máxima zet zich in voor microkredieten. In 2006 won Yunus de Nobelprijs voor de Vrede.

Maar hebben we ons te graag laten misleiden door een mooi verhaal? Microkrediet is de laatste tijd in diskrediet geraakt. Steeds meer doen verhalen de ronde van woekerrentes, mensen die in een web van schuld terechtkomen, de hardhandige technieken van de schuldeisers en sociale druk die omslaat in vernedering en zelfs hebben geleid tot zelfmoorden in India. Ondertussen verdienen de kredietverleners goed geld. Yunus ligt onder vuur nu de Bengaalse justitie een onderzoek is begonnen naar zijn Grameen Bank wegens vermeende belastingontduiking. Lees verder

Een drieluik van Coen Verbraak.
Bijna veertig jaar werkten ze samen. In die periode maakten Kees van Kooten en Wim de Bie honderden uren televisie. Aanvankelijk met Hadimassa en Het Gat van Nederland, daarna met het Simplisties Verbond. Jarenlang waren ze dé standaard voor humor en satire op televisie. Ze verrijkten de taal met tientallen zelfbedachte woorden (van doemdenken tot regelneef). Twee keer ontvingen ze de Zilveren Nipkowschijf. In 1985 kregen ze de Ere Nipkowschijf voor hun hele televisie-oeuvre. Lees verder

” Het is gewoon koffiedik kijken. Het geven van een kredietbeoordeling aan een land is niets anders dan een raadspelletje.” Jerome Fons. Voormalig directeur Moody’s.

De rating agencies, of kredietbeoordelaars, zijn niet uit het nieuws weg te denken. De laatste tijd vliegen de ‘downgrades’ van vooral Europese landen en bedrijven ons om de oren. Met als gevolg onrustige financiële markten en overheden die financieel nog verder in de problemen komen. Het verlagen van een kredietbeoordeling van een land kan zulke grote gevolgen hebben dat regeringsleiders, als hun kredietbeoordeling in het geding is, soms smekend aan de telefoon hangen bij de kredietbeoordelaars. Lees verder

Bakker Abel (Siemon de Jong) reist weer door het land om bij kinderen thuis een taart te bakken. Van een Friese ketelkoek tot een Limburgse vlaai. De heerlijke recepten van Abel worden afgewogen, gekneed, gemixt, gekookt of gebakken en krijgen stuk voor stuk een unieke, feestelijke afwerking. Onderstaand informatie over de eerste vier van de dertien afleveringen.

Lees verder