OnJo

Wij, Nederlanders, zijn gek op Europa.
Naar welke uithoek van dit continent je ook reist, je komt altijd wel een Nederlander tegen. En binnenkort begint weer de grote uittocht naar alle landen waar je zonder paspoort de grens over kan.Als we er niet heen gaan, kopen we wel uit Europa. Franse kaas, Italiaanse auto’s, Spaanse sherry, Belgische frites, Zweedse Billy, Poolse loodgieters, hout uit Letland, het kan niet op.We kunnen via de onvolprezen kabel of satelliet naar heel veel Europese televisiezenders kijken.

Al wekenlang houdt Europa ons ook zingend in de ban: met miljoenen genieten we van drie mannen in glitterpakken die met andere Europese hoogvliegers ons van het ene naar het andere culturele hoogtepunt brengen in de strijd om het beste Europese liedje.

En wat te denken van al die Europese kampioenschappen of het nou schaatsend, of voetballend is, Nederland doet mee en leeft mee.
Inderdaad, Nederlanders zijn gek op Europa.

Op één uitzondering na: de Europese politiek.

Hoe is het mogelijk dat juist de politiek erin is geslaagd om van Nederland, dat zo van Europa houdt, een anti-Europa land te maken. Op elk Europees terrein kost het geen enkele moeite om er aandacht voor te krijgen in kranten, op radio en tv. Maar de Europese politiek, de Europese verkiezingen moeten enorme moeite doen voor enige interesse.

Dezer weken gebeurt weer wat elke vijf jaar gebeurt. Journalisten reizen af naar Brussel en Straatsburg om ons opnieuw het belang van de verkiezingen uit te leggen. Sven Kockelman probeert echt enthousiast te zijn in een vraaggesprek op de radio met een mevrouw van de VVD en een mevrouw van een andere partij die eigenlijk ook een beetje VVD was, maar toch weer niet, hoewel ze het verschil niet kon uitleggen.

Staatssecretaris Timmermans van Europese zaken stapt om 12 uur ’s nachts live bij Pauw en Witteman in een bus die 27 uur door Nederland gaat rijden. Om de Europese Zaak te bepleiten. Zonder te slapen. Het is me wat.
In hetzelfde programma hebben eerder de Nederlandse lijsttrekkers een uur lang hun best gedaan om Nederlanders in hun vooroordeel te bevestigen: Europa is niet leuk, niet spannend, niet sexy. Althans politiek Europa.
Natuurlijk worden al jaren heel veel, hoogst belangrijke beslissingen die ons dagelijks aangaan in Brussel genomen.

Toch krijgt de politieke steun van Minister Plasterk aan Gordon, of de parlementaire ruzie over een nieuw Museum meer aandacht dan een boete van een miljard Euro die Europees commissaris Kroes oplegt aan een chipbedrijf.

“Wat gaan we doen aan de Europese verkiezingen in juni”, vroeg ik een paar maanden geleden tijdens de redactievergadering van ZEMBLA. De anders altijd zo enthousiaste, gretige redactie keek mij eerst even geschrokken aan (meent hij dit?) om vervolgens zwijgend het plafond te bestuderen. Natuurlijk vinden we Europa belangrijk, zeggen we dan tegen elkaar, maar we maken er geen echt werk van.

Misschien moeten we Europa een tijdje overlaten aan Joop van den Ende of John de Mol. Het wordt er dan misschien niet mooier op, maar wel populairder.