Nieuws: Psychiaters: driekwart van de patiënten slikt ten onrechte antidepressiva
di 28 dec 2010 - 42 reacties
Nieuws uit VPRO Thema: Iedereen depressief
Psychiaters: driekwart van de patiënten slikt ten onrechte antidepressiva
Driekwart van de mensen in Nederland die antidepressiva slikken, doen dat ten onrechte. Voor hen is het slikken van deze medicijnen zelfs ‘nutteloos’. Het gebruik van medicijnen tegen depressie zou dus drastisch omlaag moeten. Dat stelt Aartjan Beekman, hoogleraar psychiatrie aan het VU Medisch centrum en psychiater in de Valeriuskliniek te Amsterdam, in de VPRO-thema Iedereen depressief die dinsdagavond om 20.25 te zien is op Nederland 2.
Beekman, die onderzoek doet naar de oorzaken van depressie en de gevolgen voor de volksgezondheid en de economie, is een van de deskundigen in het programma die hun licht laten schijnen over de vraag waarom in Nederland zoveel mensen aan een vorm van depressie lijden en daarvoor medicatie gebruiken. Het aantal mensen dat de diagnose depressie krijgt gesteld ligt rond de 800.000, het aantal mensen dat antidepressiva slikt zelfs rond de miljoen. Volgens Beekman zouden we de ziekte depressie op een vergelijkbare wijze te lijf meten gaan als in het verleden met hart- en vaatziekten is gebeurd. ‘Preventie, preventie, preventie’. Wat de hoogleraar betreft zijn allerhande vormen van therapie daarbij in te zetten en moeten we zelf, ook lang voor dat we depressief dreigen te worden, aan ‘geestelijke hygiëne’ doen. Slechts een minderheid van de patiënten - Beekman noemt het getal van 200.000 - is daadwerkelijk gebaat bij medicatie.
Hoewel Beekman niet de analyse deelt van sommige van zijn collega’s dat depressie een welvaartsziekte is, onderschrijft ook hij de stelling dat mensen steeds minder gewend zijn geraakt om te gaan met tegenslag in het leven. Zijn collega Jules Tielens, verbonden aan het AMC, neemt in de uitzending het woord ‘welvaartsziekte’ wél in de mond. Hij spreekt van een probleem ‘dat we niet in de hand hebben’. Volgens Tielens, eerder deze maand nog gelauwerd met de Ereprijs van het Fonds voor de Psychische Gezondheid, moeten we weer leren harden, en depressie leren aanwenden in ons voordeel. Ook hij wil af van het gebruik van medicatie in de meeste voorkomende gevallen.
In Iedereen depressief, een 85 minuten durende thema-uitzending, wordt - naar aanleiding van de hoge cijfers - de vraag opgeworpen wat er toch met ons aan de hand is. Naast de genoemde psychiaters komt ook onder anderen een huisarts aan het woord. Huisartsen zijn verantwoordelijk voor 80% van de voorgeschreven medicijnen. Ook volgde de VPRO vijf patiënten gedurende een half jaar, die openhartig vertellen over hun depressie.

28 december 2010 om 15:09
Ben heel benieuwd. Ga zeker kijken vanavond. Behandelen jullie ook e-health in de documentaire ?
28 december 2010 om 22:59
Heb begin van uitzending gemist, maar vroeg mij af waarom er niet meer aandacht is geschonken aan oorzaken van depressie. Er is veel over bekend, een mooie samenvatting kun je zelfs lezen in Swaab’s recente boek ‘Wij zijn ons brein’. Genoeg aanknopingspunten voor langdurige preventieprogramma’s, o.m. gericht op prenatale stress bij de moeder.
Mijn ervaring als hulpverlener is dat de middenmoot aan primaire depressies vaak beter (in principe cognitief-therapeutisch) behandelbaar zijn in combinatie met SSRI’s, die na verloop van tijd - binnen kader van behandeltraject ook weer worden afgebouwd.
28 december 2010 om 23:01
Goed stukje tv .heeft me aan het denken gezet.
28 december 2010 om 23:02
Het is inderdaad niet uit te leggen wat een depressie met je doet en hoe je je voelt als-ie op volle kracht door je heen raast.
Ik ben nu bijna 4 jaar onder behandeling, met praten en pillen, en het is een regelrechte slijtageslag met onwaarschijnlijk diepe dalen.
28 december 2010 om 23:04
Zeer interessant programma! 15 jaar geleden verkocht ik antidepressiva tijdens mijn eerste baan. Toen dacht ik al ‘dat dit nodig is, dat kan toch niet waar zijn?’. Nu werk ik vanuit een eigen praktijk(Revelare) als erkend psychosociaal counselor/coach. Dit geeft veel meer voldoening! De boodschap aan het eind van het programma spreekt mij bijzonder aan: aan preventie doen om geestelijk gezond te blijven!
Cliënten, kom maar op. Samen ontdekken wij hoe je om kunt gaan met problemen/vraagstukken op je levenspad. Ook kijken we naar hoe je (nieuwe) mogelijkheden kunt benutten. Met als doel: zelfredzaamheid en een,waardevol leven!
28 december 2010 om 23:09
Zoals het altijd gaat ook hierbij werd niet of nauwelijks aandacht geweest voor het systeem waarin we moeten leven en verkeren en de maatschappij die alles bepalend is welke m.i. de fundamentele oorzaak vormen. Onzekerheden,maatschappelijke eisen maar ook onmogelijkheden, vervreemding van de menselijke oorsprong zijn daarvan enkele gevolgen!
De aangedragen suggesties in termen van remedie zijn dan ook in wezen weer steeds van hetzelfde: Dweilen met de kraan open!
Vergelijkingen met hartkwalen e.d. gaan zeker mank omdat daarvan vaak correlatie met met gebruik als oorzaak en dus gevolg en de behandeling van hele ander orde zijn dan bij depressie die veel complexer van aard is.
28 december 2010 om 23:09
Net jullie uitzending gezien. In één woord: verbijsterend. Ondanks dat het hier gaat om zo’n 800.000 mensen is er niemand van de “deskundigen” die dit als een maatschappelijk probleem duidt. 800.000 slikt al van alles; welke ijsberg zit hieronder? 2.000.000?
Ik hoorde: overname bedrijf, geen plezier in mijn werk. En ook: U bent kennelijk genezen, maar hoe dat is gebeurd weten we niet. En ook: het is 40% genetisch en 60% omgevingsfactoren. Hoe kan iemand dat weten? Deskundologische prietpraat. En al zou het waar zijn: kennelijk helpt dat dus niet de juiste diagnose/medicatie/behandeling voor te schrijven. En als het niet helpt: een hogere dosis proberen: de farmaceutische maffia lacht in zijn vuistje (zie ook de aangekondigde grieppandemie van vorig jaar).
Mensen hebben kennelijk gewoon geen zin meer in het leven en dat is geen rare ziekte maar een nuchter oordeel over deze steeds snellere en veeleisender maatschappij die dol aan het draaien is. En dus veel individuen ook.
Mijn conclusie: het is een maatschappelijke ziekte, niet één van individuen en het gaat over zin in het leven hebben.
28 december 2010 om 23:13
Mijn ervaring is dat de GGZ patienten kweekt, niet het middel is slecht, maar de behandelaar die medicatie voorschrijft en patienten pampert en afhankelijk maakt, mag dat aangerekend worden. Zelf gebruik ik Seroxat maar voor mij werkt het prima, ik wordt ziek van mijn worsteling met de GGZ, die patienten uitsluitend nog als clienten benoemd. Geld is belangrijker dan de hulp aan patienten. Er zal een cultuuromslag moeten komen dat patienten meer verantwoordelijk worden gemaakt en serieus genomen gaan worden. Als patientenparticipant worstel ik al jaren met GGZ De Grote Rivieren (nu Yulius) voor het recht en zelfbeschikking van patienten. Het probleem is dat heel veel patienten door medicatie vervlakken tot gewillige jaknikkers, en de instelling vaart daar wel bij, en schoffeert kritische patienten. Ik heb daar voorbeelden genoeg van, maar ach ik ben voor de instelling gewoon een lastige client zonder enig recht. De leugen regeert binnen de GGZ in de Drechtstreek.
groeten van zomaar een gek
28 december 2010 om 23:37
Ik heb net de uitzending gezien. Ik vond het een zeer goede uitzending. Goede informatie van mensen die weten wat het is om depressief te zijn als van de artsen.
Er waren toch dingen waar ik niet achter kon staan, en dat is het idee dat je depressie via preventieve maatregelen kunt voorkomen. Net zoals je hart- en vaatziekten kan voorkomen door gezonder te leven.
Zolang deze samenleving blijft zoals die nu is, jachten en jagen, the skye is the limit, diploma’s, liefst alle mensen hetzelfde en als ze ‘anders’ zijn een stempel erop zoals ADHD en weet ik veel wat er al niet voor namen zijn voor mensen die “afwijkend’ gedrag vertonen. Zolang mensen niet zichzelf mogen zijn, dan zullen depressies blijven bestaan.
Ook het vooruitzicht van deze wereld, met al het geweld, al die dreiging, de ontbossing, de vervuiling. Zolang dat blijft zullen steeds meer mensen denken…waar doe ik het voor?
Depressies zie je ook veel onder ouderen die in leven worden gehouden terwijl ze gewoon klaar zijn met het leven. Die wilsonbekwaam gemaakt worden en in tehuizen volgestopt worden met pillen zodat ze nog zolang mogelijk hun trieste leven door moeten leven. Ook deze ouderen krijgen anti depressiva..en het helpt niets bij deze mensen.
Ikzelf ben ook geen optimist. Net zoals mijn vader geen optimist was. En net zoals mijn vader heb ik een aantal maal een hele erge depressie meegemaakt. De laatste depressie was zo ernstig dat men overwoog mij op te nemen. Dat wilde ik niet. Doe mij maar een pil, zei ik. Meer hoeft niet. Die pil kreeg ik, maar ook meer, ik kreeg gesprekken en therapieën, waarvan de laatste therapie, de schematherapie, de meest succesvolle was.
Ik kan me redelijk goed staande houden nu. Ik werk, studeer, en……probeer mijn zoon te steunen die nu een zware depressie doormaakt en opgenomen is.
Ik slik nog steeds mijn pil, al jaren…en ik peins er niet over om daar ooit nog mee te stoppen. Want nooit meer wil ik zo’n zwarte tijd doormaken. Ik neem geen risico,m ik slik die pil de rest van mijn leven. Hoe lang dat leven duurt dat weet ik niet. Ik hecht niet zoveel aan het leven dat ik bang ben om dood te gaan. integendeel, als ik morgen niet meer wakker zou worden, dan is dat prima. De toekomst van deze wereld ziet er nu niet bepaald rooskleurig uit. En dat moeten we tegenwoordig iedere dag horen via de media. En als je zelf niet tv zou kijken, kranten zou lezen of naar de radio zou luisteren, dan hoor je de ellende wel van de mensen in je omgeving.
Dat klinkt allemaal heel depressief misschien, maar zo voel ik het niet. Ik kan genieten van mooie dingen zoals een boswandeling, mooie muziek, ik heb werk dat precies bij mij past (denk ik)
En als je depressief bent kan je niet genieten, dan is alles zwart, zo zwart.
En zo’n zwarte periode wil ik niet meer, dus ik blijf die pil slikken zodat ik kan blijven functioneren.
Maar zoals ik de toekomst zie wat depressie betreft…het wordt alleen maar erger als deze samenleving blijft zoals die nu is. Ik ben blij dat ik nu geen jongere meer ben. Mijn hart huilt om mijn zoon, een jong volwassene die het leven niet aan kan omdat ie geen standaard mens is maar ‘anders’ en niet kan wat deze samenleving van hem verwacht. Hij denkt soms aan zelfmoord, en ik begrijp dat.
29 december 2010 om 00:12
Ook psychiaters weten (nog) niet waarom de ene mens depressief wordt en de andere niet. Wat behandeling betreft doen de therapieën niet voor elkaar onder, zelfs doen kappers met interesse voor hun klanten het gemiddeld wellicht beter dan psychiaters, dit laatste kwam niet aan de orde.
Sommige pillen hebben veel nut bewezen.
Het gaat momenteel in de psychiatrie vooral om kostenbeheersing???
Wat mij betreft gaat het vooral om de echte gevolgen van depressie: het aantal mensen dat suïcide pleegt. Ondanks en tijdens de behandeling door psychiaters.
Ik vind het echt jammer dat dat niet aan de orde kwam.
Een van de conclusies in de uitzending is ‘preventie, preventie, preventie’. In drievoud nog wel. Voor mij is het woord preventie in deze een holle kreet, preventie is pas mogelijk als je iets over de oorzaak weet.
Ik hoop dat psychiaters daar onderzoek naar doen en vooral dat ze suicidale patienten daadwerkelijk gaan helpen.
29 december 2010 om 00:19
Mooi stukje tv.
Vooral het eind sprak me aan waar gesproken werd over mogelijke oorzaken.
Dat zal een ieder voor zichzelf eens kunnen afvragen.
Preventie en tijd voor bezinning werkt goed in “mijn” leven erg goed.
Tip:
Net een prachtig boek gekocht, die ik jammer genoeg niet in het programma zag passeren, maar zeer effectief zou kunnen zijn voor mensen die depressie ervaren in hun leven.
Het is het boek van Ingeborg Bosch Nederlandse psychologe, Titel: PRI en de kunst van bewust leven.
Er zijn ook therapeuten opgeleid in nederland om mensen vanuit haar visie te begeleiden.
Gegarandeerd succes.
Ervaringsdeskundige.
In Liefde, hartelijke groet.
29 december 2010 om 00:41
Ik vond de documentaire vooral geslaagd in de patiëntenverhalen. De makers konden duidelijk goed inzoomen op persoonlijke verhalen en die op een respectvolle manier naar voren brengen. Uitstekende zet om iedereen na vier of vijf maanden nog een keer op te zoeken.
De deskundigen hadden wat mij betreft wat harder aangepakt kunnen worden. Of “doorgezaagd”, zoals één van de heren het zelf noemde.
Iedereen krijgt wel erg veel ruimte om zijn persoonlijke filosofietjes over het veeleisende moderne leven te ventileren. De suggestie dat het allemaal ligt aan de veranderde samenleving wordt nergens onderbouwd met onderzoek.
De suggestie dat de verkrijgbaarheid van pillen een grotere vraag creëert kan even zo goed een omkering zijn van oorzaak en gevolg. De stress, de geluksverwachting, het blijven theorietjes die de lucht in gegooid worden, maar nergens echt aangetoond.
En als preventie zo belangrijk is, waarom pakt niemand dat dan op? Wie werkt er aan concrete aanbevelingen?
Conclusie van de geïnterviewde academici: Het probleem ligt bij de samenleving en de samenleving moet het zelf oplossen.
Dat lijkt me voor de beroepsgroep een hele comfortabele conclusie.
29 december 2010 om 01:26
Mooie inkijk in dit thema. Interessante televisie waarvoor hulde aan de makers en vpro.
29 december 2010 om 08:53
Zo herkenbaar !
Het was ‘Outside Looking In’…
Bedankt VPRO !!
29 december 2010 om 11:01
Wat ik bij de goede info die de documentaire gaf: patientenverhalen en meningen van psychiaters, vooral heb gemist is een gesprek/mogelijkheid over een geneeswijze die stelstelmatig door de allopathie en de farmaceutische industrie wordt gemeden/ontkend: klassieke homepathie. Jammer, want bij heel veel mentale en/of emotionele problemen kan homeopathie ondersteunend en ook genezend werken!
Een klassiek homeopaat neemt de tijd voor een eerste consult, minimaal anderhalf uur en probeert zicht te krijgen op de problematiek door een luisterend oor en een zachte begeleiding naar het onderliggende patroon of leefwijze dat een mens zijn hele leven met zich meedraagt/herhaalt. Op die instelling, op die leefwijze, op dat trauma, of wat er ook naar boven komt wordt een gelijksoortig middel voorgeschreven en de resultaten zijn verbluffend. Ook bij depressies! Homeopathie is niet wetenschappelijk bewezen en daarom kan er geen sprake zijn van “genezing” wordt er altijd gezegd, in deze documentaire is maar weer eens bewezen dat datzelfde ook geldt voor de allopathie/psychiatrie. Tegen alle mensen met depressie zou ik willen zeggen: bewandel eens een ander pad in de hulpverlening.
29 december 2010 om 11:32
Ik sluit mij aan op de reaktie van Marianne Martens. Ik heb een oplossing gevonden voor voor mijn depressie op een alternatieve manier. Het is de ook de manier die ik nu zelf wil gaan overdragen op anderen. Ik kan me echt afvragen waarom de reguliere zorg niet veel meer open staat voor alternatieve behandelingen. Telt het financiele belang dan toch echt zwaarder dan de gezondheid van de mens? Heeft de samenleving er gewoon veel meer belang bij dat we ziek zijn? Welke angst weerhoudt de reguliere zorg om aan de slag te gaan met een andere benadering van depressie? Als we onze angst ontkennen, gaat de angst ons beheersen, en wordt onze angst werkelijkheid. Ik zou het heel mooi vinden, als vpro een uitzending gaat maken over succesvolle alternatieve behandelingen. Wat zou het mooi zijn, als we kunnen laten zien, dat er wel degelijk oplossingen zijn. Het zou een deel van de oplossing kunnen zijn. Wie durft? Ik stel me graag kwetsbaar op. En deel heel graag mijn ervaringen. In het belang van de gezondheidszorg en een gezonde samenleving. Voor meer informatie http://www.geluksboetiek.nl
29 december 2010 om 11:41
Uit ervaring kan ik zeggen dat de documentaire helaas een goede weerslag gaf van de situatie zoals die nu in Nederland is. Er zijn veel patiënten en ook veel hulpverleners, maar zij gedragen zich als blinden in de nacht die bij toeval op elkaar stuiten en op basis daarvan een verbintenis met elkaar aangaan: ze hebben elkaar gevonden, maar blijven blind in die zin dat ze niet echt voor elkaar gekozen hebben. Het maakt dan inderdaad niet meer zoveel uit wat zo’n behandeling werkelijk inhoudt. De patient is blij dat hij (vaak na lang zoeken, wachten, investeren) hulp vindt en de hulpverlener heeft weer een klant. De vraag is wel of behandeling op zo’n basis ook op de langere termijn zoden aan de dijk zet.
De vraag waarom mensen depressief worden en of er in alle gevallen werkelijk sprake is van depressie, kwam jammer genoeg nauwelijks aan de orde. Het is typerend hoe weinig professionele hulpverleners vanuit hun eigen vakkennis aan deze vraag toe te voegen hebben, hoe oorverdovend stil het daar blijft. Als preventieve aanpak de enige mogelijkheid lijkt, zal toch eerst de aard van de kwaal beter onderzocht moeten worden. En ik geloof onmiddellijk dat die aard complex is. Dus zullen professionals bereid moeten zijn hun veilige vakgebied uit te breiden met uitstapjes naar gerelateerde maatschappelijke gebieden om zo hun patiënten vanuit een meer holistische visie te kunnen benaderen. We weten al heel veel, alleen lijkt deze kennis in verschillende afgesloten containers opgeslagen te liggen. Het opnieuw ordenen en onder de loep nemen van deze kennis is echter misschien meer een filosofische aangelegenheid dan een psychiatrische of psychologische.
29 december 2010 om 14:05
Ik was ontroerd door het zien van de mensen toen zij in de depressie zaten. Voor mij heel herkenbaar. Het geeft mij het gevoel dat ik hier niet alleen in sta. Mijn partner keek ook en voor hem was het informatief wat een depressie met je doet en hoe het er uit ziet. Veel duidelijker dan ik het ooit kon uitleggen. Bedankt, VPRO.
De verhalen van de pyschiaters heb ik naast me neer gelegd. Het is maar net hoe je al die feiten interpreteert. Wie eenmaal in een depressie heeft gezeten zal het nooit bagatelliseren. Wij Nederlanders geven kennelijk veel geld uit aan geestelijke gezondheid? Nou, misschien hebben wij dat geld wel en sommige andere landen niet. Of dat ze in andere landen in stilte lijden en eigenlijk te weinig behandeling krijgen. En de volksaard, alles maar opkroppen en maar doorgaan, terwijl ze in andere landen wellicht hun emoties meer uiten. Ik zeg niet dat het daar aan ligt maar ik vind wel dat je dat soort factoren ook mee moet nemen voor je conclusies trekt dat het in Nederland verkeerd zou gaan.
29 december 2010 om 14:50
Net gebeld met de publiekservice van de VPRO met de vraag of en zo ja wanneer dit programma herhaald wordt. Helaas nog niet gepland maar …. met zoveel reacties zou de VPRO e.e.a. nog moeten overwegen.
Opvallend in de reacties vind ik dat zoveel mensen dit gemist hebben en dat gemist hebben. Wat wil je in een uitzending van 85 minuten over zo´n onderwerp ?!
Ik vond het VPRO op zijn best. Wat mij betreft ging het over depressiviteit; een ziekte vergelijkbaar met kanker e.d. maar meer nog over de hele hype er om heen. De valse beelden erover, de invloed van de industrie (industrievrije lunchruimtes !) het feit dat het in derde wereld landen net zo veel voor komt en het feit dat het gewoon doorhobbelt allemaal.
Na een periode waarin ik in 1 jaar gestopt was met roken; niet meer werkte, verhuisd ben, een kleinkind het net heeft gehaald na een bacteriele meningitus en ik een voor mij belangrijke rechtzaak na 5 jaar in hoger beroep verloor; heb ik ook het licht uit zien gaan. 2 maanden medicijnen (gestopt !) en 5 zware sessies met een psycho therapeut hebben mij gelukkig het besef gegeven dat ik een hele ZWARE DIP had. Slikken, schoppen onder mijn kont en “count your blessings”
Heeft dus allemaal niks met depressies te maken maar met accepteren dat het leven is zoals het is.
Wat ik tenslote hiermee wil zeggen: er is buiten de industrie en de “hulpverleners” een enorme zuigkracht om je naast de overbodige pillen ook nog de onnodige zorg in te trekken.
Voor wat het waard is; ik ben het kwijt. Prettige jaarwisseling en wat de crisis betreft: koop een nieuwe fiets en blijf gezond !
29 december 2010 om 20:46
Ik vond het een boeiende uitzending. De verhalen van sommige ‘lotgenoten’ waren erg herkenbaar! De reacties van de psychiaters vond ik soms te idioot voor woorden! De enige die ik van deze deskundigen zinnig vond praten, waren de vrouwelijke huisarts en de heer Jules Tielens.
Inderdaad: het is een zeer slecht gegeven dat de meeste antidepressiva door huisartsen wordt voorgeschreven!!! Gooi er maar een pilletje in, lekker makkelijk. Maar, de huisarts laat je dan niet na een paar maanden terugkomen, kan niet goed beoordelen welke medicijnen en welke dosering de beste voor de patient in kwestie is. En inderdaad: een herhaalreceptje spreek je eenvoudigweg in op de telefonische receptenlijn. Geen controle, geen feedback. Van mijn huisarts heb ik nog nooit de suggestie gehad om eens te gaan afbouwen met antidepressiva. Antidepressiva werken pas na een week of zes/acht. Dit is een lange periode. Ik vraag mij dan af: ben ik niet beter, rustiger geworden door de lange periode die ik met ziekteverlof thuis heb gezeten??? Lijkt mij een legitieme vraag.
En dan nog iets wat helaas veel te vaak over het hoofd wordt gezien: de mogelijkheid van een lichamelijke oorzaak van een depressie; óók dit werd door één mevrouw in de uitzending van gisteravond mooi verteld: de depressie vond zijn oorzaak in een schildklierprobleem. Ook dit lijkt voor huisartsen soms moeilijk te accepteren, ik heb bij mijn eigen huisarts ontzettend moeten aandringen om mijn bloed op bepaalde waarden te laten testen. Waarom gebeurt dit niet direct? Want dat is toch ‘evidence based’? Pharmaceuten verdienen enorme sommen geld aan de handel in antidepressiva, hen is er dus alles aan gelegen om te zorgen dat deze pilletjes verstrekt blijven worden. En ik durf te wedden dat sommige psychiaters, huisartsen en apothekers hier ook van profiteren….
Dus…Genoeg stof voor een ‘follow up’ van deze thema uitzending, lijkt me!
Succes!
29 december 2010 om 23:07
Mijn waardering voor deze uitzending en een vraag aan de VPRO.
Is deze uitzending op dvd te verkrijgen ( tegen betaling ) ??
29 december 2010 om 23:48
Mijn man van 64 heeft 4 jaar geleden psychoses gekregen waar waarschijnlijk depressies de oorzaak van waren. Hij heeft ook al die jaren antipsychotica en antidepressiva geslikt.
Omdat ik het niet zag zitten dat hij hiermee eindeloos doorging ben ik op zoek gegaan naar een alternatieve therapie, die ik heb gevonden bij een natuurgeneeskundige in Den Haag. Nu na 2 mnd slikt hij nog maar eenderde van de medicijnen, en de rest wordt ook binnenkort uitgeslopen. Het gaat heel goed met hem.
30 december 2010 om 00:38
Zoals bij vele documentaires worden er veel dingen gezegd die je later nogmaals wilt terughoren; eruit pakken waar je wellicht iets mee kunt.
Deed me veel denken aan de uitzending van zomergasten met Trudy Dehue vorig jaar.
Heb ik de herhaling gelukkig kunnen opnemen en nog vaak terug kunnen kijken.
Waarom deze documentaire niet net als de uitzendingen van Zomergasten op de zaterdag na de uitzending herhalen om 13.10 uur op Nederland 2 ?
30 december 2010 om 16:38
Goede uitzending. Complimenten.
Af en toe wel schrikken, wanneer effectieve benaderingen, omdat zij veelal niet vanuit een “professionele” maar “alternatieve” positie hun PREVENTIEVE werking kunnen hebben, onder één noemer “mindfulness” worden geschoffeld. Ik zal niet overdrijven, maar hier hangt een licht zweempje van demoniseren in!
“Wij” hebben sinds 1987 in toenemende mate succes met een “uitgeklede” variant van het door Maharishi geintroduceerde Transcendente Medittatie en noemen die sindsdien “Ontspanningstechniek en -discipline”. Zonder toeters, bellen, wierook of andere spannende riten “van ver”. De gedachtemantra is het enige element wat nog een functie heeft. Verder gaat het om “mindEMPTYNESS”.
Want na die in sommige gevallen o zonodige pil, is het vooral “rust in het hoofd en de gedachtenstroom” waar de mensen acute behoefte aan hebben. Dat is met een enkele les/sessie geleerd. Dan is het een kwestie de geleerde techniek gedurende een week of 4 tot 6 routine, ritme (discipline) en aandacht te geven.
Diezelfde periode grijpen we dan aan als “transformatieperiode”;
zaken die absoluut niet meer van betekenis hoeven te zijn,
vinden en loslaten en daarvoor in de plaats wél zinvolle zaken vinden.
Dit alles volgens 2 modellen: het Jungiaanse Ego-Schaduw-Zelf en het Eleusische hylici-psychici-pneumatici. Tot nog toe leidt deze aanpak bij alle (oud-) cursisten tot bewuster, doelmatiger en gelukkiger be-leven.
Belangrijk in de grote discussie:
Onze (oud-) cursisten/clientele kenmerken zich door het volledig zelf dragen van de kosten. Men kan die niet declareren bij ziektekostenverzekeraars. Eens, deze spoeling is inderdaad dun, maar deze mensen tonen wél aan “het voor zich zelf over te hebben” en “de verantwoordelijkheden zelf te dragen”.
Preventie is dus weldegelijk (al lang) mogelijk maar logischerwijs niet vanuit een “correctieve” positie waarin de voltallige “professionaliteit” zich bevindt.
Tenslotte, in het verleden hebben wij regelmatige pluimen mogen ontvangen van huisartsen(praktijken), senioren- en jeugdzorg, voor onze benadering, echter zij “zagen geen mogelijkheden zich professioneel te binden”.
En “wij” laten ons niet verleiden tot deelname aan de professionele en daaraan inherente “correctieve” positie.
Alle succes met de komende ontwikkelingen toegewenst.
30 december 2010 om 17:03
Nog even inhaken op Jos hierboven.
Helemaal gelijk, Jos.
Het is meestal een kwestie van iets van het leven wel of niet kunnen accepteren.
“Preventie” is dan iets waar iemand zich mee bezig dient te houden wanneer alles hem of haar nog voor de wind gaat en zich nog geen traumatische dingen hebben voorgedaan.
Iedereen die “leeft” loopt die risico’s van het leven een keer te ontmoeten.
En dan zou het wel heel goed uitkomen als je daar op dat moment wél en zelf doorheen weet te komen. Op een verantwoorde manier.
Daarom,
investeer eens in je zelf, nu, nu je “nog niets mankeert” (is onze boodschap).
Dat kan heel goed bij de professionelen, de psychologen, filosofen, psycho-therapeuten/analisten.
Die zijn er echt niet alleen maar om te “corrigeren” hoor.
Voor hen zou het plezier in hun werk er ook aanzienlijk op vooruit gaan wanneer hun kennis en kunde (voor een deel) zou worden aangesproken door clienten “die (nog) niets mankeren”.
En daarmee de algehele kwaliteit van de geestelijke gezondheid van onze samenleving.
Jos, blij voor je. Nogmaals dank en hou je gezond.
30 december 2010 om 18:26
Heb alleen de laatste 10 minuten van deze uitzending gezien. De man die vertelde over zijn depressie deed me heel erg denken aan de symptomen die mijn ex-man had. Hij kon echter niet over zichzelf praten en daardoor had ik geen idee wat er speelde. Ik denk dat uiteindelijk de depressies, hij heeft er naar mijn weten twee gehad met een tussenperiode waarin hij het niet had, er toe hebben geleid dat we uit elkaar zijn gegaan. Hij liet zich wel “behandelen” maar naar mijn mening heeft nooit enige behandelaar er doorheen kunnen prikken. Hij liet alleen datgene van zichzelf zien dat hij kwijt wilde. Ik wil heel graag de gehele uitzending terugzien, maar op uitzending gemist lukt dit niet helaas.
30 december 2010 om 19:46
Deze uitzending heb ik bekeken tijdens een dip tijdens mijn al jarenlange worsteling met depressies. Na de uitzending werd de dip wat dieper. Toen ik dit vertelde aan iemand die de uitzending niet gezien had en duidelijk niet weet wat depressie inhoud, kreeg ik de reaktie: “je hebt toch pas een hondje aangeschaft, en nu moet je nog dippen?”. Ik denk dat veel mensen deze reaktie hadden kunnen geven. Als je nog nooit depressief bent geweest kun je ook niet begrijpen wat het is. Wat een depressie met je doet. De ervaringsdeskundigen hebben een poging gedaan om het uit te leggen, maar naar mijn idee waren ze nog veel te mild over de leegte in jezelf en het naar je gevoel geen toekomst meer hebben en de suïcidaliteit die je voelt.
Gelukkig houden mijn kinderen, medicijnen , gesprekken en mijn werk mij bezig en geven deze mij een doel om voor te leven.
Wat ik overigens miste in de aflevering was de uitleg van de werking van de medicijnen. Dat depressie mede veroorzaakt (kan) word(den)t door chemische dysbalans in het brein. Misschien iets voor een vervolguitzending?
30 december 2010 om 21:06
Rembrandt van Rijn ! Toffe reactie. Ik wordt volgend jaar overigens 65 en wij krijgen dan ook weer ons 4e kleinkind. Volgens mij hopen en denken veel van de reageerders dat de VPRO ook tot het Therapeutisch Gilde behoort terwijl hun taak toch een heel andere is m.i.
Voorts zou het op deze site geen wedstrijd moeten zijn vwb de behandelingsmethoden. Voor ieder geldt: Het resultaat telt !
De uitzending kan je overigens op DVD nabestellen bij de VPRO tegen betaling van euri 29 maar als we blijven zeuren om herhaling kunnen we het wellicht nog eens opnemen en terugzien. Iedereen een goede jaarwisseling en … kop op !!
30 december 2010 om 23:51
Wat ik mooi vond aan deze documentaire was het contrast tussen de Aegon verkoper (account-manager) die werd die werd getoond in het begin (geverfde haren, blonderige vriendin met geverfde haren, veel zogenaamde vrienden, wel een erg depressieve man met een coach) ten opzichte van de mevrouw die aan het eind van deze docu werd getoond, een echte mevrouw met een echte compassie, met een echte (hopelijk echt overwonnen) depressie.
Ik wens deze mevrouw een echte toekomst.
De account-manager heeft zijn coach, dus geen probleem.
1 januari 2011 om 00:01
Ik sluit graag aan bij het slot van Carla (27). Er is echt een vervolg nodig. Wat ik miste in de uitzending en ook in de reacties hierboven: hoeveel pogingen hebben die 800.000 gebruikers ondernomen om de medicatie af te bouwen? Hoe doe je dat succesvol? Dit is echt een enorm probleem. Huisartsen hebben jarenlang massaal antidepressiva voorgeschreven, maar hebben geen deskundigheid in het succesvol afbouwen van de medicatie. Ze geven je geen advies, roepen je niet op, maar laten je rustig 10 jaar (!) de receptenlijn bellen voor een herhalingsrecept. En als je dan zelf het initiatief neemt, dan blijkt de huisarts hier geen verstand van te hebben. ‘Het kan echt geen kwaad in deze hectische jaren van je leven waarin je kinderen moet grootbrengen.’
Ik ken veel mensen die een antidepressivum gebruiken en hebben geprobeerd af te bouwen. De moed is ze in de schoenen gezakt: ‘ik kom er nooit meer af’. Allemaal hebben ze meerdere pogingen ondernomen, maar zonder succes. ‘Er is voor mij geen alternatief’, vertelde vanavond nog iemand tegen me. ‘Maar ik voel me als een verslaafde’.
Ook de industrie werkt niet mee. Je kunt de pillen amper krijgen in lagere doseringen. Voor een succesvol resultaat moet je zelf prutsen met het breken van pilletjes, etc. Te gek voor woorden.
Kortom: er zijn veel mensen die goed functioneren mét de medicatie, maar zich ongewenst afhankelijk voelen van het medicijn. Dat geldt ook voor mij en ik voel me belazerd. Als mij tien jaar geleden, ten tijde van mijn dip, was uitgelegd dat de kans groot zou zijn dat ik verslaafd zou raken, had ik waarschijnlijk een andere keuze gemaakt.
Laat de professionals die ons, 800.000 gebruikers, er aan geholpen hebben maar eens uitleggen hoe we, als we willen, er goed van af kunnen komen. Rekeninghoudend met de chemische (dys)balans in ons brein.
Kent iemand wat dit betreft onderzoeksresultaten of goed onderbouwde adviezen? Ik hoor ze graag!
Dus industrie, huisartsen en psychiaters: ER IS WERK AAN DE WINKEL! Help ons er verantwoord weer van af!
1 januari 2011 om 20:53
Op 28.12.2010 heb ik een een reactie geplaatst waarbij ik zowel gewone mensen als deskundigen aangeraden heb om Een Nieuwe Aarde van Eckart Tolle te lezen. Die reactie staat er niet meer bij. Die is gewoon verwijderd. Ik ben zeer benieuwd wie heeft dat gedaan en waarom.Ik zou dat op prijs stellen als redactie mij op de hoogte zou stellen.
groeten.
Namik
2 januari 2011 om 17:50
Ik vond deze uitzending matig, feitelijk interessant, maar erg Nederlands, rationele inslag waarbij we weer erg ons best doen om elk “probleem” zo snel en efficient mogelijk op te lossen. Mijn mening/reactie:
We doen vanalles om te houden wat we hebben, we klampen ons overal aan vast, zo ook het slikken van antidepressiva: bang dat het erger wordt, “ik kan echt niet zonder”, ik mis een stofje, ik voel me zoveel beter met die pillen. Denk eens na of jij hier echt spreekt of het stemmetje in je hoofd. Vastklampen aan die pil is een deel van het probleem en die pil is niet de oplossing van het probleem. Voor sommigen hooguit een tijdelijke steun.
Logisch, maar ook hier reageren met name mensen die ervaring hebben met depressies in hun omgeving of bij zichzelf. De depressie verandert ook je kijk op de zaak, maakt alles troebel, donker en zwaar. Wees je daarvan bewust. De maatschappij is deels een factor, maar ook onze kijk op die maatschappij en dan nog eens de deskundigen die niet weten hoe ze moeten omgaan met mensen die een donkere kijk hebben op die maatschappij. Zichzelf in stand houdende systemen.
Ik kan wel een steen door de TV gooien als ik Mike Bodee bij DWDD en P&W weer reclame zie maken voor dé pil..zijn pil..zijn boek getiteld “pil” en nu zelfs een theatershow over dé pil. Die man zit trots te vertellen dat er mensen bij psychiaters kwamen en riepen “doe mij die pil van Mike Bodee!”. Schrijnend en ziekelijk als hij dat glunderend vertelt. Als hij denkt dat die pil zijn leven redt mag hij daarin geloven, maar zadel niet het hele land op met jouw beperkte denkwijze. Het heeft namelijk niets met mens-zijn te maken, Bodee is een typetje en hij weet zelf niet meer dat hij een typetje doet, denkt dat hij dat is. Geef toe dat je - net als elk mens - niet continu op dat niveau kunt presteren en nog belangrijker : het hoeft niet. Ziekelijke eisen aan jezelf stellen en dan net zo ziekelijk de signalen wegslikken. Het benzinelampje in de auto gaat branden, maar we knippen het draadje door en dus hoeven we niet te tanken.
Ga gewoon eens 6 weken in een huisje in Skandinavie of de Alpen zitten, doe helemaal niets, de storm in je hoofd is meer dan genoeg. Wandel, luister jouw muziek, doe niets. “Ja maar…dat kan zomaar niet?!” hoor ik je denken. Mijn reactie: dan doe je het niet, maar het kan wel als je echt jezelf op 1 zet. Durf deze kermis die Nederland heet eens (tijdelijk) te verlaten ten faveure van jezelf, ook al zegt je hoofd “nee”. Just do it. Ik heb ervaring met depressies en ook met de genezende werking van “een tijdje weg zijn”. Als de muziek in de discotheek zo hard is dat je oren pijn doen ga je toch ook achter in de zaal staan? En als dat nog teveel is kom je misschien een tijdje niet in de discotheek. Lastig, want vrienden gaan wél en jij niet..maar jij hebt er niets aan en die vrienden ook niets aan jou. Waarom zou je dan jezelf pijnigen? Vertrouw erop dat je er later weer beter tegen kunt en die discotheek blijft er wel, ga tijdelijk andere dingen doen…met het “risico” dat je inziet dat de discotheek gewoon niet bij je past en dat je na een tijdje lachend roept “pff die disco..gaan jullie daar nog naartoe? Ik heb veel leukere uitgaansgelegenheden gevonden!”.
Laat je hart en ziel weer de regisseur worden in plaats van die duizenden vernietigende gedachten. Het gaat om jou, niet om dat wat je denkt/wilt/moet/presteert of nog erger: wat anderen van jou verwachten dat je doet/presteert. Vertrouw (weer) op jezelf. Ik heb ondanks hele zwarte periodes nooit anti-depressiva geslikt, ook al werd het me aangeboden, ik weigerde. Dat mag je stom vinden, dat mag je ook zelfpijniging noemen, maar ik ben er trots op dat ik niet afhankelijk werd van de pillen en de depressies op andere manieren de baas werd.
3 januari 2011 om 18:09
Iedereen langs deze weg alle gezondheid en geluk die je maar kunt gebruiken toegewenst.
@Hielke,
beste Hielke,
als ik het goed begrijp, is er een definitie voor “depressie”.
En zijn er minstens 3 “gradaties” van depressies, “licht”, “matige” en “zware”.
En een van de kenmerken in die definitie is, dat degene die in een zware depressie verkeert, er niet zonder verantwoorde hulp uit kan komen.
Die hulp kan bestaan uit medicatie en therapie of een combinatie daarvan.
Jouw betoog kan dan niet opgaan vor deze laatste categorie.
Des te meer kunnen en moeten mensen in de 2 andere categoriën een boodschap hebben aan je betoog, omdat je iets doet wat nog het best werkt in die situaries:
geef je zelf een schop onder je kont, kruip er uit, met of zonder therapie, maar, en dan zou ik je willen aanvullen, leer onderweg, net als Hielke, hoe je herhaling kunt voorkomen of steeds succesvoller kunt omgaan met de signalen van een aanstaande depressie. En leer eerlijk te worden en zijn. Voor en tegen jezelf, voor en tegen anderen. Vergeet vooral dit laatste niet. Dit komt neer op “verbeter je wereldbeleving en begin bij zelf”. Leer je aan niet teveel van anderen te verwachten en niet teveel van jezelf te verwachten. Wat niet gaat, gaat niet. Leg je er bij neer en zoek en vind verder. Want er is altijd iets wat je wél kunt en van je zelf mag verwachten.
Ergens in mijn betoog hierboven zit iets super belangrijk voor de “licht-”en “matig” gedeprimeerden én zij die nog depressie mankeren of hebben ervaren. Als je er zelf nog toe in staat bent, leer dan (van iemand) hoe dat tussen je oren in elkaar zit.
Zo moeilijk is dat niet te bevatten en enig inzicht doet echt wonderen.
Het 2e super belangrijke daarentegen is, dat je er geen goed aan doet met te weinig of geen inzicht, te sleutelen aan jezelf.
Dus investeer in je zelf, met of zonder declaratie. Vraag een therapeut of verantwoord alternieve bron aan en neem het initiatief: vraag om inzicht.
So far. Dank voor je voorzet, Hielke.
Iedereen sterkte en geluk!
4 januari 2011 om 22:06
Zojuist de documentaire gezien, deze had ik opgenomen. Of ik ooit echt depressief ben geweest, ik denk het wel, ik had ook wel zelfmoordneigingen. Maar ik ben een sterk persoon, in die zin, dat als ik iets belangrijk vind, mij niemand de weg kan versperren. En op een gegeven moment was er de noodzaak dat ik mijn problemen onder ogen moest gaan zien. Want niet alléén ik werd in mijn leven beperkt, het leven dat ik wilde leiden, maar mijn man en kinderen leden hier ook onder. En ik ben gaan zoeken op internet en heb lang moeten zoeken voordat ik vond wat ik hebben moest. Want ik hou niet van therapeuten (”hoe is het met de seks?” : Na deze vraag was het klaar voor mij, dit was totaal niet aan de orde geweest, waar bemoeide die kerel zich mee?) en hun vragen. Ik wil actie, een practische aanpak, wat moet ik doen om dit op te lossen? En dat mistte ik ook weer in de documentaire: er werd wel gezegd dat we aan preventie moeten gaan doen, volledig mee eens, maar wat moeten we dan doen?
Ik heb het gevonden, een organisatie die al heel lang wereldwijd werk verricht. Geen gezwam, geen gezweef, pas op: geen sekte. Nee, gewoon een praktisch programma zoals je dat in de schoolbanken kunt leren. Eigenlijk moet dit in de schoolbanken aan de kinderen onderwezen worden. Men leert lezen, rekenen en schrijven, maar men leert ook vooral dat je zo goed mogelijk je best moet doen om bij de groep te horen. Leer kinderen toch ook eens de belangrijke levenslessen, want niet ieder kind is gezegend met ouders die (ook onwetende) zorgen voor een evenwichtige, liefdevolle opvoeding. (trouwens zo te zien heeft die pri van Ingeborg Bosch hier toch wel wat ideetjes van overgenomen, foei).
Mensen ga kijken op http://www.prh.be en laat je niet misleiden door de wat oudbollige site, het is een eerlijke, niet op geld beluste, methode. Men zegt wel dat men geestelijk gezond moet zijn om de methode te volgen, anders in overleg met de arts. Het is dus niet voor de zwaar depressieve, maar toch voor de iets minder zware, heel erg aan te raden.
5 januari 2011 om 19:59
@Marianne Martens (15), Carola Pelder (16) en anderen,
we zien dat we allen schreeuwen om 2 dingen:
1. “preventie”. Aartjan Beekman kan zijn tranen nauwelijks bedwingen als hij zich dit woord aan het eind van de uitzending laat ontvallen.
Waar hij ook op doelt met “de mensen zelf”, is dat een IEDER DIE IN STAAT IS zich de vraag in het hoofd te halen, zich niet vervolgens bij de massa met de afwachtende houding terug schaart, maar doen! Direct! Nu!
Op welk punt in je leven je ook bent;
of je nu scholier bent of opvoedende ouder en/of 2 banen hebt of oudere of single,
je kunt nu, vandaag beginnen met erger te voorkomen.
Gewoon door ZELF te beginnen.
En vandaar uit elke keer iets in je zelf vinden waar je vanaf wilt, wat je afremt.
Leer af jezelf op te jagen en anderen op te jagen.
Leer geduld te hebben. Met jezelf en met anderen.
Gun je zelf en anderen de eerste tijd de dingen niet af te raffelen maar in 1 keer goed te doen.
Hier kun je hele pagina’s en boeken mee vol schrijven. Ik laat het hier voorlopig bij.
Je begrijpt allemaal de bedoelingen.
2. we schreeuwen allemaal om acceptatie van “de alternatieve mogelijkheden”.
Nou, die zijn er genoeg.
Alleen, wij hebben een samenleving opgebouwd waarin we zo nodig van alles en nog wat niet zelf willen dragen. We hebben zogenaamde gemeenschappelijke vangnetten gecreeerd. Waar we ons enorm van afhankelijk hebben gemaakt.
Van dat “professionele” circuit.
Waarvoor wij huizenhoge verzekeringspremies moeten betalen
en daar niet direct gebruik van kunnen maken.
En we gaan wanneer we dan iets (dreigen te) mankeren, dat niet ook nog eens voor eigen rekening doen. HIER ZIT M DE CRUX!!!
De oplossingen zijn er wel en direct beschikbaar en bruikbaar.
Alleen, we moeten het zelf betalen en daar beginnen we niet aan.
Ik ontzie de echte zware gevallen, maar tegen de rest zeg ik:
een schop onder je reet en beginnen.
Alle succes en plezier toegewenst.
Van hart tot hart,
Ervaringsdeskundige die sinds 1987 trainingen geeft in ontspanningstechnieken
(om de ruimte in je hoofd en je leven te creeren) en Zelfactualisatietrajecten begeleidt. Aan mensen die ervoor kiezen deze investering in zich zelf te doen (omdat zij die kosten niet krijgen vergoed bij hun Zorgverzekeraar).
En daar wordt nu ook bezuinigd.
7 januari 2011 om 18:20
Genoeg gepraat; er moet weer gelachen worden; De beste medicijn!
Voorspoedig 2011 e.v.
Een bejaarde man is aangehouden door de politie rond 1 uur en wordt gevraagd waar hij naartoe gaat op deze tijd van de nacht.
De man antwoordt:”Ik ga naar een lezing over alcoholgebruik en -misbruik en de effecten ervan op het menselijk lichaam “.
De officier vraagt dan: “Echt waar? Wie gaat deze lezing op dit moment van de nacht geven?”
De man antwoordt: “Mijn vrouw.”
16 januari 2011 om 02:43
@ Jos,
dawas een goeie! Heb je input dezelfde dag al gezien.
Mag ik inhaken? ( Mijn therapeut vind dat ik af en toe moet proberen de clown uit te hangen):
Ik heb ‘m uitgeprobeerd. Ze fouilleerden mij, vonden mijn mobieltje en de sneltoets voor mijn thuisnummer, vertelden mijn vrouw mijn verhaal en lieten mij m’n roes op het bureau uitslapen. Snapperniksvan.
Jammer toch, steeds te moeten constateren dat dit soort forums altijd zo snel “weg sterven”.
Alsof we ons met z’n miljoenen juist willen wentelen in onze persoonlijke ellende of in ons persoonlijk ellendig voelen.
Alsof we met z’n allen weer compleet in “denial” (ontkenning) schieten; “het ligt niet aan mij als de ander behoefte heeft aan mijn aandacht en ik daar gewoon te moe voor ben. Ik mag toch wel moe zijn? Enneh, ik wil ook wel eens aandacht (van de ander)”. En maar wachten op het initiatief van de ander.
Zo wachten wij allemaal op elkaar en nemen niet de eerste stap voor ons eigen heil. Waarom laten wij dat toch zo van een ander afhangen?!
Zie niet over het hoofd,
dat in het geval wij opvoedende ouders zijn of nog willen worden,
wij zo druk bezig zijn met elkaar te ontlopen of te ontwijken,
met alle mogelijke gevolgen van dien voor ons volwassenen,
wij daarbij onze kinderen, die wij verantwoord dienen te laten opgroeien,
met alle aandacht die zij maar van hun beide (!) ouders kunnen ontvangen,
die broodnodige aandacht niet KUNNEN geven.
Zo zullen wij er als opvoedende ouders zelf de oorzaak van zijn,
dat er onder onze kinderen zullen zijn,
die hebben moeten opgroeien met een aantal opgestapelde zaken,
die niet evenwichtig en juist zijn begeleid.
Dit zijn onze opgroeiende kinderen, die geen goed sociaal gevoel ontwikkelen,
geen rekening houden met de gevoelens van anderen en die van zich zelf boven die van anderen stellen. Dit is vragen om “isolatie”, “afgezonderd geraken”.
Dit zijn onze opgroeiende kinderen,
die van hun eigen gezin niet hebben gezien of geleerd, dat voor alles enige moeite getroost moet worden. Dat de dingen er niet zo maar zijn. En dat bezit daardoor grenzen heeft.
Daardoor zien zij dat ook niet van andere mensen, van andere gezinnen.
En worden sommige van onze kinderen vandalen, raddraaires en/of inbrekers en dieven. En reken hier gerust pedofielen en (zelf-) moordenaars onder, want het wordt al lang aangetoond, dat deze misdragingen niet alleen een fysiologische- of genetische oorzaak hebben.
De meeste van deze “kinderen” geven (gelukkig), hoewel altijd te laat, blijk van in te zien dat zij iets verkeerds hebben gedaan en “met verbetering geholpen wensen te worden”.
Maar dan is er al kwaad geschied!
Zij hebben andere mensen benadeeld, voor korte of langere tijd “onzeker” en angstig gemaakt. En zich zelf én hun “geliefden” (vrouw, kinderen, ouders, etc.) voor kortere of langere tijd absoluut geen plezier (denk aan bezoeken aan inrichtingen of gevangenissen).
De moraal in dit betoog is dezelfde als in mijn voorafgaande betogen:
wanneer en zolang je in staat bent tot je door te laten dringen wat hier staat,
dan ben je ook in staat om die knop om te zetten en die eerste stap te maken.
Wacht niet op een ander maar doe het uit je zelf.
Er zullen er velen onder jullie zijn, die deze ervaring al kennen; beaam dan dat het gevoel welke je ervaart na die eerste stap niet eens zo’n gek gevoel is en dat het naar meer smaakt.
Waar die eerste stap dus op neer komt is “je zelf (weer) in beweging te zetten”. Want
het blijkt dan alleaal een kwestie te zijn (geweest) van een “verstarring”.
En sla jezelf dan niet meteen voor je kop! Zonde, en je bent ook maar een mens!
Wat veel meer effect heeft is je dan af en toe eens zelf een veer in je kont te stoppen (als een ander dat niet doet).
Jos, bedankt weer voor je voorzet.
Hartelijke groeten allemaal
16 januari 2011 om 11:46
Geachte redactie,
ik wil er graag achter komen of ik ten onrechte Antidepressiva slik.
met vriendelijke groet
Kees
18 januari 2011 om 01:30
@ Kees
Beste Kees,
zou je zo vriendelijk willen zijn “te zijner tijd” langs deze weg
aan te geven of je enige reactie van de redactie hebt ontvangen?
Waarvoor vast dank.
Verder,
gezien de kwaliteit van je bericht
ben je voor mijn gevoel en elk geval “in control” genoeg
om daar zeker eens naar te laten kijken.
Door je huisarts of behandelende arts (hulpverlening).
Want, als het goed is, kun je antidepressiva alleen maar door een huisarts of behandelende arts voorgeschreven hebben gekregen.
Hou je ons op de hoogte?
Vast bedankt daarvoor.
Nogmaals, je “oogt” goed.
Succes verder en graag tot vernemens.
Hartelijke groet
20 januari 2011 om 22:54
Ik heb in mijn ogen 19 jaar lang onterecht A-D geslikt. Was toen gestopt met de pil, omdat het gezin compleet was,en daarna kwamen de geestelijke klachten.Was altijd een energieke vrouw met veel humor.Met een heftig verleden in therapie gegaan. Gestopt met de A-D, maar opnieuw klachten.Geen enkele arts heeft mij gevraagd of onderzoek gedaan, of het mijn hormonen waren.19 jaar lang het gevoel dat je verstopt zit in jezelf. Vele dagen doorgeworsteld, en vele depressies ondanks de A-D.Met zelfmoordgedachten.Nu door overgang aan de pil, en voila, de kurk is uit mezelf.
Geen spanning meer, geen jeuk op mijn hoofd, zachter haar, veel lachen en huilen, geuren die me nu afstoten, geen kaakkramp meer, geen behoefte om het extra gezellig te maken omdat ik me goed wil voelen, veel praten, kunnen uitrekken van mijn spieren, gapen om de moeheid, eeuwige vermoeidheid weg, en ENERGIE.Moet erbij zeggen dat ik de A-D aan het halveren ben, maar jemig, wat ben ik verdrietig en blij.Ga er een boek over schrijven, want weet zeker dat meerdere vrouwen ten onrechte A-D slikken.Psychiaters zijn hier zeker ook schuldig aan.
26 januari 2011 om 01:18
@Lydie
Beste Lydie,
Allereerst TOP! dat je je zo te zien op eigen kracht er bovenop geknokt hebt. Echt geweldig!
Ik zou nog eens goed nadenken over dat boek. Daar komt nogal wat bij kijken.
Ik denk dat je veel meer heil en ease of mind kunt bereiken door je aan te melden bij bladen als Libelle, Happinez, Maandblad voor Psychologie, etc.
En stel je beschikbaar voor een interview met het plaatsen ervan, eventueel met foto’s van je. Daar maak je altijd minstens 2 partijen “gelukkiger” mee.
En is eenvoudiger te realiseren.
Je taalgebruik heeft overigens een grappige en plezierige stijl. Zal de leesbeleving ten goede komen.
Kijk intussen of je in je directere omgevingen iets voor anderen kunt betekenen als “ervaringsdeskundige”. Ook leuk.
Nogmaals,
ben blij voor je en wens je alle plezier toe met je plannen
Hartelijke groet
10 augustus 2011 om 15:02
@ Rembrandt van Rijn,
Wie bedoel je met ‘wij’ ?
In afwachting van, hartelijke groet,
Patrick