+s(144)+f(png)+f(asis)/image.png)
3Doc: Alles wat we wilden
di 3 aug 2010 - 59 reacties
Een documentaire van Sarah Mathilde Domogala over jonge ambitieuze mensen en de tol die ze achter de schermen betalen voor een schijnbaar perfect en succesvol leven.
‘Als je iets doet, dan wil je er toch heel goed in zijn. Als je dat niet bent dan moet je iets vinden waar je beter in bent dan anderen.’
2010. The sky is de limit. Iedereen kan een ster zijn én mooi én populair. Waarom ben je dat dan niet? Onze dromen zijn groot, wild en oneindig. In een omgeving van ‘meer is beter’, lijkt ‘genoeg’ niet meer te bestaan. De documentaire Alles wat we wilden is een visueel tijdsdocument waarin het streven naar het hoogst haalbare in alle facetten van het leven zegeviert; sociale status, perfect uiterlijk, flitsende carrière, de ideale partner en een fantastische smaak.
De film volgt vier jonge, creatieve, ambitieuze mensen die ogenschijnlijk een glanzend en gelukkig leven leiden. Emiel (29) probeert een carrière als reclameregisseur van de grond te krijgen in Londen, wat de nodige stress en teleurstelling met zich meebrengt. Mireille (27) heeft een interessante baan bij een NGO in Brussel, maar blijft de frustratie voelen dat ze eigenlijk haar creatieve talent zou moeten ontwikkelen, maar wat is dan eigenlijk haar talent? Niki (28) is modeontwerpster en stelt hoge eisen aan zichzelf en haar werk. Eisen die ze niet elke dag kan waarmaken tot haar grote verdriet. En Daniel (25) is net afgestudeerd aan de kunstacademie en moet het nu gaan maken in de ‘echte wereld’, maar hoe moet dat als niet alles vanzelf gaat?
Gaandeweg wordt zichtbaar wat het van hen vergt om alle ballen in de lucht te houden. Wat eisen ze van zichzelf? Hoe komen ze aan die norm? Willen ze niet gewoon te veel? Langzaam komen hun twijfels en angsten aan het licht. De film biedt een verontrustende blik achter de schermen; hoe groter de illusie van uiterlijk succes, hoe wranger de eenzame uren thuis blijken.
Een film van Sarah Mathilde Domogala.
Uitzending: woensdag 11 augustus, ca. 20.30 uur, Nederland 3
10 augustus 2010 om 23:50
Ik wil al vooraf reageren. Iedereen zou eigenlijk het boekje 13 satanische bloedlijnen van Robin Ruiter moeten lezen om te begrijpen wat er de laatste jaren gaande is en waarom we op dit punt(chaos, angsten, onzekerheden, verdeeldheid kredietcrisis, 1 miljoen mensen aan de antidepressiva in nederland etc.) zijn gekomen nu. Wanneer je het uiteindelijk een onzinboek zou vinden is het evengoed een spannend theorie.
Of zoek anders eens op illuminatie nederland of nieuwe wereld orde op internet. Hier vindt je de samenvattingen van het boek wel echter zonder de duidelijke bewijzen die wel in het boek staan. Denk er over na en leg het over de huidige maatschappij heen. Tijd om wakker te worden allemaal.
Zoek op chemtrails en kijk naar de lucht op een mooie dag, of b.v. fluoride(wat je iedere dag binnen krijgt en zich opslaat in het genotscentrum van je hersenen om je lam te slaan )zoek daarna zelf verder naar de feiten. De mensheid wordt op subtiele wijze vergiftigd en murw geslagen. Ik hoop dat iemand hier eens een tv programma over kan maken.
11 augustus 2010 om 00:28
aanvulling op vorig bericht
Een hele duidelijke website met ook veel overtuigend bewijsmateriaal is
http://www.aquariusage.com
Te eng voor woorden
11 augustus 2010 om 10:00
hoe de ideetjes van een droomleventje kapotknallen tegen het boegbeeld van de werkelijkheid, heerlijk ontnuchterend. en dan heb ik alleen de beschrijving nog maar gelezen.. ;0
11 augustus 2010 om 12:46
Joh, hou het lekker posi. het leven s hartstikke mooi!
11 augustus 2010 om 13:02
Jeetje wat een mooie woorden in bovenstaand stukje Ab. ‘Illuminatie, chemtrails’,… ik hoop niet dat nieuwe visies op ons leven daarmee kracht moeten worden bijgezet. Vaak heeft eenvoud in het verhaal de meeste overtuigingskracht en dat is dan net wat ik vaak mis bij ‘internettrends’. Ik noem een 2012 theorie, etc… etc… Niet dat het hoeft, maar ook constateer ik dat veel van deze theorieën zijn bedacht door mensen met amper wetenschappelijke scholing, hetgeen mijns inziens prettig is om een goede multidisciplinaire kijk op het leven te hebben..
11 augustus 2010 om 14:11
@Ab Lekkerkerk
Ga maar lekker ergens anders complottheoretiseren, dit is om reacties te schrijven over een documentaire.
11 augustus 2010 om 21:07
Wat een geweldige muziekkeuze in de film. Iemand een playlist?
11 augustus 2010 om 21:22
Hoi Ab,
Ik las net je berichtje en wilde jou laten weten, dat er meer mensen het zien.
Als je maar kritisch genoeg luistert en zo onbevooroordeeld mogelijk, moet je het wel zien.
Check ook es aspartaam, zit ook zo een lekker verhaal aan vast….
11 augustus 2010 om 21:32
waar kan ik deze documentaire kopen?
vond hem geweldig!
groetjes sara
11 augustus 2010 om 21:32
Net gezien. Erg herkenbaar allemaal. Duidelijke oplossingen zijn er niet echt. Degene met pillen zijn niet persé beter af dan degene die geen pillen gebruiken in de doc. Jammer dat er geen kant er klare oplossingen liggen. Goed om te zien dat je niet de enige bent.
11 augustus 2010 om 21:37
Zeer verrassende doc. erg eerlijk en voor mij persoonlijk herkenbaar. Hoge waardering!
11 augustus 2010 om 21:38
Erg mooie documentaire! Bijzonder interessant, en erg, erg herkenbaar. Well done.
11 augustus 2010 om 21:42
Nou, ik ben 50, en wat een van de vrouwen aan het eind zegt kan ik beamen: het is allemaal niet zo belangrijk meer. Ik voel geen behoefte meer om ergens in uit te blinken of iets te bereiken.
Paniekaanvallen heb ik ook gehad, en vele angsten. Allemaal weg nu. Antidepressiva geslikt terwijl ik eigenlijk toch een ‘pilloos’ bestaan wilde… Ook dat is gelukt.
Mensen zijn uitblinkers in het op twee gedachten hinken. De geslaagde kunstenaar willen zijn en bij je moeder weg willen kruipen… Het probleem van kiezen is de hoge prijs die je moet betalen. Of denkt te moeten betalen.
Leef zo gezond mogelijk zodat je 50 wordt!
11 augustus 2010 om 21:46
Wat een herkenbare verhalen, zo mooi in beeld gebracht. Ik voel me niet meer zo alleen met mijn angsten en het gevoel van nooit te kunnen voldoen. Dit is dan dus de keerzijde van de medaille van deze snelle, digitale, veeleisende maatschappij. De vraag: Waarom is iedereen gelukkig behalve ik?, slaat dus blijkbaar nergens op. Achter elke schijnbaar perfecte buitenkant, schuilt wellicht een kwetsbaar, onzeker persoon.
11 augustus 2010 om 21:52
Geloof je het zelf, Ab Lekkerkerk?
Ik geloof er helemaal niks van! Een spannende theorie is het, meer niet. Bedacht door achterdochtige en angstige mensen.
Ik zie niet wat het met de documentaire te maken heeft.
11 augustus 2010 om 22:43
Lieve mensen,
Ik heb de documentaire gekeken en ben geraakt.
Ik herken mezelf als twintiger/dertiger: gretig, ambitieus en ‘alles is mogelijk’. Maar wat wil ik dan nu echt?
Ben nu één van die vijftigers die zegt : schatten, het komt goed.
Maar hoe dan? Is het de tijd die heelt en inzicht geeft?
Zeker, dát ook, én….
er is een kortere, rechtstreekse weg mogelijk!
Als je wilt ben je welkom om dit te ontdekken met behulp van het Talentenspel.
Voor een nieuwe visie en kijk op jezelf en de toekomst.
Een gelukkige afloop staat vast.
Voor alle talentvolle jonge mensen in de film en anderen die dit lezen:
Breng je (levens)vraag mee en een beetje bereidheid om opnieuw te kijken.
De waarde van een sessie met het Talentenspel (of wel ‘the game of gifts’ )bepaal je gewoon achteraf.
Harte-groet,
Alice
11 augustus 2010 om 22:45
aanvulling op het vorige bericht:
kijk op http://www.werkplaatslev.nl of http://www.talentenspel.nl
12 augustus 2010 om 08:27
Hele herkenbare verhalen en dan ook nog eens mooi in beeld gebracht. Heb gisteravond met veel aandacht gekeken naar de documentaire van Sarah Mathilde Domogala. Fijn om te weten dat meer mensen worstelen.
12 augustus 2010 om 09:12
Erg goede documentaire, zet eindelijk een goed beeld neer van de 20+ van nu. Tenminste, dat is hoe ik het ervaarde (als 20+). Alles kan en mag, maar moet vooral ook goed gedaan worden en het liefst zo snel mogelijk. En dan krijg je rare kwaaltjes als het mentale gedeelte op den duur niet zo goed meer mee wil werken..
12 augustus 2010 om 09:21
Ik heb gisteren helaas maar de laatste 20 minuten gezien, maar vond het zo herkenbaar, top docu, hopelijk wordt het binnenkort herhaald! anders raad ik zeker aan via uitzending gemist het op te zoeken en te kijken!
12 augustus 2010 om 10:56
Verontrustend inderdaad.
“Je kunt alles worden wat je wilt, als je er maar hard genoeg voor werkt”
“Go for it” jaja
Geuit door mensen die er al zijn en het gehaald hebben.
Ik vraag me af hoe “eerlijk” die zin is in de huidige maatschappij.
12 augustus 2010 om 13:18
Mooie beelden, van mooie mensen!
Het tempo vond ik ‘on-jong’ traag.. wat een beetje een ernstig effect geeft.
Persoonlijk (ik ben 43) heb ik het idee, dat de belevingswereld is veranderd, maar de twijfel over het zelfbeeld nog dezelfde is als 20 jaar geleden.
12 augustus 2010 om 13:46
Geweldige documentaire !!
Alles is zo herkenbaar voor mij……heb zelf een hele zware zwarte periode achter de rug en ben langzaam uit het diepe dal aan het kruipen, maar weet wel van mezelf dat ik nog een lange weg heb te gaan…….
Ik heb zelf een tijd aan de anti-depressiva gezeten, maar ik werd hier absoluut NIET gelukkiger en beter van !!
Mijn tip: volg je hart en je eigen gevoel…..als je dat doet…. dan komt alles goed !!!
Leuk verder om Anne Barnhorn te zien in deze documentaire……heb namelijk een tijd met haar gemaild over diverse klachten en overige dingen.
Fijn om te weten dat ik niet de enige ben met diverse vage klachten…..
12 augustus 2010 om 14:17
ik vond het heel indrukwekkend om te zien ,kon me eigen er in terug zien zit momenteel met hetzelfde probleem of problemen . . je moet juist genieten zou je zeggen .maar goed dingen lopen anders in het leven zoals je gewilt heb ,ben ook afgelopen maanden me bedrijfje als koerier eenmanszaakje kwijt geraakt , mischien was dat ook weer zo keuze waar ik in gefaald heb , of niet het juiste heb gedaan . steeds maar die druk moeten voelen van je moet presteren door blijven gaan !! maar eens is de koek op. dat merk ik ook nu ben helemaal op en leeg van binnen paniek aanvallen heb ik ook last van is het er weer heb ik gefaald? dat vraag je je dan af . ben zelf al 20 jaar aan het werk, al van alles geprobeert maar je kan je draai gewoon weg niet vinden . maar ja ik kan ook begrijpen dat mensen zeggen waar maak je je nou zo druk om ga door met het leven het is al zo kort GENIET ER VAN ,maar dat ishet juist het zit gewoon in je kop het gaat er niet uit ! , ik ga wel proberen het boek van robin ruiter te lezen mischien word het dan allemaal wat duidelijker , en mischien wat ik ook al las mischien een vervolg hier op maar dan met oplossingen dat zou mischien ook wel intresant kunnen zijn . maar goed deze docummentaire heb me wel geholpen en indruk gemaakt zo zie je dat je niet alleen ben met dit probleem . we gaan proberen onze schouders eronder zetten ,want alles gaat gewoon door. ZOALS MART SMEETS ZAL ZEGGEN , DE TOUR WACHT OP NIEMAND !!!
12 augustus 2010 om 15:44
Hoe meer keuzes er zijn, hoe meer je je bewust wordt van alle keuzes die je niet maakt. En als je dan een keuze maakt, moet het ook wel een verdomd goeie zijn. Alles heb je aan jezelf te danken. Wie helpt me van deze illusie af?
Deze documentaire komt aardig in de richting. Dank!
12 augustus 2010 om 17:35
De docu is zeker goed. Mooie manier om het elitaire geneuzel van een generatie in beeld te brengen. Al gaat het wat ver om hier van vertegenwoordiging van een generatie te spreken. Er zijn immers ook genoeg jonge mensen die niet in een dergelijke bevoorrechte situatie verkeren en iets minder doordrenkt zijn van zichzelf. Want in alle eerlijkheid: het gal loopt me uit mijn oren… Ja, en dat zoveel narcisme een mens psychische ongemakken kan bezorgen, daar sta ik persoonlijk niet zo van te kijken.
Ik, ik, mij, mijn, me, mijzelf, ik, ik, me, mij, mijn, mijzelf. Ik wil, ik moet, ik kan, ik zal, ik wil, ik, ik, ik, mijn facebook, mijn foto, mijn prestatie, mijn leven, mijn leuk, mijn idee, mijn creatie, mijn, mijn, mijn, hebben, willen, ikke, ikke, ikke, mijzelf.
Vermoeiend…
12 augustus 2010 om 18:03
Heel herkenbaar. Fijn om te zien dat ik niet de enige ben. Vooral het: “dan ben ik er gewoon niet, dan ben ik niet thuis”, zo zeg/voel ik het ook.
Ach ja, sneller tevreden met jezelf zijn zonder iets dat je iets hoeft te bereiken behalve een redelijk gelukkig leven helpt mij dan wel weer.
@Loes: terugkijken op uitzendinggemist.nl
12 augustus 2010 om 23:29
Mooie Docu ik herken er zoveel in eigenlijk, veel emotie zit erin, prikkelingen en creativiteit, dingen waar je tegen op loopt dwangneuroses faal angt leuke en mooie mensen etc etc ja super gemaakt.
zou ook wel weer met creatieve mensen in contact willen komen en geïnspireerd raken.
13 augustus 2010 om 01:26
@caroline
Alsof mensen die succes hebben daar geen moeite voor hebben gedaan. Niks gaat vanzelf en ze zullen waarschijnlijk vele tegenslagen gehad hebben. Het lijkt alsof mensen die niks bereiken dat afschuiven aan hoe de samenleving in elkaar steekt. Ik zeg neem zelf verantwoordelijkheid, stippel je eigen pad uit en verlies je hoop niet doordat het niet meteen lukt of omdat je tegenslagen te verduren hebt.
13 augustus 2010 om 12:55
Wow, het dertigersdilemma echt heel mooi in beeld gebracht, gewoon zo dat je pijn en de struggle kunt voelen. Heel herkenbaar allemaal. Zit zelf al zo’n zeven jaar in een zoektocht die tegelijkertijd ook heel mooi en verrijkend is. Op kantoor werken maakte me gek en ik voelde dat er meer uit het leven te halen is. Een grote zoektocht naar wie ik ben en wat ik wil volgde. Van alles bij elkaar raakte ik in een burnout en ben nog steeds wel uitgeput, maar wel mooi dichtbij mezelf gekomen.
Ik schrok van het massale gebruik van antidepressiva, waar ik zelf na een jaar gelukkig vanaf kwam. De documentairemaakster zei verbaasd ‘maar het is hier toch veilig en we zijn toch gelukkig?’ Mijn eigen ervaring is dat de snelle op geld en buitenkant gebaseerde wereld als heel eng en onveilig aan kan voelen.
De kunst is dan toch om het allemaal niet zo serieus te zien en van het leven te genieten, het allemaal meer als een spel te spelen en geraakt worden door kleine dingetjes versus meegezogen worden in al die buitenkant dingen, waar je ego zo van geniet. Ik kwam dichter bij mezelf met yoga, meditatie en in de natuur en vooral in mijn moestuin zijn. Door al die dingen kom ik in contact met waar het werkelijk om draait, zeg maar het grote geheel en voel ik wat ik echt wil en kwam ik meer los van de buitenkant die zoveel eisend is.
Zo ontdekte ik eigenlijk een ‘boerin’ te zijn, maar ik woon nog in hartje Rotterdam. Het liefst zet ik een bezinningsboerderij op voor al die mensen die zo zijn verdwaald in de hedendaagse snelle wereld, de mensen als in deze docu, om ze ook te laten voelen dat er meer is door even een stapje terug te doen.
Ik zend af een toe een berichtje over mijn leven als dertiger de wereld in op mijn blog
13 augustus 2010 om 13:22
Oeps, daar ging iets mis in mijn vorige bericht , maar ik ben te volgen op:
http://www.paysannedanslavilleaccidentellement.blogspot.com
13 augustus 2010 om 17:36
Lees als aanvulling op het programma het boek van Anja Oldegberts, Het Denken, een afwijking.
13 augustus 2010 om 21:47
Hoge bomen vangen veel wind.
Een creatief beroep is al eeuwen een moeilijk en zwaar bestaan.
Als je het niet aan kan moet je het niet doen.
Goed gemaakt Sara, maar waarom alleen maar hippe mensen?
Ik had zo graag een bankier, makelaar, advocaat of tandarts willen zien hierover.
Als je hippe schoenen wil, zul je betalen.
Als je een creatief beroep wil, zul je ‘zweten’…
Sterk onderwerp, jammer van de makkelijke en overlappende personages.
13 augustus 2010 om 23:27
Geweldige documentaire en super mooie muziek! Vooral een frans liedje. Iemand toevallig enig idee welke titel en/of artiest??
14 augustus 2010 om 09:45
Eindelijk een verklaring voor mijn probleem. Ik ben gelukkig niet alleen !!
Dit was het beste en aangrijpende programma wat ik in lange tijd heb gezien.
Bedankt !!
14 augustus 2010 om 11:07
prachtige, herkenbare documentaire. Echt heel knap dat de hoofdpersonen dit soort zorgen open en bloot durven te delen..want er heerst nog wel een taboe..eigenlijk mogen we niet klagen met alle luxe en mogelijkheden die we hebben, toch?
ik ben t eens met Caroline…hard werken is geen garantie voor succes. Ik heb ‘t niet “gehaald”, terwijl ik mij een slag in de rondte heb gewerkt… Nu besloten het wat rustiger aan te doen en een simpeler leven te leven, met vooral die belangrijke dingen om mij heen: vrienden, familie, natuur, gezondheid. Dat is toch wat je aan het eind van de dag wilt?
14 augustus 2010 om 21:23
mooie documentaire, herken er veel in al ben ik pas 18. vooral het ‘plaatje neerzetten’ etc
bedankt!
15 augustus 2010 om 13:17
Wat ik niet zo goed begrijp is dat de mensen in de docu vaak wijzen op een druk vanuit de samenleving. Je moet ergens in uitblinken anders tel je niet mee. Ja en dus? Wat als je nou eens even niet mee telt en je niet laat opjutten door maatschappelijk conformisme. Deze mensen waren zogenaamd toch allemaal zo “creatief”? Blijkbaar niet creatief genoeg om op een gezonde manier om te gaan met “maatschappelijke druk”. Ze willen mee tellen, ze moeten mee tellen. De eisen van buitenaf in de samenleving verplaatsen zich naar eisen vanuit het individu zelf, dat vind ik een beetje een zwakte. Uiteraard is beïnvloeding niet altijd negatief en heel normaal maar deze mensen zouden aan allemaal zogenaamde moderne hyperige psychologische kwalen lijden dankzij die “druk van buitenaf” die ze uiteindelijk niet door de samenleving wordt opgelegd maar nog altijd door het individu zelf. Hoe moeilijk het ook inderdaad is: het staat je vrij te kiezen voor een niet maatschappelijk succesvol leven maar de ego’s zijn groot tegenwoordig en we wille allemaal geweldig gevonden worden.
Eerlijk gezegd werkte de mensen in deze docu op mijn maagzuur. Vooral het overmatig psychologisch jargon dat deze mensen gebruikten. De hele samenleving is collectief psychisch ziek als ik dat zo hoor. Laten we eens beginnen met te accepteren dat we niet altijd gelukkig kunnen en hoeven te zijn en dat struggelen gezond is. Geen ziekte.
16 augustus 2010 om 14:49
@ Mara; jij geeft vast heel veel aan anderen…
Voor mij een verschikkelijk zware documentaire om te zien. Vooral omdat de woorden die gebruikt worden ook in mijn hoofd zitten en het vooruitzicht er niet positiever op wordt.
Soms door afleiding van mooie beelden en geluid kon ik wel heel goed zien dat dit een getalenteerde film maakster is (;hoe bevalt dat? (!!))
Het is enorm vermoeiend niet te weten wat je wil, wat je ‘plek’ is, waar je je goed bij voelt. Dit is iets wat waarschijnlijk het meedendeel van de mensheid zal herkennen, de één kan dit naast zich neerleggen door enkel te voldoen aan de noodzaak van geld verdienen, de ander kan makkelijker tevreden zijn met de kleine dingen.
Zoals Mireille in de film zegt; Dat zou ik zo graag willen, niets liever.
Maar hoe kom ik daar?
17 augustus 2010 om 14:10
someone, somewhere said to me
will someone somewhere set me free
from all that I’m supposed to be
I Am Kloot - To You
Jazeker wel: jijzelf!
17 augustus 2010 om 15:20
@ Weltschmerz; de waarheid is genuanceerder: het ligt zowel in het individu als in de samenleving. Er hangt wel degelijk een beetje een sfeer van ambitie en alles eruit halen wat erin zit, en mensen die daar door hun karakter gevoelig voor zijn krijgen daar dan dus problemen mee.
@ Mara; erg jammer dat je zo weinig inlevingsvermogen hebt, dat hebben mensen die nooit last hebben van (al dan niet psychologische) ziektes helaas wel vaker. Je zou eens moeten voelen wat zij voelen en blij zijn dat jouw hersenen zonder antidepressiva goed werken. Zonder begrip te hebben voor problemen van anderen waar je zelf geen last van hebt ben je zelf het meest narcistisch. Ik hoop voor je dat je ooit wat wijzer en minder ‘zwartdenkend’ wordt.
Docu is heel erg herkenbaar, beste tv die ik ooit heb gezien! Ben pas 17, maar zit al thuis met een burnout, gelukkig wel zonder dwanghandelingen en hevige paniekaanvallen. Ik ben zelf een beta en dacht dat van die alfa’s van de kunstacademie juist een lui en makkelijk leventje hadden, dus in die zin is het voor mij een eye-opener.
Toch is de enige kritiek die ik op deze geweldige docu heb de overlappende personages, ik had net als Allan graag ook andere beroepen gezien.
Overigens superknap dat er zo open en eerlijk verteld wordt over dingen die helaas nog taboe zijn.
19 augustus 2010 om 11:45
@ Remon
Dingen die helaas nog taboe zijn? Lees het boek “De depressie-epidemie” van Trudy Dehue maar eens. Dat is een wetenschappelijk boek over o.a. de vraag hoe het komt dat zoveel mensen aan depressies lijden.
De maatschappelijke trend is nu juist medicalisering (typ die term eens in op op Google Scholar, en lees een wetenschappelijk artikel erover) steeds meer gedrag wordt onder een medische noemer geplaatst en als een ziekte gelabeld. Sterker nog, uit een sociologisch praktijk onderzoek (dat ik met mijn klas voor het keuzevak “sociology of health and illness” heb gedaan) over de vraag hoe in de alledaagse wereld over depressie gepraat wordt hadden we twee voorbeelden van mensen die bespraken dat iedereen in hun omgeving een psychische ziekte zou hebben en dat zij zich zo’n beetje een buitenstaander begonnen te voelen omdat zij “niks” hadden.
ADHD, Autisme, ADD dat zijn afwijken die pas recentelijk (h)erkend worden, op basisscholen werken docenten mee aan het signaleren ervan… Geen taboe dus. Er is een kleinere groep mensen die op deze ziekten neerkijken en het overdreven gepsychologiseer van scherpe kanten van mensen hun karakters vinden (zoals ik) maar de meerderheid neemt anno 2010 psychiatrische aandoeningen serieus. Het is nu juist meer een taboe om niks aan je scherpe en afwijkende kanten van je persoonlijkheid te doen en hier creatief vorm aan te geven. Dat is niet de bedoeling, nee je moet pillen slikken en gladgestreken worden om mee te kunnen functioneren.
Alleen al door de tijd waarin kinderen tegenwoordig opgroeien het is overal om ze heen, is er geen sprake meer van taboe. Het raakt genormaliseerd (internet testjes, televisieprogramma,s schooldiagnosticering, docus, boeken staan er bol van).
Dat een kleine groep de trend bekritiseerd wil niet zeggen dat psychiatrische aandoeningen een taboe zijn. Kritiek ontstaat meestal nu juist als een proces aan het normaliseren is en overmatig aanwezig lijkt te raken.
Je gaat bij je kritiek op Mara dan ook voorbij aan het feit dat zij allicht wel weet hoe het is om anti-depressiva te moeten gebruiken om te kunnen functioneren maar dat haar kritiek gestoeld is op iets anders. Namelijk de hele medicalisering trend dat je tegenwoordig met een dipje naar de huisarts gaat en deze je vervolgens direct aan de anti-depressiva zet omdat huisartsen gesponsord worden door de farmaceutische industrie.
Farmaceutische industrie is de snelst groeiende industrie van het afgelopen decennium omdat wereldwijd het medicatiegebruik enorm toeneemt (economische groei is hoofdoorzaak) maar ook: steeds meer Westerse DSM diagnosticering en nieuwe stoornissen die (h)erkend worden. Zoek maar eens op Google dingen op over samenwerkingsverbanden in de farmaceutische industrie en het aanpraten van stoornissen bij mensen om zo meer geld te kunnen verdienen. Kun je bijvoorbeeld “Farmaceutical Imperialism” lezen via Google Scholar.
Sommige mensen geloven wel in echte depressies en de moeilijkheid daarvan maar doordat te snel en gemakkelijk anti-depressiva wordt voorgeschreven door farmaceutische sponsoring maar ook door het huidige klimaat van de geluksobessieve samenleving (Lees Joep-Dohmen- Tegen de onverschilligheid) Mensen mogen niet meer even melancholisch of neerslachtig zijn, rouwen om de dood mag niet meer te lang duren, men “moet’ 24/7 gelukkig zijn en als je dat niet bent dan ben je ziek en moet je maar aan de anti-depressiva.
Uit ons praktijk onderzoek maar ook uit mijn omgeving bleek dan ook dat mensen met lichte klachten bij de huisarts terugkwamen met een verslaving aan anti-depressiva. Natuurlijk hebben veel mensen er ontzettend veel baat bij, maar dit is een kritische nood die jij volgens mij helemaal over het hoofd ziet.
Enfin ik kan er nog wel uren over doorgaan omdat ik met dit onderwerp veel ben bezig geweest voor mijn studie sociologie maar dit is wel even genoeg dacht ik zo =P
19 augustus 2010 om 11:52
Beetje onduidelijk geformuleerd het laatste stuk, ik bedoelde te zeggen:
Sommige mensen geloven wel degelijk in de moeilijkheid van depressies maar -doordat- iets wat geen depressie is al snel als depressie wordt gediagnosticeerd of door huisartsen wordt erkend, worden mensen sceptisch t.o.v. mensen die beweren depressief te zijn of een andere psychiatrische afwijking te hebben. En dat is misschien de reden dat Mara haar kritiek uitte. Ze betwijfelde of die mensen nu wel echt psychiatrische afwijkingen hebben of dat ze zich gewoon aanstellen en dat tegenwoordig ook aanstelleritus erkent wordt als ADD ADHD Autisme depressie.enz.
Klinkt hard is het ook =D maar ik ben het wel met haar eens.
20 augustus 2010 om 10:38
Mooie, visueel sterke docu.
Als 27 jarige met een burn-out in na een bedrijf in de creatieve sector zijn veel dingen herkenbaar. Het is logisch dat mensen die zo’n heftige periode niet hebben meegemaakt de thema’s die worden aangesneden afdoen als dweperij met gevoelens of elitair geneuzel of zoals in de docu wordt aangestipt ‘luxeprobleem’.
Nogmaals: zeer herkenbaar en graag ook een playlist van gebruikte muziek.
20 augustus 2010 om 11:00
Hallo,
Ik vind de documentaire zeer herkenbaar en aangrijpend dat zovelen er mee kampen.
Zoals eea in de docu naar voren komt lijkt het erop dat ‘het leed’ ook nog zonder pillen had kunnen worden behandeld. Ik ga hier geen methodes prediken, maar wat ik een interessante visie vind valt te lezen op: http://www.prionline.nl
In mijn werk als trainingsacteur kom ik ook bij banken en verzekeraars en overheid, dus in de minder creatieve sector, veel stress tegen. Veel bewijs drang.
Ik probeer zelf steeds secuurder te kijken naar mijn eigen gedrag en gevoel. Welk moment ben ik lekker en tamelijk ontspannen aan het werk? En wat is het moment dat ik in de ‘over drive’ schiet? Waar word ik gespannen? Dat heel goed leren registreren bij jezelf is een behoorlijk goede eerste stap. Dan merk je in eerste instantie dat je er makkelijk aan voorbij gaat. Dat je ’s avonds om 11 uur denkt: volgens mij ben ik al de hele dag gespannen. Als je dat eerder opmerkt, dan kun je in de ochtend al merken dat je met die klant, of die collega een gesprek hebt wat je onzeker maakt. En om dan rust te nemen, in plaats van de hele dag in een kramp, tsja… dat is een begin!
Groeten,
Johan Stevens
23 augustus 2010 om 20:09
@Weltschmerz
Ik ben het voor een groot deel eens met jouw kritische kanttekeningen, ik vind het beeld dat je schetst alleen veel te overdreven; het strookt absoluut niet met mijn eigen ervaringen. Het zal mijn leeftijd en het toeval zijn.
Pas nu ik zelf ziek ben hoor ik, en dan nog mondjesmaat, van een enkeling dat hij/ze ook wel eens een depressieve periode heeft gehad, of ook wel eens een tijdje bij de psycholoog heeft gelopen, en ik vermoed dat er nog heel veel mensen zijn die het mij nooit zullen durven vertellen. Ik vind het vervelend dat ik alleen aan intimi ‘kan’ vertellen wat ik heb. Dit betekent overigens niet dat ik behoefte heb om bij iedereen lange verhalen te houden die druipen van zelfmedelijden, daar heb ik totaal geen behoefte aan! Ik wil alleen dat het net zoiets is als een gebroken arm, waarvan je wel gewoon heel kort kunt zeggen dit heb ik, punt. Nu ‘moet’ ik smoezen verzinnen waarom bijvoorbeeld ik minder vaak afspreek.
Dat het ‘taboegehalte’ de afgelopen periode is gedaald en dat nog steeds doet, betekent niet dat het absolute ‘taboegehalte’ niet nog steeds hoog is/kan zijn.
De kritiek van Mara is gewoon belachelijk. Het onderwerp van de docu is dat mensen vertellen over hun problemen. Dat ze het dan ook daadwerkelijk over zichzelf hebben, en niet over anderen kun je heel erg moeilijk narcisme noemen. Zoals jij het formuleert klinkt het al heel wat beter en begrijpelijker, maar dan interpreteer en verzin er wel erg veel bij.
Ik ben het met je eens dat de farmaceutische industrie veel slechte dingen doet, overigens ook op heel andere gebieden zoals ziektes als kanker, ik zou het zelfs een misdadige industrie willen noemen.
Ik ben het met je eens dat Medicalisering (bedankt voor het begrip) een zorgwekkende ontwikkeling is, maar ik vind dat je weer te ongenuanceerd bent. Er worden wel degelijk ziektes verzonnen, en er wordt wel degelijk te snel naar medicatie gegrepen, maar er waren en zijn ook wel serieuze ziektes die lang als aanstellerij gezien werden, zoals bijvoorbeeld het chronisch vermoeidheidssyndroom. Ik ben een beta en denk ook zo: gedachten zijn gewoon chemische reacties, en bij mensen met bijvoorbeeld CVS of een burnout de regulering van bepaalde stoffen uit balans. Zo geloof ik ook in ADHD, ADD, en autisme. Het probleem met de hersenen is alleen dat ze heel moeilijk te onderzoeken zijn, zodat de wetenschap hier decennia achterloopt ten opzichte van ziekten in andere delen van het lichaam. En iets wat niet bekend en zichtbaar is, tja dat zal dan ook wel niet bestaan en aanstellerij zijn, en dat is heel erg naar voor mensen die zoiets hebben, dat is misschien nog wel erger dan verzonnen ziektes en overdreven medicatiegebruik. Ik vind trouwens dat je sowieso terughoudend moet zijn in het oordelen over andermans klachten, je kunt immers niet in hun hoofd kruipen, en dus niet weten wat zij voelen.
Tot slot zijn zowel ik als mijn huisarts fel tegen het gebruik van antidepressiva, behalve in extreme/chronische gevallen, waarbij er geen sprake is van externe factoren zoals oververmoeidheid.
In veel gevallen zijn het symptoombestrijders, en je moet het gewoon rustiger aandoen en je niets aan leren trekken van druk en oordelen van buitenaf.
23 augustus 2010 om 20:33
Toevoeging:
Ik geloof in ADHD, ADD, en autisme. Het zijn typeringen van bepaalde soorten mensen, en inmiddels is het misschien zo dat een wel heel groot deel van de bevolking een diagnose krijgt van een psychologische ziekte.
Het probleem van de Medicalisering vind ik niet zozeer liggen in het stellen van de diagnose, als wel de negatieve benadering: mensen gaan zichzelf zien als slachtoffer van een ziekte, terwijl je je kunt afvragen of de term ziekte wel juist is op de bovenstaande karaktertyperingen. Beter zou het zijn als mensen het niet zouden zien als psychische ziektes, maar als karakterbeschrijvingen die kunnen leiden tot handvatten om eventuele moeilijkheden (bijvoorbeeld sociale contacten van autistische personen) aan te pakken.
24 augustus 2010 om 00:39
Mooie documentaire, interessant. En mooi gemonteerd ook. Interessant en herkenbaar thema. Uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat het wel allemaal moeilijkdoenerij en gezanik is, wat goed nieuws is: het kan ook anders. Respect trouwens voor de geportretteerden: openhartig.
24 augustus 2010 om 00:55
Ik zie trouwens geen koppeling tussen deze problemen afdoen als onwerkelijk en er een oordeel over hebben. Mensen kunnen zichzelf en in hun omgeving behoorlijk gek (laten) maken, maar dat betekent nog niet dat het een werkelijk probleem is.
Maar ja, het ligt genuanceerd he? In ieder geval, nogmaals, interessant om de docu te zien.
24 augustus 2010 om 03:00
Tip: Een lezing van Barry Schwarz over de paradox van de keuze, sluit goed aan op deze mooie documentaire!
http://www.youtube.com/watch?v=VO6XEQIsCoM
25 augustus 2010 om 18:14
Het Franse liedje in deze docu is:
Comme Des Enfants
Coeur de pirate
30 september 2010 om 19:25
Net gezien op Holland Doc. Ik bleef meteen hangen. Ik herken de verhalen erg.
Zelf de dwanghandelingen, de angsten, paniekaanvallen meegemaakt. De nodige therapieën gevolgd en het tot nu zonder medicatie weten uit te zingen. Hoe erg de behoefte bij mij ook aanwezig was om mezelf te ‘verdoven’, kreeg ik het niet want ik was jong, het zou geen oplossing zijn etc. Mijn klachten zijn nooit verdwenen, ik heb alleen een manier gevonden om ermee te dealen. Wat de ene dag zwaarder maakt, dan de andere, maar het zij zo. Dat hoeft niet erg te zijn, ik hoef mezelf niet meer de normen op te leggen dat het zo zou moeten zijn.
Het is fijn om te weten niet de enige te zijn.
30 september 2010 om 22:55
Net de docu gezien, was zeer onder de indruk. Prachtig in beeld gebracht, prachtige muziek, heerlijk rustig om naar te kijken. Ook heel herkenbaar, net als het commentaar hier. Het is niet vreemd; alles moet tegenwoordig een labeltje hebben: rare gewoontes, ziektes, aandoeningen en karakters, en dus lijkt het of niemand meer serieus genomen hoeft te worden als ze zeggen iets te mankeren. Maar soms is luisteren zonder oordeel genoeg om iemand van een paniekaanval af te houden. En dat is heel veel waard.
@ sheer: bedankt voor de titel van het Franse nummer!
1 november 2010 om 14:10
@ sheer: bedankt!
8 december 2010 om 02:41
Ik sluit me aan bij de mensen die een beetje de kriebels kregen van deze docu. Ik namelijk ook, terwijl ik toch ook aan ‘het plaatje’ zou moeten volden. Tijdelijk wonen in het buitenland, hoog opgeleid, door mijn werk veel nieuwe impulsen, landen en culturen en ik ben 29. MIsschien omdat ik in de exacte hoek zit en niet het creatieve.
Maar wat een druk leggen deze mensen zich op. Iemand zei in de docu dat je alleen maar er bij hoort als je iets ‘tofs’ doet. Wat een geestelijke armoede zeg. Je hebt toch vrienden omdat je mens bent, met al je fouten, angsten? Niet omdat je een of ander hip t-shirtje aan hebt, of een aparte baan hebt. Ten tweede is er toch altijd wel weer iets anders dat leuke rlijkt, iemand die het ‘beter voor mekaar heeft’ etc. ik moet zeggen dat in mijn huidige omgeving ik minder die druk merk omdat ik niet meer ‘jong en hip’ in Amsterdam hoef te zijn.
Geniet gewoon van wat je gegeven wordt en maak je niet te druk. Investeer in je relaties en kijk eens door die hippe t-shirts en geinige Facebook foto’s heen om de mensen in je omgeving echt te leren kennen.
18 december 2010 om 18:46
@ wouter
De muziek uit documentaire
01 Gorillaz - Glitters Freeze ft Mark E Smith
02 Feist - Secret Heart
03 Audio Bullys - Goodbye
04 The XX - VCR (Matthew Dear Remix)
05 dEUS - The Architect
06 Karen O & The Kids - Igloo
07 C-mon & Kypski - Shitty Bum
08 Julian Casablancas - 11th Dimension
09 Kimya Dawson - Great Crap
10 Sebastian Tellier - Look Original Mix
11 Elbow - Fugitive Motel
12 Bloc Party - So here we are
13 Coeur de Pirate - Comme des Enfants
14 CocoRosie - Raphael
15 Micah P Hinson - Beneath the rose
16 Feist - Honey Honey
17 Beirut - Scenic World
18 Bauhaus - All we ever wanted is everything
7 januari 2011 om 11:33
hij stond al een tijdje op de recorder, maar nu eindelijk gekeken, mooie docu.
@klaas en sheer: dankjewel!
19 november 2011 om 15:07
Bedankt voor de playlist en en erg mooie docu !
9 december 2011 om 16:47
Alles heeft zijn tol. Hetzelfde als met topsport. Het is maar net wat je er voor over hebt.