Vrijdagavond zijn in Utrecht tijdens het 30ste Nederland Film Festival de Gouden Kalveren uitgereikt. Het voor zeven Kalveren genomineerde Joy van Mijke de Jong was de grote winnaar. De dit jaar opvallend slecht bekeken (nog geen duizend bezoekers) arthousefilm won in de categorieën Beste Speelfilm, Beste Scenario (Helena van der Meulen) en Beste Vrouwelijke Bijrol (Coosje Smid).

De poster van de theaterregistratie Zonder pardon, ontworpen door Marc Koppen en Theo Maassen (Scherpontwerp), is bekroond met de Cinema.nl Afficheprijs 2010. De prijs bestaat uit 2.500 euro en een wisseltrofee: een ingelijst affiche van de klassieker Jonge harten (1936), ontworpen door Titus Leeser.

Niet de openingsfilm Tirza, maar de dit jaar opvallend slecht bekeken (nog geen duizend bezoekers) arthousefilm Joy – over een meisje dat op zoek gaat naar haar moeder – is de favoriet bij het eindgala van het Nederlands Film Festival.

De gerestaureerde versie van de Surinaamse speelfilm Wan Pipel (1976) is te zien op het Nederlands Filmfestival en draait aansluitend in de bioscoop. Volgens regisseur Pim de la Parra is de film nog onverminderd actueel.

Zoals vaker op filmfestivals, waar je tien dagen lang struikelt over de acteurs en regisseurs, trekt die enkele bekende uit een andere discipline plots veel bekijks. Zo schrijdt Rita Verdonk voorafgaand aan de première van De Leugen vorstelijk over de loper, in haar roze overjas. Tijdens het filmfragment waarin de politica filmmaker Robert Oey vertelt hoe zwaar het haar en haar familie allemaal viel, dat gedoe met Ayaan, wordt er in de zaal gesnotterd.

De sfeervolle maar inktzwarte nieuwe film van documentairemaker Walter Stokman, Scena del crimine, bevat geen grote verhalen. ‘Met een serie kleine portretten wilde ik laten zien wat het betekent om in Napels te leven, hoe ver de invloed van de criminaliteit reikt.’

In Majesteit, de eerste Nederlandse speelfilm over het koningshuis, zit de koningin behoorlijk met zichzelf in de knoop. Volgens regisseur Peter de Baan is in drama over de ‘wandelende mythes’ van de koninklijke familie alles geoorloofd – als het maar geloofwaardig is.

Melancholieke lichtheid, daar blinkt Anneke Blok in uit. De Gast van het Jaar op het Nederlands Film Festival speelt dan ook vaak vrouwen aan wie iets treurigs kleeft. Meestal zijn dat moeders: wie voor kinderen zorgt, is zich altijd bewust van de gevaren in de wereld.

Gijs Scholten van Aschat (1959) over zijn rol als Jörgen Hofmeester in Tirza: ‘‘De behoefte aan controle. Het perfectionisme van de man. Dat heb ik ook wel. Iets minder natuurlijk, maar dat vergroot je dan uit.’

Tirza, de verfilming van de roman van Arnon Grunberg uit 2006, is de getuigenis van een op drift geraakte blanke man, die zijn superioriteit nog wel uitdraagt, door citaten van Dostojevski en Spinoza te strooien, en precies de juiste vishapjes te serveren op een feestje, maar zich ten diepste realiseert dat hij een scherm ophoudt. Ergens onder alle lagen beschaving zit het beest, en dat wil eruit.