Het is een zin die regelmatig in mijn hoofd opkomt in landen waar het leven wat eerder gewelddadig eindigt dan hier in de Verenigde Staten. Op een wrange manier zou je de zin de rode draad kunnen noemen voor de verslaggever in oorlogs-en crisisgebieden. Maar het is vooral een filmklassieker: “I see dead people.”
Oorlogszin en filmzin kwamen heel even samen.
Bij een tankstation in de Mohave woestijn in Californië. Ik wilde wat eten. En stopte bij het eenzame tankstationnetje.
Nou ja, eenzaam: het krioelde er van de mensen. Met koptelefoons op. Overal apparatuur. Een regisseur in een tentje tegen de zon. En een pompbediende: Haley Joel Osment.
Het zei mij niks, die naam. Ik keek een van de dames met headset vragend aan. Natuurlijk ken je hem wel, fluisterde ze. Hij is van “I see dead people”.
Toen zag ik het. Take nummer 28 ging van start en ik keek goed naar zijn gezicht. Je kon er het angstaanjagende jongetje nog in herkennen. Uit de film De Sixth Sense. De beroemde zin spreekt hij uit tegen Bruce Willis. Het jongetje is groot geworden. In april viert Haley zijn 20e verjaardag.
Even hoopte ik dat de film iets met Chinezen te maken heeft. Ik legde assistent nr 12 uit waarom ik in de VS ben. Ze begon over de vakbond en hoe sommige productiebedrijven subsidie zouden krijg als ze buitenlanders, bv Chinezen, in dienst nemen: of zoiets. Het was een warrig verhaal. En gefluisterd.
“Morgen komt Olympia Dukakis langs.” Die is ook al bekend, ontdekte ik later op internet. Daar zag ik ook wat Haley’s favoriete voedsel is……jaja Chinees…
Het filmen ging maar door. Het spaarzame verkeer op de weg er langs ook. Vreemd eigenlijk: want zo kun je per ongeluk op het witte doek belanden.
Let u dus goed op als “Montana Amazon” uitkomt. Misschien rijdt er bij de scène met het tankstation een witte Toyota-suv naar binnen, met daarin twee roodverbrande Nederlandse hoofden. Dan weet u het: I see red people.