Elke week stellen we drie vragen aan de luisteraars van ‘Looking for Mr. Li’. Daar kun je bijzondere prijzen mee winnen: we loven wekelijks drie unieke Mr. Li t-shirts uit. En we geven één iPod aan de winnaar van de maand.

1) Hoeveel computers rollen er per dag van de lopende band in de model computerfabriek?

2) Waarover klagen mensen op straat nu president Chavez negen jaar aan de macht is? Noem tenminste twee geliefde onderwerpen.

3) Welk beeld blijft er bij jou hangen van de Venezolaanse relatie met broederland China? Licht je antwoord in maximaal 200 woorden toe.

Stuur je reactie vóór maandag 28 april a.s. naar misterli@vpro.nl en win een origineel t-shirt of iPod. Vermeld duidelijk “prijsvraag 22 april” , je naam, adres en telefoonnummer en je t-shirt-maat. De goede antwoorden op vraag 1 en 2 staan vanaf volgende week dinsdag op de website.

Verslaggever Marijke van den Berg bericht wekelijks vanuit Venezuela in dagblad De Pers.

Venezuela wil zo snel mogelijk af van de VS. Daarom richt het de blik nadrukkelijk op China. Maar het ruilt de ene afhankelijkheid in voor de andere.

Ramón Fahado zit bij kolonel Ricardo in de klas. Hij is binnen het leger verantwoordelijk voor de verbindingen en communicatie. Ramón wil gaan werken met de satelliet die China nu voor Venezuela aan het bouwen is. De Venesat-1 zal niet alleen voor civiele communicatie worden gebruikt, maar ook door het leger.

Lees verder….

Annemiek Mion, Maureen Ho en Albert-Jan Shi zijn deze week de winnaars van een uniek Mr Li-t-shirt. De goede antwoorden op de vragen van vorige week zijn:

1) De armen in de volkswijk Manicomio wonen tegen de berg. Hoofdstad Caracas ligt in een dal: hoe hoger je klimt, hoe armer de mensen.

2) De kritische winkelier vindt dat er te weinig communicatie is in het ’socialisme van de 21e eeuw’. Hij moppert dat veel beslissingen alleen ten goede komen aan de beslissers.

China investeert ruim 1,5 miljard dollar in de Venezuelaanse economie. Daarmee is het land de grootste ontvanger van Chinees geld in zijn regio. Het merendeel gaat naar de olie-industrie, maar ook een aantal IT-bedrijven heeft Chinese connecties. De vraag is of de Venezuelaanse economie hiervan profiteert. En of de Volksrepubliek er ook iets voor terugkrijgt. In de laatste aflevering van Mr Li in Venezuela gaat Marijke van den Berg op zoek naar het effect van de Chinese investeringen.

http://download.omroep.nl/vpro/39522788.mp3

“Wij zijn hier om Venezuela te helpen ontwikkelen,” zegt Dapeng Yu, chef productie van de computerfabriek in Punto Fijo. Of liever gezegd, de ‘fabrica socialista’, want het is een socialistische fabriek. Al staat de fabriek in een belastingvrije zone en is de chef gewoon de chef. Niets ‘macht aan het volk’ in deze fabriek dus.

Wel is geregeld dat de werknemers kunnen studeren in de bibliotheek van de fabriek, ze hebben gratis internet tot hun beschikking en kunnen gebruik maken van kinderopvang. Maar voor de rest is het gewoon lopende band-werk. Want er moeten computers in elkaar gezet worden. De onderdelen komen kant-en-klaar uit China.

Zevenhonderd computers per dag is het streven. Een basismodel is al te krijgen voor omgerekend 300 euro, inclusief het gratis besturingssysteem Linux. Maar of al veel Venezolanen een dergelijke computer ‘Hecho en Venezuela’- gemaakt in Venezuela- in huis hebben, is de vraag. Tijdens mijn bezoek aan de fabriek staat de lopende band stil. De benodigde onderdelen zitten nog in dichte dozen en het aanwezige personeel lummelt maar wat rond.

Op mijn vraag of de werknemers later meer mogen doen dan computers in elkaar zetten, zodat ze meer kennis opdoen, zegt Dapeng Yu: “Dat is het idee, maar je moet wel bedenken dat we net zijn begonnen en dat de technologie nog bestudeerd moet worden. Pas als er hier veel geproduceerd wordt, hevelen we meer over naar de Venezolanen.” Gezien het gebrek aan activiteit in de fabriek kan dat nog wel even duren.

Ondertussen wordt er in de talenschool bij de militaire basis in Caracas fanatiek Chinees geleerd. Ramón Fahado is als militair verantwoordelijk voor de verbindingen en communicatie. Nu China een communicatiesatelliet aan het bouwen is voor Venezuela, wil hij de taal leren. Militairen die met de satelliet gaan werken krijgen een deel van hun opleiding in China. Dat wil hij ook wel. Voor hem is het te hopen dat de bouw van de satelliet in China sneller gaat dan de productie van de computers in Punto Fijo.

Ik liep gisteren een flink eind door Delhi met een t-shirt over m’n hoofd om me te beschermen tegen de zon. De meeste mensen om me heen hadden het t-shirt gewoon aan. Light the passion, share the dream, stond erop. Freedom&Justice for Tibet.

Ik zag Tibetanen die flesjes water aan Indiase politiemannen gaven, die dat graag aanvaardden. Zag er heel vredig uit. Ik zag twee rijen Tibetanen met oranje petjes op en dat t-shirt aan in draf, hun vrijheidswens yellend. Daar tussenin reed een zwarte SUV met een cameraploeg, voorafgegaan door een dikbuikige Sikh politieman met een bamboestok. Zag er ook heel vredig uit, behalve die SUV dan.

Delhi in de ban van de vlam. De persconferentie van het Olympisch Comité, een dag daarvoor, was hilarisch. Een grote zaal in een chic hotel, een niet te tellen aantal mediapersonen (ik telde even uit de losse pols zo’n 120 camera’s!), maar wat men wilde weten, namelijk hoe het de volgende dag zou gaan, daar kwam geen antwoord op.

Delhi in de ban van de vlam. De persconferentie van het Olympisch Comité, een dag daarvoor, was hilarisch.

Waar zou de vlam logeren? Onbekend. Hoe laat zou de feestelijke estafette zijn? Daarover gingen ze die avond vergaderen. Kon men commentaar geven op de uniek strenge veiligheidsmaatregelen die het hele gebied rond de Janpath, de brede allee waar het ging gebeuren, af zouden grendelen, van publiek, van perspersonen? Nou niets, gewoon, dat ze ervoor zorgden dat de vlam veilig de 2,3 kilometer door zou komen. 2,3 kilometer, terwijl er 70 sportmensen en celebraties klaar staan om hem door te geven? Hoeveel stappen per tennisser, acteur, musicus kunnen dat zijn? You’ll see tomorrow. Maar hoe kunnen we het zien als er niemand in de buurt kan komen? Geen antwoord.

En hier vind ik hem: Mr Li! Het staat op zijn badge om zijn nek. Hij is de tweede secretaris van de Chinese ambassade in Delhi, en bij iedere vraag die ik hem stel wijkt hij weer een stukje achteruit. Om snel te verdwijnen, met de andere Chinese delegaties en gasten. Terug in de ambassade, die door tientallen politiemannen en honderden en honderden meters afrastering wordt verdedigd tegen acties van Tibetanen. Tja, zo vind je hem, zo raak je hem weer kwijt…
Als ik me omdraai word ik bijna omver gelopen door een man in het wit, met de uitstraling van een Hele Grote celebraty met een gevolg van aanbidders en persmensen. De tennisspeler Leander Peas. Men kan het slechter treffen.

Bij terugkomst uit Maracaibo zie ik bij het betonnen sportveld opeens een bord met de mededeling dat het wordt opgeknapt. Groot staat er: “Socialismo son Hechos”, wat zoveel betekent als: socialisme zijn daden.

Om wat meer van die daden te zien ga ik met de Chavistische buurtleider Oscar Negrin de wijk in. Wat merken mijn buurtbewoners van dat socialisme van de 21ste eeuw in Venezuela?

Volgens Oscar veel, want de bewoners zijn nu georganiseerd in wijkraden en comités. Waren mensen voor het tijdperk-Chávez vooral bezig hun eigen zaakjes op orde te krijgen, nu doen ze dat georganiseerd. En dat is veel beter, stelt hij.

Hij neemt mij mee naar het armere deel van de wijk, de barrio Manicomio. Het armere deel betekent het hoger gelegen deel. Want Caracas ligt in een nauw dal en op de onbegaanbare hellingen wonen de armen. Smalle paden en trappen verbinden de huizen. Een lange trap wordt opgeknapt, dankzij de inzet van het wijkcomité van Yolanda de Santiago. Haar ogen lichten op als Chávez ter sprake komt. Want ja, dit heeft de buurt aan de president te danken.

De wandeling door de barrio gaat verder met een bezoek aan een gaarkeuken. Honderdtwintig mensen krijgen hier elke dag wat te eten. Ook alweer dankzij Chávez. Het menu van deze dag ziet er goed uit: kip, aardappelsalade, rijst, gebakken banaan en als middagsnack koekjes, vruchtensap en fruit.

Oscar praat over wijkraden, buurtcomités, de stem van het volk. Het doet me allemaal erg denken aan het socialisme van China. Oscar staat niet onwelwillend tegenover die vergelijking: “Ik vind dat het socialisme het leven hier verbetert. Maar het is een proces en het kan zijn dat we naar een communistische staat toegaan zoals ze die in China hebben. Waar het ook op uitdraait, het is belangrijk dat het volk de macht heeft en houdt.” ‘El pueblo unido’, is een socialistisch strijdlied dat door Oscar geschreven zou kunnen zijn. Hij vertelt het met overtuiging en ik geloof zijn goede bedoelingen.

Terug in het lagere deel van mijn wijk, raak ik aan de praat met Manuel Moreno. Hij heeft een klein winkeltje bij mij op de hoek. Als niet-Chavist voelt hij zich niet gehoord: “Er is geen communicatie. Als er verkiezingen worden gehouden voor een wijkraad, worden wij daar een beetje buitengehouden. Het kan zijn dat er beslissingen worden genomen die ten goede komen aan de wijk, maar over het algemeen nemen ze beslissingen die alleen henzelf ten goede komen.”

Toch zegt Moreno niet van de oppostitie te zijn. Hij spreekt zelfs over ‘mijn president’. Hij vertegenwoordigt een beetje het politieke midden, waarvan ik niet wist dat die bestond in dit gepolariseerde land. Want bij iedereen die ik tot nu toe sprak was het duidelijk: óf Chávez is geweldig óf hij is een nachtmerrie voor dit land. Moreno zit daar tussen in, hij heeft kritiek en uit die ook. Maar dat moet kunnen, stelt hij: “Ieders mening moet gerespecteerd worden.” Volgens Moreno komt de scherpe tegenstelling door Chávez zelf. “Wie niet voor me is, is tegen me”, zegt El Presidente en dat maakt discussie onmogelijk.

Elke week stellen we drie vragen aan de luisteraars van ‘Looking for Mr. Li’. Daar kun je bijzondere prijzen mee winnen: we loven wekelijks drie unieke Mr. Li t-shirts uit. En we geven één iPod aan de winnaar van de maand.

1. Waar wonen de armen in de volkswijk Manicomio in Caracas?

2. Welke kritiek heeft de kritische winkelier op het ’socialisme van de 21e eeuw’?

3. Vind jij dat het socialisme van Chávez een model kan zijn voor andere landen? Licht je antwoord in maximaal 250 woorden toe.

Stuur je reactie vóór maandag 21 april a.s. naar misterli@vpro.nl en win een origineel t-shirt of iPod. Vermeld duidelijk “prijsvraag 15 april” , je naam, adres en telefoonnummer en je t-shirt-maat. De goede antwoorden op vraag 1 en 2 staan vanaf volgende week dinsdag op de website.

Willemijn Appels, J.W.H. Hager en Tjalling Waterbolk zijn deze week de winnaars van een uniek Mr Li-t-shirt. De goede antwoorden op de vragen van vorige week zijn:

1. Een volle tank benzine kost in Venezuela maar 1,25 euro. Die prijs was altijd al laag, maar president Chávez houdt de benzine ook ver onder de kostprijs omdat hij graag cadeautjes geeft aan de bevolking.

2. China heeft veel olie nodig. Toch is Venezuela niet zo’n geschikte aanleveraar omdat de transportkosten hoog zijn en de politieke situatie te onzeker is onder Chávez.

Avond in Delhi. Het is negen uur, op een thermometer die op een winkelpui in de drukke straat om de hoek hangt stond net nog 30 graden aangegeven. Het begint te zomeren in Delhi. Wie bedacht ook alweer dat ik nu op zoek zou gaan naar een persoon die hier niet te vinden is: mister Li? In hot Delhi en omstreken? Dat was ik zelf - dus niemand om de schuld te geven.

Gisteravond laat aangekomen. Vliegveld wordt verbouwd, wegen worden verbouwd - je ziet overal alleen maar bouwplekken, omleidingen. De eerste indruk: eerst heeft India voor een enorme economische boom gezorgd, en nu zijn ze wanhopig aan het proberen de infrastructurele basis daar nog onder te krijgen.

Vandaag met Anoop op stap geweest, de journalist die me hier bijstaat. Dit is niet meer het oude India dat je kent, zegt hij, want ik vertelde dat ik twintig jaar geleden een paar maanden op ’standplaats’ was in Bangalore, en ook daarna nog een paar keer op reportage was op verschillende plekken in India, voor het laatst een jaar of acht geleden. Nu is iedereen druk bezig geld te verdienen, zegt hij, en hij is zelf daar ook een voorbeeld van. Hij werkt voor verschillende opdrachtgevers, kijkt veel op z’n horloge en praat over de hoge kosten van het moderne bestaan en de moeite die het kost daar tegenop te verdienen.

Het leven is stressing, zo voelt het wel na een dagje Gurgaon. Gurgaon ligt niet ver van Delhi, in wat de NCR heet, de National Capital Region, maar door veel Indiërs tegenwoordig de national crime region wordt genoemd - want waar rijkdom is, daar is crime. In Gurgaon is de rijkdom, de boom, daar staan de outsorcing bedrijven waar jonge mensen op de vreemdste uren van de dag dienstverlening bedrijven voor Europeanen en Amerikanen, daar staan de kantoren van de Indiase bedrijven die groeien en bloeien, dat is het gezicht van het nieuwe India, met enorme shopping malls en wijken vol hoge appartementenflats.

Wij bezoeken Meeta en Rahul in hun appartement aan de Uniworld Gardens - geweldige naam voor het complex dat overal ter wereld zou kunnen staan.

Securityman bij de slagboom, securityman voor de deur. Namen opschrijven. Spic en span entree, lift, en een happy family die op en top profiteert van het economische wonder dat al jaren achtereen groeicijfers oplevert die vergelijkbaar zijn met China. Mijn zoektocht naar Mr Li is dan ook de zoektocht naar wat globalisering India oplevert en wat voor rol China in en naast India in dat proces speelt.