Als ‘fabriek van de wereld’ importeert China ook steeds meer goederen. De Latijns-Amerikaanse export naar China is sinds 2000 verdrievoudigd. De Zuid-Amerikaanse landen profiteren van de groeiende Chinese vraag naar grondstoffen die ook de wereldmarktprijzen heeft opgedreven.

door Barbara Hogenboom

Door Chinese import en investeringen worden jaarlijks miljarden euro’s verdiend aan producten als koper (Chili) en soja (Argentinië en Brazilië). De goede betrekkingen worden via allerlei verdragen verder geïntensifieerd. Brazilië en China zijn een Strategische Alliantie aangegaan en voeren allerlei high tech-projecten. Venezuela’s president Chávez regelde een Chinese investeringslening van vier miljard dollar voor energieprojecten en infrastructuur. China is bovendien betrokken bij de bouw van pijplijnen voor olie en gas tussen Venezuela en Colombia. Chili tekende in 2006 zelfs een vrijhandelsverdrag met China.

De ‘fabriek van de wereld’ is natuurlijk ook een exportland. Voor Midden-Amerika en Mexico vormt dit een reusachtig probleem. Deze landen hebben China weinig te bieden en ondervinden keiharde Chinese concurrentie op hun belangrijkste exportmarkt: de VS. Sinds China’s toetreding tot de Wereldhandelsorganisatie (WTO) wordt Amerika overspoeld door goedkope Chinese kleding en apparaten - precies de spullen die ook de maquilas (assemblagefabrieken) produceren voor export naar de VS. Ondanks hun vrijhandelsverdragen met Amerika verliezen Mexico en Midden-Amerika steeds meer terrein aan China.

Amerika wordt sinds China’s toetreding tot de WTO overspoeld met goedkope Chinese kleding en apparaten - precies de spullen die ook de maquilas (assemblagefabrieken) produceren voor export naar de VS.

Al eeuwenlang probeert Latijns-Amerika minder afhankelijk te worden van de VS en Europa - en de groei van China biedt die mogelijkheid. Helaas pakken de economische gevolgen verschillend uit voor het noorden en het zuiden van de regio. De verwezenlijking van het al even oude verlangen naar Latijns-Amerikaanse integratie lijkt daardoor nog steeds ver weg.

Barbara Hogenboom - Politicoloog, verbonden aan het Centrum voor Studie en Documentatie van Latijns Amerika (CEDLA) te Amsterdam.

This entry was posted op donderdag, 24 april, 2008 om 15:04 and is filed under Venezuela. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.