Komende zondag begeven we naar Vichy, op zoek naar de duistere kant van Frankrijk.
Stefanie de Brouwer deed het onderzoek naar een verdrongen verleden. Haar pogingen om het verhaal over de Franse collaboratie rond te krijgen werden overal tegengewerkt zoals blijkt uit dit researchverslag. Nee, daar hebben we geen zin in. *klik* De hoorn van van de Franse burgemeester vliegt er op. Stefanie staart een poosje verslagen de ruimte in. Een simpel verzoek tot het filmen resulteerde zojuist in een fraai staaltje Franse hoffelijkheid. Nog maar eens proberen.
“Ik snap niet zo goed waarom wij daar nou niet mogen filmen. Het is maar een graf.” “En welk graf zou u dan willen?” “Het graf van Fernand de Brinon”, (de ambassadeur van Vichy bij de Duitse bezetter, geëxecuteerd wegens hoogverraad in 1947). ” Ah, ik dacht al . Zoals ik al had gezegd, daar heb ik geen zin in en bovendien moet u daar toestemming voor vragen aan de familie“. De burgemeester raakt met elk woord kwader. “U zit hier alleen maar onze geschiedenis te bezoedelen met dat soort documentaires. Ik heb al teveel tijd aan u besteed, tot ziens.”
Het is tekenend voor het onderwerp. Het graf van de beroemde Vichy bewindsman is een symbool voor het weggestopte Frankrijk. Het Frankrijk van de collaboratie met de Nazi’s, van Petain, van het Franse fascisme. Vichy-Frankrijk is voor veel Fransen een pijnlijk onderwerp, waarover ze liever zwijgen. Researcher Stefanie de Brouwer is druk bezig met de Franse collaboratiestaat, maar ondervindt overal tegenstand. De oude joodse eigenaar van de beroemde bioscoop Le Balzac aan de Champs Elysées, waar in de oorlog de Duitsers het roer overnamen en antisemitische films draaiden, weigert iedere medewerking. Hij wil niet dat zijn bioscoop op wat voor wijze dan ook geassocieerd kan worden met die films. En bovendien, er is toch al genoeg over die zaken gesproken? ”Ik kijk naar de toekomst, mevrouw“.
In Vichy, de slaperige provinciestad die in de oorlogsjaren als hoofdstad van het regime diende, is de ontkenning volkomen. In het voormalige Hotel du Parc waar maarschalk Petain zelf zijn hoofdkwartier had bevinden zich nog steeds zijn prive vertrekken. Na de bevrijding zijn de deuren op slot gegaan om nooit meer te worden geopend. Bij het 60-jarige ‘jubileum’ heeft de stad zich nog wel eens over het hoofd gekrabd, moesten ze het appartement van Petain niet toch openen voor publiek. Maar nee, toch maar niet. En zo accumuleert het stof zich op de stoel waar Petain ooit regeerde. Of we er mogen filmen? Ach, waarom zouden we dat nou willen doen?
Meer over ‘1940 - Frankrijk’:
- Bekijk de hele uitzending ‘1940 - Frankrijk’
- Lees alle weblogberichten over 1940
- Vind meer video, audio en artikelen op de In Europa Atlas: 1940
