Knagende vragen

5 reacties

• In deze zelfde aflevering kreeg ik juist ook meer een inkijkje hoe het was zonder alles wat wij nu weten, en meer begrip daardoor. Nog steeds weet ik niet hoe alles loopt als je de uitkomst niet kan bevroeden, maar als je er ‘in’ zit, ga je gewoon door soms met de dingen van de dag (WF Hermans, de donkere kamer v D). Als het je persoonlijk aangaat worden keuzes ineens onduidelijk/ anders/kn je niet meer objectief zijn. Mijn opa was NSB-er en dit hoorde ik pas toen ik in de dertig was. Toch was het mijn opa. Mijn houding moest opnieuw bepaald, en daar heb ik nooit meer een heel zuivere weg in kunnen vinden. Helaas.

  Johanna 12-02-2008

• Geachte redactie, kunt u misschien een keer iets doen met filatelisme? Dit onderwerp houdt mij reeds geruime tijd bezig daar ik zelf een verwoed verzamelaar ben. Misschien kan er op deze wijze een pan-Europese community opgericht worden voor amateur-filatelisten. Hoe conserveerde een Bulgaarse filatelist zijn verzameling rond 1939? Hoe doen ze dat nu in Roemenie? Het lijken mij zeer interessante vragen. Filatelisten [i]In Europa[/i] verenigt U!

  Kornuit 13-02-2008

• Direct verzet tegen de bezetter, hulp aan Joden of Jood zijn, betekenden destijds een wisse dood.
  De keuze voor het verzet was toen dus niet zo vanzelf sprekend als nu door jongeren wel wordt aangenomen. Verreweg de meeste mensen wilden in de eerste plaats doorleven en overleven.
  Aan de andere kant van het spectrum bevonden zich de mensen waarvan wij zonder enige terughoudendheid zeggen dat zij in de oorlog “fout” zijn geweest. Deze keuze werd meestal ingegeven door persoonlijke maatschappelijke of materiele voordelen die inherent aan die keuze waren, en vaak niets met een persoonlijke overtuiging te maken hadden. Ik ben er van overtuigd dat dergelijke keuzes nog dagelijks in Nederland worden gemaakt.
  In de Weimar republiek was dat al niet anders, in het interview van von Weizacker jr. in de uitzending van zondag 10 februari 2007 hoorde u hem zeggen dat hij pas kon gaan studeren na twee jaar dienstplicht. Ook in de Weimar republiek was er een gering aantal mensen die het niet eens waren met Hitler. Het overgrote deel liep echter net zo als in Nederland met de massa mee.
  Ik wil hiermee zeggen dat het leven aan beide kanten in een gecompliceerde oorlogsmaatschappij niet zo simpel was als een Indianenspel met “goeden” en “fouten” zoals ruim zestig jaar na dato vooral jongeren wel denken. Juist in oorlogstijd worden keuzes die wij nu betitelen als goed of fout veel meer ingegeven door lijfsbehoud en carrière dan door idealen.

  R.R. Stokvis 13-02-2008

• @ Stokvis. U heeft gelijk dat verzet een bijzonder gevaarlijke keuze zou zijn geweest. Het ging mij ook niet om het feit dat hij geen verzet heeft gepleegd, dat is veel te makelijk om te roepen. Het ging me er om dat Weizsacker Jr het meewerken van zijn vader, met alle problemen vandien, goed praat door zich achter een ander te verschuilen. Militair Beck zegt Weizsacker dat hij moet blijven, dus blijft hij. Bevel blijft bevel. Zo ontneemt hij zijn vader achteraf de keuzevrijheid om net als Beck gewoon niet meer met de nazi’s mee te werken en zich niet medeplichtig te maken. Dat was misschien geen verzet geweest maar het zou te verkiezen zijn boven meewerking.

  Maarten 13-02-2008

• Op zichzelf is het advies, en geen bevel want diplomaten hoeven geen bevel aan te nemen van generaals, niet eens zo slecht toch? In ieder geval aan de vooravond van een oorlog. Diplomaten kunnen inderdaad nog iets uithalen. Waarom is er niet gevraagd waarom hij er niet is uitgestapt toen de oorlog in alle hevigheid toesloeg?

  barry 29-03-2008

Reageer!