Ik liep vandaag de reactiepagina langs, op zoek naar boodschappen waarin de deugden van dit of dat gruwelijk regime worden bezongen en hoe wij daar van kunnen leren. Dat soort berichten heb ik namelijk liever niet op m’n site en verwijder ze daar waar ik ze aantref. Maar goed, ik liep zo dus de reacties langs toen deze reactie van meneer de Bakker er tussen stond. En omdat een toepasselijk gedicht altijd toepasselijk is zal ik het u niet onthouden.
Deze ochtend, donderdag 24-1-08, in alle vroegte, in onze studeer-kamer, op zoek naar ‘iets’ stuit ik, tussen stapels boeken en oude kranten op een dichtbundel van Pablo Neruda, en geloof het of niet, het eerste dat ik opsla is een gedicht uit Tercera residencia; Explico unas cosas, in een vertaling van Barber v.d. Pol. Als het mag, enkele regels.
Ik woonde in Madrid
in een wijk met kerken
met klokken, met bomen.
(……..)
Ze noemden mijn huis
het huis van de bloemen, want overal
barstten geraniums open: mooi
was mijn huis
met zijn kinderen en honden.
Weet je nog, Raul?
Weet je nog, Rafael?
Federico, daar onder de grond,
weet jij het nog
dat huis van mij met zijn balkonnen
waar het junilcht de bloemen in je mond verstikte?
(………)
Op een ochtend stond alles in brand
en op een ochtend groeiden
brandstapels uit de aarde
en verslonden levende wezens,
en vanaf toen was alles vuur,
alles was kruit vanaf toen,
en vanaf toen was alles bloed.
(……..)
Kijk naar mijn gestorven huis,
kijk naar kapot Spanje…..
Waarvoor dank, Hans de Bakker.
