In Europa zoekt haar grenzen op

2 reacties

• Dag, ik heb sinds kort een Geschiedenis van Turkije online staan. Heeft ontzettend veel met Europa te maken. Kijk maar op:

  http://www.linkezoep.nl/Turkije.php

  Groet, Marco

  Marco Bleeker 23-07-2007

• Een mooi initiatief. Ik ben momenteel bezig met het boek. ‘De eeuw van mijn vader’ heb ik enkele maanden geleden in een ruk uitgelezen. Waar ik me wel steeds meer van bewust word, is dat we steeds vanaf een veilige afstand door de ‘brillen’ van bepaalde ‘kijkers’ de algemene gang van zaken in een heel groot gebied beschouwen. Ik ben nu nog niet oud (40 jaar) en heb bepaalde perioden meegemaakt waarvan ik veel later pas begreep wat er eigenlijk speelde.
  Bijv. Toen ik in mijn Mavo-jaren was leefde ik als een puber met al zijn up’s en down`s en maakte ik op de achtergrond de drama`s mee van jong volwassenen die niet aan de bak kwamen en de uitdrukkelijke raad van wijze ouderen om geen leraar of verpleegster te worden want je belande dan gegarandeerd in de bijstand. Ook staat me nog steeds de aarde in de vorm van een kaars voor ogen die langzaam op brandt…
  Deze gebeurtenissen hebben mij mede gevormd. Generaties na mij hebben vaak veel minder geworsteld met hun schooltijd en beroepskeuze en de schade aan het milieu bekijken ze met een meer nuchtere kijk. En toch…er bloeien nu bloemen in de berm die ik als kind nooit in het echt heb gezien en roodborstjes en koolmeesjes zie je nu als gewone gasten ook in de zomer in je kleine tuin.
  Ik bedoel maar, als je er midden in zit ervaar je de ‘tijdsgeest’ heel anders dan dat je er, vaak na vele jaren, erop terug kunt zien.
  Mijn vader van 68 vertelt steeds meer over zijn jeugd. Hoe hij vaak op de vuist ging in de kroeg of hoe hij zich lazerus dronk en zijn eigen vader bang maakte dat hij zijn baan zou verliezen. Nu praat hij graag mee met de kranten over hoe onveilig het hier wel niet is. Dan kijk ik hem scheef aan en vraag hem of hij nu wel zo`n lieverdje was.
  Toen ik kind was speelde ik op de straat en in de speeltuin en maakte daar de eerste geweldadigheden mee (afgerammeld worden) intimidaties (jeugdbendes die op straat vaak de dienst uit maakten) en aanrandingen (een jongen die je het stuikgewas in trok en je daar afzoende terwijl vader voetbal keek). En over al deze dingen sprak je niet thuis. Het hoorde er op een bepaalde manier bij, overal was wel eens wat.
  Nu is het verkeer vijand nummer één voor je kinderen en loods je je kinderen zo veilig als mogelijk door een maatschappij die steeds kind onvriendelijker lijkt (misschien ervaren onze kinderen dit wel heel anders maar dat kan ik hun pas over een jaar of tien vragen).
  Desalniettemin verheug ik me op al die nieuwe ontdekkingen die ik geheid ga maken de komende maanden. Ik verheug me er op.

  Monique van der Weij 28-07-2007

Reageer!