Human Area Network

Het klonk zo spannend en veel belovend. HAM oftewel Human Area Network maakt van je lichaam een ADSL kabel waarbij je via aanraking databestanden met andere mensen kan uitwisselen. Hoewel Microsoft en Sony in het verleden ook experimenteerden met dergelijke technologie gaven ze het op. Het lukte niet om het menselijke netwerk bruikbare snelheid te geven.

Wetenschappers van Nippon Telegraph en Telecom in Japan wisten in hun smartlabs de technologie wel zo te verfijnen dat ze met zo’n drie keer de snelheid van bluetooth via het lichaam en zelfs door kleren en schoenen heen bestanden konden overseinen. Ze noemen de technologie RedTacton.

RedTacton gebruikt het ultra zwakke electrische veld dat ieder mens op het oppervlakte van zijn lichaam uitstraalt. Dat is ook meteen de reden dat RedTacton dataoverdracht door kleren en schoenzolen lijkt heen te gaan. In de werkelijkheid waaien de bitjes en bytjes door het veld rondom je lichaam en dus ook je kleren en schoenen en gaat er geen ’stroom’ door je lichaam.

In de praktijk betekent het dat je bijvoorbeeld een RedTacton zendertje en ontvanger in je mobieltje hebt. Kom je op een sollicitatie gesprek dan zou je bijvoorbeeld je CV vanaf je mobiel door het handenschudden met je mogelijke toekomstige baas meteen naar zijn of haar mobieltje of PC kunnen overseinen. Dat mobieltje met RedTacton hoeft je lichaam ook niet aan te raken. Zolang het zich ongeveer binnen tien centimeter van je lichaam bevindt, werkt de overdracht.

Dat klonk fantastisch en vol nieuwsgierigheid reisde ik af naar het smartlab van NTT in Japan. Wat voor briljante toepassingen zouden ze hebben bedacht? Dat bleek zwaar tegen te vallen. De wetenschappers hadden een verbijsterende technologie uitgevonden maar wisten eigenlijk niet goed hoe ze het konden toepassen. Ze kwamen niet veel verder dan beveiliging. Je draagt een RedTacton kaartje op zak en alleen jij kan bijvoorbeeld door aanraking een kluis- of een autodeur openen. Dat is net zo veilig of onveilig als een sleutel. Je moet namelijk wel een RedTacton kaartje op zak dragen die je net zoals een sleutel kan verliezen. En foto’s of filmpjes van je mobiel via aanraking naar andere mensen overseinen is het ook al niet helemaal. Je zal toch eerst dat mobieltje uit je zak moeten halen om aan te geven welke foto’s je naar wie wil overseinen. Wat is dan nog het voordeel van aanraken? We doen dat toch al lang via bluetooth? Jammer, dat ik daar niet goed over had nagedacht, voordat ik een lange reis naar Japan maakte. NTT heeft met RedTacton een briljante vondst gedaan maar zonder een killer-toepassing betwijfel ik of deze technologie onze levens ooit zal raken.

Ikbenstil.nl

50 dB geeft mijn decibelmeter aan als ik hem bij mijn oude computer houd. 50 dB. Dat klinkt heftig, maar valt relatief mee als je je bedenkt dat het geluid dat van een gewoon gesprek afkomt ongeveer 60 dB is. Een computer moet dus geen problemen opleveren, is de eerste conclusie. Maar wat je je niet beseft, is dat een gesprek een tijdelijke geluidsbron is. De computer is een constante bromtoon op de achtergrond.

De hele dag 50 dB aan je hoofd. Geen momentje rust aan je hoofd. Ook al heb je het idee van wel, als je collega’s hun mond houden. Mis, dus.

Er zijn wetenschappers die stress toeschrijven aan het geluid dat van je computer afkomt, of zelfs een ‘algeheel onbehagen’. Niet iedereen wil zo ver gaan. Maar dat de herrie ongemerkt je concentratievermogen vermindert, daar zijn deskundigen het over eens.

Stil maken dus, die handel. Het lijkt zo eenvoudig. Duur is het niet. Een geluidsarme computer zou in de winkel zo’n tien euro meer kosten. Dus wat staat fabrikanten nog in de weg? Juist. Consumenten kiezen voor de goedkoopste computer met de beste specificaties. Of een computer herrie maakt, daar denken de meeste kopers in eerste instantie niet over na.

Ik had het me ook niet beseft. Mijn computer heb ik stil laten maken in de speciale ‘stiltewinkel’ Ikbenstil.nl. 120 euro. Heel mooi gedaan. Maar de volgende keer dat ik een computer aanschaf leg ik toch eerst mijn oor er tegenaan. Bespaart me een hoop kopzorgen.

Giove-B Galileo satteliet

De luchtvaart vliegt er al jaren blind op. Global Positioning System of GPS. Ook in consumentenelectronica duikt het steeds vaker op. Er zit een GPS-ontvanger in onze TomTom en in de Nokia N95 bijvoorbeeld om ons via satellietnavigatie de weg te wijzen en zelfs al in een enkele digitale camera om foto’s te voorzien van locatiegegevens. Er kleeft echter een probleem aan het systeem: GPS is in handen van het Amerikaanse leger. Nadat in 1983 een Koreaans lijnvluchttoestel werd neergeschoten door de Russische luchtmacht, gaf de toenmalig president Reagan het systeem vrij voor wereldwijd civiel gebruik. Het Amerikaanse leger behoudt echter altijd de vrijheid om die toegang tot het systeem (tijdelijk) stop te zetten. Aangezien satellietnavigatie zo cruciaal is voor bepaalde sectoren, zoals de luchtvaart, acht de Europese Unie het van strategisch belang om zelf zo’n systeem te ontwikkelen. Het project heet Galileo. In april zal de tweede testsatelliet, Giove-B, worden gelanceerd en in een baan om de aarde worden gebracht. Het Galileo Positioning System moet in 2013 operationeel zijn. Ik breng daarom een bezoek aan ESTEC, het kenniscentrum van de European Space Agency in Noordwijk, waar de Giove-B wordt geprepareerd voor de lancering. Want Galileo mag dan strategisch van belang zijn, het is technischologisch superieur aan het Amerikaanse GPS. Wat gaat dat ons allemaal bieden?