Serious games

Serious games. De naam zegt het eigenlijk al: serieuze spellen. Dat klinkt
niet erg spannend. Maar daar gaat het in dit geval ook niet om. Serious
games zijn niet alleen op de entertainmentwaarde gericht, maar vooral
bedoeld om je iets bij te brengen. ‘Edutainment’ heet dat dan. Vooral
bedoeld als lesmethode voor scholieren. In de klas, welteverstaan.

Tot nu toe waren serious games vrij suf. Dat kwam voornamelijk omdat de
grote gameontwikkelaars er nog niet genoeg brood in zagen. Met de nodige
gevolgen van dien: slappe graphics, geen verhaallijn.

Maar neem nou de Denen. Zij zien wel brood in deze serieuze tak van sport.
‘Global Conflicts: Palestine’ is zo’n serious game die net een stapje
verder gaat. Oké, Grafisch gezien kan het nog steeds niet opboksen tegen
de echt grote jongens, maar het ziet er al heel aardig uit. Levendig
genoeg voor menig scholier, in ieder geval.

In ‘Palestine’ speel je een journalist die vanuit Jeruzalem het
Midden-Oostenconflict verslaat voor zijn krant. Aan de hand van quotes van
zowel Israëli als Palestijnen, die je op straat verzamelt, schrijf je je
verhaal. Pro Palestina, pro Israël, of juist neutraal. Die keuze is aan
jou. En dat is het ‘m nu juist.

De verhalen van mensen die je in het spel spreekt, zijn gebaseerd op echte
verhalen uit Jeruzalem. Van mensen die er echt leven, die dagelijks met
het geweld om moeten gaan. In het meest gunstige geval heb je sympathie
voor beide kanten en begrijp je dus ook waarom zo’n conflict zo lang
voortduurt.

Wereldproblemen zijn ingewikkeld. En misschien wel niet in een lesboek te
beschrijven. Voelen hoe de schoen wringt, doe je al iets meer in dit spel
‘op’ de straten van Jeruzalem. Maar of het echt iets gaat bijdragen? Dat
zien we pas aan volgende generaties scholieren.

Multi-touch display

Het eerste veelgebruikte tastscherm was dat in zo’n Photoplay automaat voor zover ik kan mij goed kan herinneren. Op het lcd-schermpje van Sony camcorders zitten ze ook al een tijdje. En tastschemen zijn definitief hot sinds de komst van de iPhone, de telefoon van Apple die voor de bediening toesten heeft ingeruild voor tasten.

We werken nu al zo lang met toestenborden en muizen dat je bijna zou vergeten dat het ook anders kan - en beter. Spannend zijn de ontwikkelingen rond zogeheten multi-touch displays. Dit zijn grote tastschermen die je met al je vingers kunt bedienen. Sterker, meerdere mensen kunnen tegelijkertijd al hun vingers gebruiken.

Het aantal toepassingen moet nog groeien maar de hardware van zulke multi-touch displays komt qua prijs al binnen handbereik. Ik zou wel een tafel op de redactie willen hebben waarvan het blad het scherm is en waarop we elkaar foto’s en teksten kunnen toeschuiven over het scherm heen. Zo’n tafel is dichterbij dan je denkt.

Zooop

Zooop is het Franse woord voor Vroeeem zoals je dat in cartoons tegenkomt. Dat is een mooie naam voor de rappe electrische auto van Madame Courrèges. Die Calimero auto heeft namelijk een topsnelheid van 180 km per uur en accelereert bloedje snel.  Hoe snel weet ik niet precies maar wat acceleratie betreft doet de Zoop zeker niet onder voor menig supercar. Bovendien heeft de Zooop ook nog eens een actieradius van 450 kilometer voordat je weer bij moet ‘tanken’.

En dat is nou precies de reden waarom ik denk dat de electrische auto zo langzaam van de grond komt. Tanken is het grote probleem. Met mijn benzine auto ben ik na een paar honderd kilometer binnen een minuut of vijf  bijgetankt en weer onderweg. Maar hoe los ik dat op met een electrische auto als ik op een vakantie rit op weg ben naar Polen? Ik zie me niet bij een Tankstelle langs de autobahn in Duitsland vijf of zes uur wachten voordat de accu’s vol geladen zijn. Even terzijde dat iedere tankstelle vele hectares groot zou moeten zijn om de honderden en duizenden wachtende auto’s een oplaad parkeerplaats te bieden. Dat gaat van ze levensdagen niet werken.
Kortom, de techniek zal de prestaties en actieradius van de electrische auto zondermeer verbeteren maar het echte probleem zit hem in de infrastructuur, net zoals dat een bezwaar vormt bij auto’s op waterstof. Waar kan je dat tanken? Misschien is een soort ‘dockingstation’ voor electrische auto’s een oplossing. Je komt aanrijden op het ‘elektrostation’ en geheel automatisch wordt het zware accuplatform in je auto verwisseld met een verse, met volgeladen accu’s. Iets in die trend anders zie ik voorlopig geen electrische, heilige koeien het landschap verschonen.