3D print

“En meneer, gaan we dit in toekomst printen?” vroeg ik aan de man van
TNO terwijl ik mijn mobiel uit mijn zak haalde. “Ja,” luidde het
antwoord resoluut. Het is nauwelijks voor te stellen maar we staan aan
de vooravond van een revolutie. Binnen een jaar of tien of vijftien is
het heel goed mogelijk dat je electronische apparaatjes thuis op een
3D printer uitprint. Dat is bijna niet voor te stellen maar de
revolutie is al in volle gang. Een vriendin van mij zat laatst bij de
tandarts voor een kroonbehandeling. De tandarts nam 3D foto’s van haar
kies en een half uur later was de kroon klaar. Wetenschappers in
Amerika printten recentelijk de eerste werkende, flexibile batterijen
met ‘gewone’ inkjet print technologie. Zonnepanelen, RFID tags en
zelfs kleuren TFT schermen worden nu ook met dergelijke technologie
geprint. Dit jaar nog komt fabrikant Desktop Factory uit met de eerste
betaalbare 3D printer voor 5000 dollar. De verwachtingen zijn dat de
prijzen van dergelijke printers in de komende jaren zullen kelderen.
Het meest opzienbarend is dat de doe-het-zelvers in hun garages open
source 3D printer projecten van start zijn gegaan zoals de Sugar printer waarbij een 3D printer met suiker
allerlei vormen maakt en de RepRAp. Deze printer moet zich zelf
uiteindelijk voor een habbekrats kunnen repliceren door zich zelf uit
te printen. Dan is er ook nog het fab 2 home 3d printer kit. Voor 2400 dollar koop
je een kit waarmee je eigen 3D printer thuis kan maken. De objecten
die je print zijn nog primitief maar het zijn wel allemaal tekenen aan
de wand.

Fablab

“Het heet een Fablab, en bestaat uit een set machines van bij elkaar zo’n 30.000 dollar, waarmee zo niet alles, dan toch veel kan worden ontworpen en gerealiseerd.” Zelf maken wat je nodig hebt. In het Fablab werk je met machines die je normaal alleen in de industrie tegenkomt. Het is een plaats waar je dingen kunt ontwerpen en maken waar je normaal alleen van kan dromen. Dat is wat de Fablabs over zichzelf zeggen. En dat blijkt ook wel.

In Afrika worden Fablabs bijvoorbeeld gebruikt om er huizen te maken die mensen in sloppenwijken zelf op kunnen zetten. Boeren kunnen er ook een apparaatje maken dat het vetpercentage in melk meet. Nog een leuk voorbeeld: in Noorwegen maakten herders een draadloze netwerkzender die ze om de nek van hun kuddedieren hangen, waarmee ze kunnen zien waar de dieren zijn. Nooit je kudde kwijt.

In Amsterdam ligt het nog iets anders. Je kan hier dingen maken, leuke dingen zelfs, en met mooie machines, maar ik zag er geen dingen gemaakt worden die je dagelijks leven direct positief zullen beïnvloeden. Het is nu nog vooral experimenteren en ontwerpen.

Het is er nog niet helemaal. Maar ik denk dat het Fablab-concept tot iets fantastisch uitgroeit. Als het Fablab erin slaagt om (meer) grote industriële machines neer te zetten, kan het een kweekvijver zijn van vernieuwende ontwerpers. Geen mensen die over veel geld beschikken om hun ontwerp aan de man te brengen, maar dat station kunnen passeren door het zelf te doen. Personal fabrication. Het kan een enorme boost zijn voor jonge creatievelingen. En veel inspirerende ideeën naar voren brengen.

Binnenkort ga ik graag nog eens kijken.

Schone graffiti

Met stip m’n gaafste item van de eerste helft van de productie om te maken. Ik was nog nooit in Brazilie geweest en met de crew klikte heel goed. Sao Paolo is een megapolis met 19 miljoen inwoners - volgens de officiele cijfers dan, het zijn er in werkelijkheid nog veel meer. Een vuile stad ook met wolkenkrabbers overal waar je kunt kijken, vijfbaanswegen midden in de stad en scooterkoeriers waar er elke dag wel een paar van verongelukken in het drukke verkeer.

Tegen dit decor maakt Alexandre Orion zijn straatkunst. Reverse Graffiti noemt hij zijn laatste project. Hij spuit geen verf op de muur, hij poetst roet weg. De artistieke vormen worden zichtbaar omdat de rest van de muur vies blijft. Hij doet dit in autotunnels in de stad en laat ermee zien hoe wij onszelf en onze omgeving vervuilen met uitlaatgassen. Een simpel maar sterk concept.

We bezochten zijn studio, gingen met z’n allen uit eten en doken toen het donker werd de tunnel in om nog meer ‘pieces’ te zetten. Als een tunnel niet vaak wordt schoongemaakt, dan zie je eigenlijk pas goed welk een vuil auto’s feitelijk achterlaten. Ik heb de kleren die ik die avond droeg drie keer moeten wassen om de stank eruit te krijgen.

De stad zelf daarentegen is een stuk schoner geworden door het verbod op buitenreclame dat de burgermeester in het voorjaar van 2007 heeft ingevoerd. De lege billboards zijn nog wel te zien. Een surrealistisch gezicht en een moedig voorbeeld dat ik elke grote stad kan aanraden te volgen.

Aankomst Sao Paolo

Op weg van het vliegveld naar de stad staan er nog zat billboards langs de weg…

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/F8KVSZR4Xyk" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Onderweg naar Sao Paolo

Staat ie aan?

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/wSHeSlZuA5o" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Filmen in Sao Paolo

In de stad is geen billboard te bekennen…

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/WXRLuDnmV90" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Skyline van Sao Paolo

Wolkenkrabbers zo ver het oog reikt. Er wonen 19 miljoen mensen in megapolis Sao Paolo in een gebied drie keer zo groot als Parijs.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/EdWIHbBf42A" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Alexandre Orion

Maker van Reverse Graffiti

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/Xkx4C13v4FM" width="425" height="350" wmode="transparent" /]