Colette

Het hipste warenhuisje van Europa is te vinden aan de Rue St. Honore in Parijs. Een heel selectief assortiment gadgets, designer toys, boeken, tijdschriften, kleding en een bar waar ze alleen maar water schenken. Tientallen soorten water. Ik probeer eens per jaar langs te gaan om te kijken wat ze op de planken hebben liggen. Want ze hebben een hele goede smaak.

De tocht naar Parijs was deze keer erg chaotisch vanwege een staking in het openbaar vervoer. Aangekomen in de stad bleek het door die drukte knap lastig een taxi te pakken te krijgen. Gelukkig had ik een Strida vouwfiets bij me. Licht en mooi van ontwerp.

Eenmaal bij Colette heb ik met de woordvoerder van de winkel de trends van dit moment besproken. En natuurlijk zelf nog een paar dingen gescoord: een Jawbone (een Bluetooth headset met noise-cancellation en daarmee de enige die ik ooit zou gebruiken), de film Helvetica (een documentaire over het populairste lettertype van de tweede helft van de 20e eeuw) en de laatste verzamel-cd van Colette, die kun je altijd blind kopen.

Electrische speeltjes

Objecten als de Easy-glider en een Hoverboard testen is geen werk maar spel. Met die electrische speeltjes een beetje in Amsterdam rondscheuren. Wat wil je nog meer? Van beide voertuigen had ik op het web al filmpjes gezien en dat beloofde veel spelplezier.

Des te groter was de teleurstelling toen ik voor het eerst de gashendel van de Easy-glider open gooide. Er gebeurde wel wat maar het was niet veel. Aan het geluid te horen slipte er iets in het mechaniek dat het wiel van de Easy-glider aan moest drijven. Electrisch aangedreven voertuigen horen zo ver ik weet minimaal geluid te maken.

Met het gepruttel viel wel te leven, want eenmaal op gang werd het beestje rustig. Te rustig. Ik wilde geen rust, ik wilde power. En dat had de Easy-glider zelfs met een volle accu veel te weinig. Op een stukje vals plat begon hij tegen te sputteren. Dit leek wel een hele zware job voor hem. Het werd met de minuut erger. Logisch, de accu liep ook als een razende leeg. Geen idee hoeveel kilometer ik werkelijk heb gereden, maar voor mijn gevoel haalde ik de tien niet eens. En dan wordt het spel opeens werk. Dan moet je als journalist een oordeel over het testobject vellen. Een flutding is je eerste conclusie, maar dat oordeel zat me toch dwars.

Ik had het gevoel dat mijn ervaring met de Easy-glider totaal niet rijmde wat ik op die filmpjes zag. Daar leek de Easy-glider leuk, stil en snel genoeg om je aardig mee te vermaken. Mijn Easy-glider voelde echter als een maandagmorgen model. Er was gewoon iets niet goed of het was echt een flop. Normaal gesproken zou ik de leverancier bellen. Vragen of dit de werkelijke belofte van de Easy-glider was. Maar dit was al de tweede keer.

Een maand of twee eerder zou ik hem ook al testen. Ik ontving precies dezelfde Easy-glider als nu. Toen had hij er echt helemaal geen zin in en liet dat luidkeels weten. Helemaal nagekeken kreeg ik dit exemplaar weer toegezonden. Perfect in orde volgens de leverancier. Maar ik vertrouw het nog steeds niet. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat een Zwitserse fabrikant een dergelijk product op de markt brengt. Hij heeft te weinig vermogen, een zeer beperkte actieradius en maakt rare geluidjes. Zonde, want de Easy-glider heeft potentieel. Maar als ze per ongeluk tot twee maal toe een maandagmorgen model aanleveren dan houdt het voor mij ook op. Sorry, deadline is deadline.

Virtueel vastgoed

Huizen worden nagebouwd, hele binnensteden en ook musea –inclusief collectie- zijn er te vinden. Een paar jaar geleden kwam de virtuele wereld Second Life op. Binnen no-time telde je als bedrijf niet echt mee als je geen vestiging in deze ‘tweede wereld’ had. Maar ook thuis werd Second Life een manier om de realiteit te benaderen, alleen dan op je eigen manier. De manier om je leven precies zo in te richten als je zelf wilt.

Inmiddels neemt de hype rond Second Life af, maar andere virtuele werelden staan alweer te springen om hun doorbraak te maken. Voor mijn werk houd ik die werelden natuurlijk in de gaten. Ik probeer ze ook uit. Maar persoonlijk heb ik er niet meer mee dan dat. In tegenstelling tot Ailin Graef, die in Second Life ‘Anshe Chung’ heet. Zij maakte een virtueel evenbeeld, maar ontdekte ook dat er meer in virtuele werelden zit dan alleen ‘een spelletje spelen’.

Graef bouwt virtueel vastgoed. Het blijft niet bij zomaar een paar huizen. Ze maakt in opdracht musea en bedrijfspanden na, maar ontwikkelt ook privé-eilanden en –noem eens wat- onderzeeërs. Ze begon met tien dollar, ontwierp een paar kledingstukken en daarna vastgoed, en bezit nu een enorm kantoorpand met honderd werknemers in Wuhan, China. Ze is de eerste die miljonair werd door te ‘werken’ in virtuele werelden.

Als ik haar ontmoet ben ik onder de indruk. Deze dame is slim met nieuwe ontwikkelingen omgegaan. Ze zag het niet als een bedreiging, maar juist als een kans. Ailin Graef had als een van de eersten door dat zij niet alleen een virtueel leven op kon bouwen, maar ook haar ‘echte’ leven drastisch kon veranderen. Op internet is ze een heldin. Een virtuele beroemdheid. Maar voor mij is ze een echte beroemdheid.