Het zit er op

Onze helden hebben heel wat kilometers afgelegd…

Klik op de kaart om naar de In de Ban van het Ding Map te gaan en bekijk de reisberichten.

Human Area Network

Het klonk zo spannend en veel belovend. HAM oftewel Human Area Network maakt van je lichaam een ADSL kabel waarbij je via aanraking databestanden met andere mensen kan uitwisselen. Hoewel Microsoft en Sony in het verleden ook experimenteerden met dergelijke technologie gaven ze het op. Het lukte niet om het menselijke netwerk bruikbare snelheid te geven.

Wetenschappers van Nippon Telegraph en Telecom in Japan wisten in hun smartlabs de technologie wel zo te verfijnen dat ze met zo’n drie keer de snelheid van bluetooth via het lichaam en zelfs door kleren en schoenen heen bestanden konden overseinen. Ze noemen de technologie RedTacton.

RedTacton gebruikt het ultra zwakke electrische veld dat ieder mens op het oppervlakte van zijn lichaam uitstraalt. Dat is ook meteen de reden dat RedTacton dataoverdracht door kleren en schoenzolen lijkt heen te gaan. In de werkelijkheid waaien de bitjes en bytjes door het veld rondom je lichaam en dus ook je kleren en schoenen en gaat er geen ’stroom’ door je lichaam.

In de praktijk betekent het dat je bijvoorbeeld een RedTacton zendertje en ontvanger in je mobieltje hebt. Kom je op een sollicitatie gesprek dan zou je bijvoorbeeld je CV vanaf je mobiel door het handenschudden met je mogelijke toekomstige baas meteen naar zijn of haar mobieltje of PC kunnen overseinen. Dat mobieltje met RedTacton hoeft je lichaam ook niet aan te raken. Zolang het zich ongeveer binnen tien centimeter van je lichaam bevindt, werkt de overdracht.

Dat klonk fantastisch en vol nieuwsgierigheid reisde ik af naar het smartlab van NTT in Japan. Wat voor briljante toepassingen zouden ze hebben bedacht? Dat bleek zwaar tegen te vallen. De wetenschappers hadden een verbijsterende technologie uitgevonden maar wisten eigenlijk niet goed hoe ze het konden toepassen. Ze kwamen niet veel verder dan beveiliging. Je draagt een RedTacton kaartje op zak en alleen jij kan bijvoorbeeld door aanraking een kluis- of een autodeur openen. Dat is net zo veilig of onveilig als een sleutel. Je moet namelijk wel een RedTacton kaartje op zak dragen die je net zoals een sleutel kan verliezen. En foto’s of filmpjes van je mobiel via aanraking naar andere mensen overseinen is het ook al niet helemaal. Je zal toch eerst dat mobieltje uit je zak moeten halen om aan te geven welke foto’s je naar wie wil overseinen. Wat is dan nog het voordeel van aanraken? We doen dat toch al lang via bluetooth? Jammer, dat ik daar niet goed over had nagedacht, voordat ik een lange reis naar Japan maakte. NTT heeft met RedTacton een briljante vondst gedaan maar zonder een killer-toepassing betwijfel ik of deze technologie onze levens ooit zal raken.

CES

Las Vegas: even weerzinwekkend als fascinerend. Loop je naar de
Eiffeltoren –indrukwekkende kopie-, klop je erop, is hij hol. En je hotel?
Voordat je bij de incheckbalie belandt, moet je je een weg door honderden
gokautomaten banen. Doe dat maar eens met een vliegtuigkoffer. Overal is
licht, overal zijn mensen en vooral; overal is geluid.

En temidden van die gekkigheid gaan wij naar de CES: de Consumer
Electronics Show. De grootste (hoe kan het ook anders)
consumentenelektronicabeurs ter wereld.
Ter illustratie: de oppervlakte van de beursvloer is meer dan 35
voeltbalvelden groot. Mocht je alle producten willen bekijken, dan het
kost je naar schatting 2,5 jaar. Het aantal bezoekers van de CES is gelijk
aan het aantal gokautomaten in Las Vegas: honderdveertigduizend. In 2007
gingen er 32.320 hamburgers over de toonbank.

De CES is immens, net als Vegas zelf. Iedere vierkante milimeter is
gevuld. Iedereen schreeuwt. Iedereen heeft haast. Je zal tenslotte maar
iets missen temidden van al deze lekkernijen. Zo groot, zo lawaaiig en zo
overweldigend, dat je door al het lekkers bijna de echte wereld uit het
oog verliest. Tot je weer op Schiphol staat. Ik had nooit gedacht dat ik
het daar ooit zo stil zou vinden.

Tussen alle snoepgoed en verkoopgeweld vind ik gelukkig mijn eigen held:
Sunny. Een robot bedoeld om les te geven aan autistische kinderen. Wat mij
betreft een voorbeeld van hoe nieuwe technologie ingezet kan worden voor
nobele doeleinden.

De eerste testresultaten? Sunny maakt de blits. Kinderen hangen aan zijn
lippen. Geen wonder, want Sunny weet zoveel, dat je je bijna niet meer
voor kan stellen dat hij geen mens is. Hij verliest nooit zijn geduld en
legt rustig -desnoods tien keer- uit wat de lesstof inhoudt. Autistische
kinderen zien hem als een vriend. Ik ook, na mijn gesprekje met hem. Bizar
dat je oprechte sympathie voelt voor iemand met een stalen constructie.

CES

Als je eenmaal lekker gezeteld in de treincoupé zit dan is de trein
op dit moment wellicht het meet comfortabele vervoersmiddel. Lekker
een krantje lezen, een koffie verkeerd erbij en voordat je het weet
ben je op het station.

Maar dat kan nog veel beter ontdekte ik op de CES. Ik mocht een ritje
maken op de bestuurders stoel van BOSS, een prototype robot auto met
ingebouwde computer chauffeur. BOSS rijdt je namelijk veilig naar je
werk zonder dat je zelf hoeft te sturen. Hij weet de weg, herkent
stopborden, omzeilt obstakels en stopt als er een auto van rechts
komt. Je kan dus gewoon dat krantje lezen. Kortom, het heeft de
voordelen van de trein zonder de nadelen. Je hoeft niet door weer of
wind per fiets of bus naar het station en je mist nooit de trein. Je
persoonlijke BOSS met computer chauffeur staat hoogstwaarschijnlijk
over een jaar 10 of 15 altijd klaar vertrek voor je deur geparkeerd.

OK, de BOSS is een prototype uitpuilend van lasers, radars en een
achterbak met een rek vol computers maar de tijd dat we zelf niet meer
sturen zit er snel aan te komen. Althans technologisch gezien. Volgens
een woordvoerder van General Motors zou de automatisch sturende al
binnen een jaar of vijf of tien al realiteit kunnen zijn. Maar zijn
wij mensen daar wel klaar voor? Een testritje met een zelfsturende
BOSS op een speciaal ingerichte parkeerplaats maakte me niet bang maar
ik zou m’n hart vasthouden als ik met zo’n auto het stadsverkeer in
moet. Je moet je eigen veiligheid overgeven aan een machine. Wie gaat
dat als eerste doen? En wat als ik straks met m’n Porsche BOSS door
een software foutje toch achterop een auto knal? Wie is dan
verantwoordelijk? De software fabrikant met zijn foutmelding ‘er is
een onverwachte fout in de software opgetreden’? Of de autofabrikant?
Of ben ik het als eigenaar van de auto? De techniek is in ieder geval
bijna rijp. De uitdaging zit hem echter in de mens. Die zal deze
technologie moeten leren accepteren. En dat zou weleens langer kunnen
duren dan menig fabrikant denkt.

Zooop

Zooop is het Franse woord voor Vroeeem zoals je dat in cartoons tegenkomt. Dat is een mooie naam voor de rappe electrische auto van Madame Courrèges. Die Calimero auto heeft namelijk een topsnelheid van 180 km per uur en accelereert bloedje snel.  Hoe snel weet ik niet precies maar wat acceleratie betreft doet de Zoop zeker niet onder voor menig supercar. Bovendien heeft de Zooop ook nog eens een actieradius van 450 kilometer voordat je weer bij moet ‘tanken’.

En dat is nou precies de reden waarom ik denk dat de electrische auto zo langzaam van de grond komt. Tanken is het grote probleem. Met mijn benzine auto ben ik na een paar honderd kilometer binnen een minuut of vijf  bijgetankt en weer onderweg. Maar hoe los ik dat op met een electrische auto als ik op een vakantie rit op weg ben naar Polen? Ik zie me niet bij een Tankstelle langs de autobahn in Duitsland vijf of zes uur wachten voordat de accu’s vol geladen zijn. Even terzijde dat iedere tankstelle vele hectares groot zou moeten zijn om de honderden en duizenden wachtende auto’s een oplaad parkeerplaats te bieden. Dat gaat van ze levensdagen niet werken.
Kortom, de techniek zal de prestaties en actieradius van de electrische auto zondermeer verbeteren maar het echte probleem zit hem in de infrastructuur, net zoals dat een bezwaar vormt bij auto’s op waterstof. Waar kan je dat tanken? Misschien is een soort ‘dockingstation’ voor electrische auto’s een oplossing. Je komt aanrijden op het ‘elektrostation’ en geheel automatisch wordt het zware accuplatform in je auto verwisseld met een verse, met volgeladen accu’s. Iets in die trend anders zie ik voorlopig geen electrische, heilige koeien het landschap verschonen.

Aankomst Sao Paolo

Op weg van het vliegveld naar de stad staan er nog zat billboards langs de weg…

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/F8KVSZR4Xyk" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Onderweg naar Sao Paolo

Staat ie aan?

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/wSHeSlZuA5o" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Filmen in Sao Paolo

In de stad is geen billboard te bekennen…

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/WXRLuDnmV90" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Skyline van Sao Paolo

Wolkenkrabbers zo ver het oog reikt. Er wonen 19 miljoen mensen in megapolis Sao Paolo in een gebied drie keer zo groot als Parijs.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/EdWIHbBf42A" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

I have au

‘I have au’, is het laatste dat ik nog uit mijn mond krijg. Te gek. Ik ben in China.

Ik mag als eerste journalist ter wereld een kijkje nemen in het gloednieuwe kantoor van Anshe Chung, een Chinese multi- multimiljonair, die haar geld verdient in virtuele werelden. Juist. Hoe ze dat doet? Chung ontwerpt, bouwt en verkoopt virtuele huizen aan rijke westerlingen. Ze is de grootste vastgoedhandelaar ter wereld, die geen enkel ‘echt’ bestaand huis heeft verkocht. Ongelooflijk toch?

Ik kan niet wachten om haar te spreken, maar ben zo ziek als een hond. Mijn keel doet zo’n pijn dat ik nauwelijks kan praten. Mijn interviewafspraak heb ik nu al drie dagen voor me uitgeschoven.

‘Ben je bang dat je voor niets naar China bent gevlogen?’ vraagt de cameraman die me volgt. Ik schrik van zijn vraag. ‘Nee joh, dit is zo weer over.’, antwoord ik luchtig. Maar diep van binnen vraag ik me wel af wat ik hier doe. Met een keelontsteking aan de andere kant van de wereld voel ik me ineens heel alleen.

Ik besluit een dokter te zoeken. Op straat houd ik iedereen aan. Vrouw, man, kind, bejaard.. met handen en voeten probeer ik uit te leggen dat ik een keelontsteking heb. Een vriendelijke man van –ik schat- eind tachtig, schuift op een bankje zijn noodles naar binnen als ik aan kom lopen. Ik wijs naar mijn keel zeg dat ik ‘ill’ ben. Hij denkt even na en wuift dan driftig met zijn hand naar rechts. Ik bedankt hem voor zijn hulp en zet koers naar rechts.

Maar los van het feit dat Chinezen geen woord Engels spreken, blijkt hun non-verbale communicatie heel anders dan de mijne. Drie straten verderop –als ik op een parkeerterrein uitkom- kom ik er namelijk achter dat het wuivende gebaar van de oude man niet betekende dat ik naar rechts moest, maar dat hij niet weet waar een ziekenhuis is.

Gelukkig staat er op mijn mobiele telefoon een vertaalprogramma dat een aantal standaard Chinese zinnetjes opratelt. Een daarvan is ‘I need a hospital’. Een chinees stemmetje vraagt zo voor mij de weg en ik vind inderdaad een ziekenhuis. Meteen een goed voorbeeld van wat nieuwe technieken en slimmigheden ons alledaagse leven kunnen betekenen.

Tien minuten later en tien euro armer, stap ik het ziekenhuis uit met een tas vol medicijnen. Half westers en half Chinees. Op hoop van zege dan maar. Op naar mijn multimiljonair.