Zooop

Zooop is het Franse woord voor Vroeeem zoals je dat in cartoons tegenkomt. Dat is een mooie naam voor de rappe electrische auto van Madame Courrèges. Die Calimero auto heeft namelijk een topsnelheid van 180 km per uur en accelereert bloedje snel.  Hoe snel weet ik niet precies maar wat acceleratie betreft doet de Zoop zeker niet onder voor menig supercar. Bovendien heeft de Zooop ook nog eens een actieradius van 450 kilometer voordat je weer bij moet ‘tanken’.

En dat is nou precies de reden waarom ik denk dat de electrische auto zo langzaam van de grond komt. Tanken is het grote probleem. Met mijn benzine auto ben ik na een paar honderd kilometer binnen een minuut of vijf  bijgetankt en weer onderweg. Maar hoe los ik dat op met een electrische auto als ik op een vakantie rit op weg ben naar Polen? Ik zie me niet bij een Tankstelle langs de autobahn in Duitsland vijf of zes uur wachten voordat de accu’s vol geladen zijn. Even terzijde dat iedere tankstelle vele hectares groot zou moeten zijn om de honderden en duizenden wachtende auto’s een oplaad parkeerplaats te bieden. Dat gaat van ze levensdagen niet werken.
Kortom, de techniek zal de prestaties en actieradius van de electrische auto zondermeer verbeteren maar het echte probleem zit hem in de infrastructuur, net zoals dat een bezwaar vormt bij auto’s op waterstof. Waar kan je dat tanken? Misschien is een soort ‘dockingstation’ voor electrische auto’s een oplossing. Je komt aanrijden op het ‘elektrostation’ en geheel automatisch wordt het zware accuplatform in je auto verwisseld met een verse, met volgeladen accu’s. Iets in die trend anders zie ik voorlopig geen electrische, heilige koeien het landschap verschonen.

Colette

Het hipste warenhuisje van Europa is te vinden aan de Rue St. Honore in Parijs. Een heel selectief assortiment gadgets, designer toys, boeken, tijdschriften, kleding en een bar waar ze alleen maar water schenken. Tientallen soorten water. Ik probeer eens per jaar langs te gaan om te kijken wat ze op de planken hebben liggen. Want ze hebben een hele goede smaak.

De tocht naar Parijs was deze keer erg chaotisch vanwege een staking in het openbaar vervoer. Aangekomen in de stad bleek het door die drukte knap lastig een taxi te pakken te krijgen. Gelukkig had ik een Strida vouwfiets bij me. Licht en mooi van ontwerp.

Eenmaal bij Colette heb ik met de woordvoerder van de winkel de trends van dit moment besproken. En natuurlijk zelf nog een paar dingen gescoord: een Jawbone (een Bluetooth headset met noise-cancellation en daarmee de enige die ik ooit zou gebruiken), de film Helvetica (een documentaire over het populairste lettertype van de tweede helft van de 20e eeuw) en de laatste verzamel-cd van Colette, die kun je altijd blind kopen.