Human Area Network

Het klonk zo spannend en veel belovend. HAM oftewel Human Area Network maakt van je lichaam een ADSL kabel waarbij je via aanraking databestanden met andere mensen kan uitwisselen. Hoewel Microsoft en Sony in het verleden ook experimenteerden met dergelijke technologie gaven ze het op. Het lukte niet om het menselijke netwerk bruikbare snelheid te geven.

Wetenschappers van Nippon Telegraph en Telecom in Japan wisten in hun smartlabs de technologie wel zo te verfijnen dat ze met zo’n drie keer de snelheid van bluetooth via het lichaam en zelfs door kleren en schoenen heen bestanden konden overseinen. Ze noemen de technologie RedTacton.

RedTacton gebruikt het ultra zwakke electrische veld dat ieder mens op het oppervlakte van zijn lichaam uitstraalt. Dat is ook meteen de reden dat RedTacton dataoverdracht door kleren en schoenzolen lijkt heen te gaan. In de werkelijkheid waaien de bitjes en bytjes door het veld rondom je lichaam en dus ook je kleren en schoenen en gaat er geen ’stroom’ door je lichaam.

In de praktijk betekent het dat je bijvoorbeeld een RedTacton zendertje en ontvanger in je mobieltje hebt. Kom je op een sollicitatie gesprek dan zou je bijvoorbeeld je CV vanaf je mobiel door het handenschudden met je mogelijke toekomstige baas meteen naar zijn of haar mobieltje of PC kunnen overseinen. Dat mobieltje met RedTacton hoeft je lichaam ook niet aan te raken. Zolang het zich ongeveer binnen tien centimeter van je lichaam bevindt, werkt de overdracht.

Dat klonk fantastisch en vol nieuwsgierigheid reisde ik af naar het smartlab van NTT in Japan. Wat voor briljante toepassingen zouden ze hebben bedacht? Dat bleek zwaar tegen te vallen. De wetenschappers hadden een verbijsterende technologie uitgevonden maar wisten eigenlijk niet goed hoe ze het konden toepassen. Ze kwamen niet veel verder dan beveiliging. Je draagt een RedTacton kaartje op zak en alleen jij kan bijvoorbeeld door aanraking een kluis- of een autodeur openen. Dat is net zo veilig of onveilig als een sleutel. Je moet namelijk wel een RedTacton kaartje op zak dragen die je net zoals een sleutel kan verliezen. En foto’s of filmpjes van je mobiel via aanraking naar andere mensen overseinen is het ook al niet helemaal. Je zal toch eerst dat mobieltje uit je zak moeten halen om aan te geven welke foto’s je naar wie wil overseinen. Wat is dan nog het voordeel van aanraken? We doen dat toch al lang via bluetooth? Jammer, dat ik daar niet goed over had nagedacht, voordat ik een lange reis naar Japan maakte. NTT heeft met RedTacton een briljante vondst gedaan maar zonder een killer-toepassing betwijfel ik of deze technologie onze levens ooit zal raken.

Ikbenstil.nl

50 dB geeft mijn decibelmeter aan als ik hem bij mijn oude computer houd. 50 dB. Dat klinkt heftig, maar valt relatief mee als je je bedenkt dat het geluid dat van een gewoon gesprek afkomt ongeveer 60 dB is. Een computer moet dus geen problemen opleveren, is de eerste conclusie. Maar wat je je niet beseft, is dat een gesprek een tijdelijke geluidsbron is. De computer is een constante bromtoon op de achtergrond.

De hele dag 50 dB aan je hoofd. Geen momentje rust aan je hoofd. Ook al heb je het idee van wel, als je collega’s hun mond houden. Mis, dus.

Er zijn wetenschappers die stress toeschrijven aan het geluid dat van je computer afkomt, of zelfs een ‘algeheel onbehagen’. Niet iedereen wil zo ver gaan. Maar dat de herrie ongemerkt je concentratievermogen vermindert, daar zijn deskundigen het over eens.

Stil maken dus, die handel. Het lijkt zo eenvoudig. Duur is het niet. Een geluidsarme computer zou in de winkel zo’n tien euro meer kosten. Dus wat staat fabrikanten nog in de weg? Juist. Consumenten kiezen voor de goedkoopste computer met de beste specificaties. Of een computer herrie maakt, daar denken de meeste kopers in eerste instantie niet over na.

Ik had het me ook niet beseft. Mijn computer heb ik stil laten maken in de speciale ‘stiltewinkel’ Ikbenstil.nl. 120 euro. Heel mooi gedaan. Maar de volgende keer dat ik een computer aanschaf leg ik toch eerst mijn oor er tegenaan. Bespaart me een hoop kopzorgen.

CES: Consumer Electronics Show in Vegas

Las Vegas. Sin City. Is er een speciale reden waarom ’s werelds
grootste electronicabeurs in de woestijn van Nevada wordt gehouden? Ik
kan er geen verzinnen, behalve misschien dat alles er draait om geld
uitgeven. In de casino’s dan, want op de CES kon je geen gadget
kopen, het is een vakbeurs. Zo vond ik mezelf na een paar dagen in de
lokale Apple Store om een Bluetooth headset te kopen voor m’n iPhone.
Omdat ik zo opgegeild was door alle goodies op de beurs ter grootte
van tachtig voetbalvelden dat ik m’n koopdrift maar elders moest
ventileren.

Was er veel op de CES dat ik blind zou kopen? Nee, bijster
weinig eigenlijk als je het zo vraagt. Het enige waar ik echt naar
uitkijk, draadloos stroom, heeft nog een paar jaar nodig om marktklaar
te raken. Veel nieuwtjes waren leuk maar zijn geen jawbreakers. Met
Blue-ray heb ik geen haast, een grote platte tv heb ik net gekocht en
iPod hoesjes kan ik niet meer zien. De dingen die wel de moeite waard
zijn, zie je in de uitzending.

CES

Las Vegas: even weerzinwekkend als fascinerend. Loop je naar de
Eiffeltoren –indrukwekkende kopie-, klop je erop, is hij hol. En je hotel?
Voordat je bij de incheckbalie belandt, moet je je een weg door honderden
gokautomaten banen. Doe dat maar eens met een vliegtuigkoffer. Overal is
licht, overal zijn mensen en vooral; overal is geluid.

En temidden van die gekkigheid gaan wij naar de CES: de Consumer
Electronics Show. De grootste (hoe kan het ook anders)
consumentenelektronicabeurs ter wereld.
Ter illustratie: de oppervlakte van de beursvloer is meer dan 35
voeltbalvelden groot. Mocht je alle producten willen bekijken, dan het
kost je naar schatting 2,5 jaar. Het aantal bezoekers van de CES is gelijk
aan het aantal gokautomaten in Las Vegas: honderdveertigduizend. In 2007
gingen er 32.320 hamburgers over de toonbank.

De CES is immens, net als Vegas zelf. Iedere vierkante milimeter is
gevuld. Iedereen schreeuwt. Iedereen heeft haast. Je zal tenslotte maar
iets missen temidden van al deze lekkernijen. Zo groot, zo lawaaiig en zo
overweldigend, dat je door al het lekkers bijna de echte wereld uit het
oog verliest. Tot je weer op Schiphol staat. Ik had nooit gedacht dat ik
het daar ooit zo stil zou vinden.

Tussen alle snoepgoed en verkoopgeweld vind ik gelukkig mijn eigen held:
Sunny. Een robot bedoeld om les te geven aan autistische kinderen. Wat mij
betreft een voorbeeld van hoe nieuwe technologie ingezet kan worden voor
nobele doeleinden.

De eerste testresultaten? Sunny maakt de blits. Kinderen hangen aan zijn
lippen. Geen wonder, want Sunny weet zoveel, dat je je bijna niet meer
voor kan stellen dat hij geen mens is. Hij verliest nooit zijn geduld en
legt rustig -desnoods tien keer- uit wat de lesstof inhoudt. Autistische
kinderen zien hem als een vriend. Ik ook, na mijn gesprekje met hem. Bizar
dat je oprechte sympathie voelt voor iemand met een stalen constructie.

CES

Als je eenmaal lekker gezeteld in de treincoupé zit dan is de trein
op dit moment wellicht het meet comfortabele vervoersmiddel. Lekker
een krantje lezen, een koffie verkeerd erbij en voordat je het weet
ben je op het station.

Maar dat kan nog veel beter ontdekte ik op de CES. Ik mocht een ritje
maken op de bestuurders stoel van BOSS, een prototype robot auto met
ingebouwde computer chauffeur. BOSS rijdt je namelijk veilig naar je
werk zonder dat je zelf hoeft te sturen. Hij weet de weg, herkent
stopborden, omzeilt obstakels en stopt als er een auto van rechts
komt. Je kan dus gewoon dat krantje lezen. Kortom, het heeft de
voordelen van de trein zonder de nadelen. Je hoeft niet door weer of
wind per fiets of bus naar het station en je mist nooit de trein. Je
persoonlijke BOSS met computer chauffeur staat hoogstwaarschijnlijk
over een jaar 10 of 15 altijd klaar vertrek voor je deur geparkeerd.

OK, de BOSS is een prototype uitpuilend van lasers, radars en een
achterbak met een rek vol computers maar de tijd dat we zelf niet meer
sturen zit er snel aan te komen. Althans technologisch gezien. Volgens
een woordvoerder van General Motors zou de automatisch sturende al
binnen een jaar of vijf of tien al realiteit kunnen zijn. Maar zijn
wij mensen daar wel klaar voor? Een testritje met een zelfsturende
BOSS op een speciaal ingerichte parkeerplaats maakte me niet bang maar
ik zou m’n hart vasthouden als ik met zo’n auto het stadsverkeer in
moet. Je moet je eigen veiligheid overgeven aan een machine. Wie gaat
dat als eerste doen? En wat als ik straks met m’n Porsche BOSS door
een software foutje toch achterop een auto knal? Wie is dan
verantwoordelijk? De software fabrikant met zijn foutmelding ‘er is
een onverwachte fout in de software opgetreden’? Of de autofabrikant?
Of ben ik het als eigenaar van de auto? De techniek is in ieder geval
bijna rijp. De uitdaging zit hem echter in de mens. Die zal deze
technologie moeten leren accepteren. En dat zou weleens langer kunnen
duren dan menig fabrikant denkt.

Multi-touch display

Het eerste veelgebruikte tastscherm was dat in zo’n Photoplay automaat voor zover ik kan mij goed kan herinneren. Op het lcd-schermpje van Sony camcorders zitten ze ook al een tijdje. En tastschemen zijn definitief hot sinds de komst van de iPhone, de telefoon van Apple die voor de bediening toesten heeft ingeruild voor tasten.

We werken nu al zo lang met toestenborden en muizen dat je bijna zou vergeten dat het ook anders kan - en beter. Spannend zijn de ontwikkelingen rond zogeheten multi-touch displays. Dit zijn grote tastschermen die je met al je vingers kunt bedienen. Sterker, meerdere mensen kunnen tegelijkertijd al hun vingers gebruiken.

Het aantal toepassingen moet nog groeien maar de hardware van zulke multi-touch displays komt qua prijs al binnen handbereik. Ik zou wel een tafel op de redactie willen hebben waarvan het blad het scherm is en waarop we elkaar foto’s en teksten kunnen toeschuiven over het scherm heen. Zo’n tafel is dichterbij dan je denkt.

WiiJ

Spelcomputers worden steeds beter, groter en meer entertaining. Fabrikanten proberen ze steeds meer in ons leven te integreren. Door fitnessprogramma’s te schrijven voor de fitheid. Door online-communities te bouwen voor de interactiviteit. En door muziekprogramma’s, dierenverzorgprogramma’s en programma’s die je hersenen oefenen te schrijven voor de specifieke doelgroep.

Maar de populariteit van spelcomputers reikt ook buiten de huiskamer. In clubs komen ze sinds kort ook voor. WiiJ’s heten ze, dj’s die draaien zonder draaitafel, maar met de afstandsbediening van Nintendo’s Wii.

Timski en Sage heten ze, de twee Nederlandse WiiJ’s die ik ontmoet. Met hun Wii-controllers sturen ze hun zelfontwikkelde WiiJ-programma aan. De draaitafel is overboord. Een laptop is het enige dat ze voor zich hebben staan. Ze kunnen staan waar ze willen.

Omdat de WiiJ’s slechts kleine bewegingen hoeven te maken om de muziek te beïnvloeden, valt het het publiek niet direct op wat ze precies doen. Maar wie het wel opmerkt, staat direct geïnteresseerd te kijken. Timski en Sage kunnen de zaal inlopen en gewoon doorgaan met hun show. Draadloze dj’s, om het maar zo te zeggen.

Ik ben benieuwd wanneer het Wii-autostuur er is.

Colette

Het hipste warenhuisje van Europa is te vinden aan de Rue St. Honore in Parijs. Een heel selectief assortiment gadgets, designer toys, boeken, tijdschriften, kleding en een bar waar ze alleen maar water schenken. Tientallen soorten water. Ik probeer eens per jaar langs te gaan om te kijken wat ze op de planken hebben liggen. Want ze hebben een hele goede smaak.

De tocht naar Parijs was deze keer erg chaotisch vanwege een staking in het openbaar vervoer. Aangekomen in de stad bleek het door die drukte knap lastig een taxi te pakken te krijgen. Gelukkig had ik een Strida vouwfiets bij me. Licht en mooi van ontwerp.

Eenmaal bij Colette heb ik met de woordvoerder van de winkel de trends van dit moment besproken. En natuurlijk zelf nog een paar dingen gescoord: een Jawbone (een Bluetooth headset met noise-cancellation en daarmee de enige die ik ooit zou gebruiken), de film Helvetica (een documentaire over het populairste lettertype van de tweede helft van de 20e eeuw) en de laatste verzamel-cd van Colette, die kun je altijd blind kopen.

Electrische speeltjes

Objecten als de Easy-glider en een Hoverboard testen is geen werk maar spel. Met die electrische speeltjes een beetje in Amsterdam rondscheuren. Wat wil je nog meer? Van beide voertuigen had ik op het web al filmpjes gezien en dat beloofde veel spelplezier.

Des te groter was de teleurstelling toen ik voor het eerst de gashendel van de Easy-glider open gooide. Er gebeurde wel wat maar het was niet veel. Aan het geluid te horen slipte er iets in het mechaniek dat het wiel van de Easy-glider aan moest drijven. Electrisch aangedreven voertuigen horen zo ver ik weet minimaal geluid te maken.

Met het gepruttel viel wel te leven, want eenmaal op gang werd het beestje rustig. Te rustig. Ik wilde geen rust, ik wilde power. En dat had de Easy-glider zelfs met een volle accu veel te weinig. Op een stukje vals plat begon hij tegen te sputteren. Dit leek wel een hele zware job voor hem. Het werd met de minuut erger. Logisch, de accu liep ook als een razende leeg. Geen idee hoeveel kilometer ik werkelijk heb gereden, maar voor mijn gevoel haalde ik de tien niet eens. En dan wordt het spel opeens werk. Dan moet je als journalist een oordeel over het testobject vellen. Een flutding is je eerste conclusie, maar dat oordeel zat me toch dwars.

Ik had het gevoel dat mijn ervaring met de Easy-glider totaal niet rijmde wat ik op die filmpjes zag. Daar leek de Easy-glider leuk, stil en snel genoeg om je aardig mee te vermaken. Mijn Easy-glider voelde echter als een maandagmorgen model. Er was gewoon iets niet goed of het was echt een flop. Normaal gesproken zou ik de leverancier bellen. Vragen of dit de werkelijke belofte van de Easy-glider was. Maar dit was al de tweede keer.

Een maand of twee eerder zou ik hem ook al testen. Ik ontving precies dezelfde Easy-glider als nu. Toen had hij er echt helemaal geen zin in en liet dat luidkeels weten. Helemaal nagekeken kreeg ik dit exemplaar weer toegezonden. Perfect in orde volgens de leverancier. Maar ik vertrouw het nog steeds niet. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat een Zwitserse fabrikant een dergelijk product op de markt brengt. Hij heeft te weinig vermogen, een zeer beperkte actieradius en maakt rare geluidjes. Zonde, want de Easy-glider heeft potentieel. Maar als ze per ongeluk tot twee maal toe een maandagmorgen model aanleveren dan houdt het voor mij ook op. Sorry, deadline is deadline.

De verhuizing

Erwin gaat verhuizen. De grootste stressfactor in iemands leven op het overlijden van een direct familielid na volgens de onderzoeken. En dan moet hij ook nog eens een nieuwe tv- en internetaansluiting aanvragen. Als dat maar allemaal goed gaat…

Op het moment dat hij zijn nieuwe huis betrekt werkt de tv-kabel al wel, maar het internetpakket is nog niet gearriveerd. We zien dat Erwin een nieuwe tv heeft besteld via internet. Na lang vergelijken, wikken en wegen is zijn keuze gevallen op een 40-inch lcd-toestel van Sony. Nogal een flinke jongen vindt zijn vriendin maar vooruit dan maar.

Erwin koos bewust voor lcd. ‘De verschillen tussen lcd- en plasmatoestellen zijn zo klein geworden dat je voor een groot formaat scherm niet meer hoeft uit te wijken naar een plasmascherm. Plasma heeft bovendien als nadeel dat het wat lastiger kijken is bij daglicht.’ Erwin heeft ook een Playstation 3 staan omdat hij daar Blu-ray films op kan kijken. Blu-ray is de beoogde opvolger van de dvd met nog scherper beeld en beter geluid. Net als in de jaren tachtig met de videorecorder is er echter een strijd gaande tussen verschillende formaten, in dit geval Blu-ray versus HD-DVD. ‘Ik raad iedereen nu aan om die strijd nog even af te wachten. Ik koos voor nu voor een Playstation 3 met Blu-ray speler, omdat je daar ook games op kunt spelen.’
Er staat nog een kastje naast Erwins televisie: een Apple tv. Dit stelt hem in staat de muziek, films en foto’s die hij op zijn Apple computer heeft staan, op zijn tv in de woonkamer te bekijken en beluisteren. Die bestanden haalt zo’n Apple tv via de draadloze internetverbinding in zijn huis op van de computer. En dus staat het kastje nog uit, want het internetpakket dat Erwin heeft besteld bij UPC, is nog niet gearriveerd.
Geen internet, dat is voor Erwin die vrijwel altijd online is een akelige situatie. Hij vraagt David om assistentie. Want tot het moment dat zijn pakket wel arriveert kan hij gebruik maken van het draadloze internetsignaal van een van zijn buren. Alleen is het signaal nogal zwak. David laat daarop zien hoe je met slechts een wifi-stick en een bierblikje een provisorische schotelantenne kan maken die het ontvangstbereik versterkt. En het werkt. Erwin ook weer blij.