Een van de beste films in Rotterdam heeft nog geen Nederlandse distributeur. Jammer maar begrijpelijk, want de Zweedse film The Ape (Apan) van Jesper Ganslandt, is het soort film dat het goed doet op festivals, maar slecht in de boze buitenwereld.

Drie Iraanse regisseuses maakten films vol geworstel. Hoewel ze onderling zeer verschillen, delen Green Days, Women Without Men en My Tehran for Sale een ding: hoe het is om vrouw te zijn in een land vol onderdrukking.

In Hadewijch sluit een streng gelovig meisje vriendschap met een radicale moslim. Maar verwacht van de film of regisseur Bruno Dumont geen heldere analyse van de moderne samenleving. ‘Ik maak geen films om te weten, maar om te onderzoeken.’

Het International Film Festival Rotterdam opent met Koreaanse nouvelle vague. ‘Regisseur Park Chan-ok vertrouwt op de intelligentie van haar publiek’, zei directeur Wolfson woensdagavond. (Foto: Raymond Rutting / de Volkskrant)

De ‘List of Press Photo Opportunities’ van de openingsavond van het International Film Festival Rotterdam leest niet als een ‘wie is wie’ van de internationale filmwereld: Ronald Plasterk, Ahmed Aboutaleb, Mariëtte Hamer, wat Rotterdamse notabelen, de acteurs Antonie en Liesbeth Kamerling, en Chiem van Houweninge sr. én jr.

Dragan Bakema en Maria Kraakman zijn een stel; in het echte leven maar ook in films, waarvan er nu twee uitgaan in het IFFR. Ze hopen op een vervolg. ‘Omdat we elkaars grenzen kennen, zijn er weinig remmingen.’

Wat gebeurt er met de overlevenden als een oorlog gewonnen is? Of verloren? De Duitse filmcriticus Olaf Möller stelde voor het IFFR het programma After Victory samen. Wie de selectie van meer dan vijfentwintig lange en korte films uit het programma ziet, merkt meteen dat dit geen klassieke oorlogsfilms zijn.

Ondanks teruglopende aandacht in de pers blijft de IFFR-directeur onbekendere oeuvres tonen. ‘Daar komt ons publiek ook voor.’

De Israëlische regisseur Samuel Maoz (1962) verwerkte zijn ervaringen als tankboordschutter in het claustrofobische Lebanon. ‘Het hele idee dat je tijdens een oorlog morele afwegingen kunt maken, is ridicuul. Als je besluit het ‘moreel juiste’ te doen, eindig je waarschijnlijk dood.’

Het regiedebuut van modeontwerper Tom Ford is de in alle opzichten prachtfilm A Single Man. Over de laatste dag van een man die zijn zelfgekozen dood tot in de puntjes voorbereidt. Als je weet dat je je laatste dag leeft, kijk je anders. Naar alles. Het meisje op kantoor, met haar fraai opgestoken haar en mooie lach. Een wachtend hondje in een geparkeerde auto, van hetzelfde ras als je zelf ooit had.