Iets met boeken

‘Geziene auteur, veel geprezen, maar telkens wordt gemeld dat je ten onrechte zo onbekend bent. Het is raar als het zo vaak wordt gezegd’. Zegt Robert van Noorden, hoofdpersonage in het boek Verdwenen tijd tegen een schrijver die hij ontmoet. Die schrijver had zomaar hun schepper Thomas Verbogt (foto: Amke) kunnen zijn, ook een geprezen schrijver met een langzaam groeiende schare liefhebbers. Gestaag bouwt hij al bijna dertig jaar aan een oeuvre dat behoorlijk constant is, zeker wat de thematiek betreft. Hij schrijft romans, verhalen, columns en toneelstukken. Thomas Verbogt (1952) groeit op in Nijmegen, waar achtereenvolgens de strips van Kuifje, On the road van Kerouac en de muziek van The Beatles, The Who en de Stones grote indruk op hem maken. Hij studeert Nederlands, maar maakt de studie niet af. Zijn eerste verhalen publiceert hij in het Nijmeegse literaire tijdschrift De Schans, dat hij vanaf 1975 maakt samen met Nop Maas, de huidige Reve-biograaf.  In 1981 debuteert hij met de verhalenbundel De feestavond. In Verbogts werk gaat het opvallend vaak over tijd. Verloren tijd, verspilde tijd, verdwenen tijd, gedroomde tijd. In 2003, na het verschijnen van Het ongeluk, zei hij dat je dat boek kon besluiten als een afsluiting van een serie romans over tijd, herinnering, nostalgie, onverwerkt verleden. Een afsluiting is het niet geworden, want ook in zijn nieuwste roman Verdwenen tijd - de titel zegt het al - spelen de werking van het geheugen en de wisselwerking tussen heden en verleden een grote rol. De eerste zin is meteen al veelzeggend. ‘Er zijn van die momenten van vroeger die zich anders gedragen dan herinneringen. Ze gaan niet voorbij, ze groeien met je op en worden met je ouder. Soms kijk je ernaar, het kind dat je was en de man die je werd, samen kijk je’.

Zie ook: de column ‘Haring’ van Thomas Verbogt.

Zie ook: De redactie spreekt met: Thomas Verbogt.

Ivo Victoria (foto: Stephan Vanfleteren) is een in Amsterdam wonende Vlaming die er al een ‘leven in de showbizz en de rock ‘n’ roll’ heeft opzitten, althans volgens een van de vele tweets die hij de wereld instuurt. Hij is een verwoed twitteraar en blogt alsof zijn leven ervan afhangt, in die mate zelfs dat zijn internetdagboek recentelijk genomineerd werd voor de Dutch Bloggies, zeg maar de Oscars voor het online schrijven. De legal alien heeft nog maar één boek geschreven, maar er werd wel meteen voor gevochten door zeven uitgeverijen. Ambo Anthos is met het been gaan lopen en in september werd de roman met de ongewoon lange titel op het grote publiek losgelaten. Hou u vast: Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt). Het verhaal laat zich in ongeveer evenveel woorden samenvatten. De hoofdpersoon, Ivo Victoria, blikt terug op een leven van mythomanie en mislukkingen en keert terug naar zijn geboortedorp om een aantal van de leugens recht te zetten die zijn leven de verkeerde richting opstuurden. De bitterzoete vertelling bouwt een spanningsveld op tussen heden en verleden door de thirtysomething man te confronteren met de grootse plannen uit zijn jeugd: de ronde van Frankrijk winnen, de wereld veroveren met een rockband. Op die manier wordt het ook een universeel verhaal over de teloorgang van jeugdige Sturm und Drang. Hoe autobiografisch dat allemaal is, komt u zondag te weten in Iets met boeken.

Zie ook: Kamino (met Ivo Victoria) - Bobby Sands.

Zie ook: Iets met boeken, de nachtmerrie.

Zondag 6 december, in Iets met boeken.