+f(png)/image.png)
Vogeltjesdans
De etappe van vandaag begon met een afdaling van bijna dertig kilometer. De eerste negen kilometer waren over een steil smal paadje tussen rotswanden door. Wie verzint nou zoiets?
Het peloton stond duidelijk nerveus aan de start: een kwartier voor vertrek hadden alle rensters zich al verzameld – terwijl we normaal pas een paar minuten van tevoren aanwezig zijn. Iedereen wist: je moet vooraan zitten in de afdaling. Want daar gaat het gebeuren, daar gaat al een groepje wegrijden. En daar loop je ook de minste kans om in een valpartij verstrikt te raken.
De inwoners van startgehucht Aunat (je kon er niet eens een bakske krijgen, zo klein was het) waren duidelijk te spreken over het evenement op hun dorpspleintje: iedereen was uitgelopen. De man van de muziek greep z’n kans en zette de vogeltjesdans op.
Nanananananana nanananananana nana naaa naaa nana pwep pwep pwep
Nanananananana nanananananana nana naaa naaa nana pwep pwep pwep
Nanana naaaaa na naaaaa na naaaaa na
Nanana naaaa la dieeee la daaaa
Het hele dorp deinde mee en een oudere heer maakte zelfs het welbekende dansje met een jonge schone. Even afleiding van m’n kopzorgen, want een daalgeit, dat ben ik nou niet bepaald – alleen gaat nog wel, maar in een peloton: daar mag nog best wat op geoefend worden. En met mijn minicrash van eergisteren had ik toch wat aan lef ingeleverd.
Maar of dit nou de juiste afleiding was? De burgemeester van Aunat stuurde ons op pad en vanaf het moment dat ik in m’n pedaal klikte, zat de vogeltjesdans in m’n hoofd. Nanananananana nanananananana (twee vrouw ingehaald) nana naaa naaa (weer twee ingehaald) pwep pwep (valpartijtje links van me; door!) pwep.
Nanananananana (opgelet, nu begint het echt steile stuk naar beneden!) nanananananana (haarspeld) nana naaa naaa (nog een haarspeld) pwep (links en rechts schieten rensters voorbij) pwep (maar dat gaat niet gebeuren!) pwep.
Nanana (in dat wiel blijven!) naaaaa (goed zo) na naaaa (die bocht kan zonder remmen) na naaaa na (zie je!). Nanana (shit, er valt toch een gat) naaaa (ook wel fijn, dan heb ik tenminste goed zicht) na naaaa (bijtrappen, kom op, dame!) na naaaa (hup, naar dat groepje!) na.
Ik slaagde erin om, toen we een brede weg opdraaiden, weer bij de voorste groep aan te sluiten. Gelukkig. Afdaling overleefd. Er was natuurlijk al een groepje kamikazeka weg. Achtervolgen dus. Maar na negen dagen koers en wat kleine beschadigingen zo hier en daar was bij mij het beste er wel af. Op de eerste beklimming van de dag moest ik vlak voor de top lossen uit de achtervolgende groep.
(Ik ben de laatste dagen steeds de laatste die lost uit de snelle groep. Frustrerend, maar aan de andere kant: als ik nog een jaar hard train en koers, kan ik volgend jaar misschien wel met hen mee.)
En toen kwam ik natuurlijk weer op ruim zes minuten achterstand binnen. Maar eerlijk gezegd maak ik me daar niet zo heel druk meer om. Ik koers en leer en ervaar en word harder. Dat is het belangrijkste. De ene minuut zit ik te genieten en de andere minuut wens ik dat het over is. Jammer dat morgen alweer de laatste etappe is. Maar ook: godzijdank, morgen de laatste etappe!
(Marianne Vos won de etappe van vandaag. Ik finishte als… hm, dat weet ik niet eens precies. Kijkt u zelf maar. In ieder geval sta ik 36ste in het algemeen klassement.)
——————————————————–
Marijn is redacteur bij Holland Sport en wielrenster. Op dit moment neemt ze deel aan de Tour de l’Aude, de grootste etappekoers voor vrouwen. Lees meer op www.marijndevries.nl.
Reageer op dit bericht
FOTO'S
© 2010