Numéro 58

---

Oh nee… Ik voel in de zak van m’n roze bodywarmer: leeg. Terwijl daar zojuist nog mijn rugnummer 58 in zat. Oh nee!

We hebben net koffie gedronken in een barretje in startplaats Rieux Minervois. Daar is ploegleider B. ons onze nummers komen brengen. Na de koffie rolde ik het stuk papier op en stak het in mijn zak. Ik sprong op de fiets richting ons kampement. Snel snel, het was al wat laat: nog maar veertig minuten tot de start.

(Wielrenners slaan altijd een kampement op bij de start. Daar komen de ploegleiderswagens te staan en de materiaalvrachtwagen. Uit de vrachtwagen komen de fietsen, die netjes worden opgesteld. En luie stoelen, voor elke renster één. Daar hangen we in tot het tijd is om te starten. Soms verlaten we onze stoelen even om te plassen. In de bosjes, of achter een container, bij gebrek aan beter.)

Bijna bij mijn luie stoel aangekomen, voel ik dus in mijn zak. Nummer weg. Kuuuuuuuut!! Die is eruit gewaaid. Het is wederom windkracht vijf, alles waait sowieso weg. Wij wielrensters dalijk ook, vrees ik. En mijn nummer is inmiddels naar de andere kant van Frankrijk geblazen. Dat kan niet anders.

Dit kan ik er nu niet bij hebben, zo vlak voor de start van de eerste etappe…

(Het is namelijk niet zo dat je snel even een ander nummer op kunt halen. Er is er maar eentje, voor die dag. Daar moet je zuinig op zijn. Kwijt = pech, en de Fransen zijn echt niet zo soepel. Ik weet niet precies wat de sanctie is op een verloren nummer, maar een boete is wel het minste.)

Ik fiets terug richting het barretje, onderwijl de weg afspeurend naar een dwarrelend nummer. Bij de start, waar de jurywagen staat, stop ik even. Misschien is ie daar wel door een eerlijke vinder afgeleverd. 58? Qu’est-ce que c’est le problème? Ik wijs op mijn jaszak en maak een gebaar – mijn Frans is niet zo goed. Ah! Tombé! Oh lalala, ça c’est un problème, for sure. En nee, ze hebben mijn nummer niet gevonden. Maar er willen wel drie mensen met me op de foto. Nee nee geen tijd, schud ik met mijn hoofd. Maar daar hebben ze geen boodschap aan. Foto!

Als een haas rij ik verder. De agenten die zometeen de weg voor ons vrij gaan houden staan al in rotten van vijf opgesteld naast hun motoren. Ik vraag ook hen in mijn beste Frans of ze mijn nummer hebben gezien. Ton numéro est 58? Mon numéro c’est 0756468049. Moehahahaha. Ja. Grappig. Photo? Nee, liever niet. Maar ze houden me vast, ik heb geen keus.

Ik stuif het barretje binnen en mijn blik moet er zo wanhopig hebben uitgezien, dat een van de heren die koffie zit te drinken op me afsnelt. Hij spreekt Engels en roept meteen in het Frans door het lokaaltje of iemand mijn nummer heeft gezien. Nee, maar ze willen wel met mij op de foto.

Wanhopig race ik terug naar ons kampement. Dan maar met één nummer starten (één van de twee rugnummers hadden we eerder al gekregen). Vlak voor ik de bocht naar de parkeerplaats op draai, zie ik wat wits dwarrelen. Dáár is ie! Ik kijk op m’n horloge. Nog twintig minuten de tijd. Dat ga ik redden. Want infietsen, dat hoeft nu niet meer.

(De eerste etappe was hollen of stilstaan. We reden óf twintig in ‘t uur, óf alles werd keihard op de kant getrokken. Bizar, dacht ik. Maar het schijnt heel normaal te zijn voor een eerste etappe in een grote ronde. Ploeggenoot C. was met een kopgroep van elf vooruit en sprintte naar de tweede plek. Ze verdiende daarmee de roze trui, voor de beste jongere. Ik finishte in de achtervolgende groep, op 1 minuut 16. Daarmee sta ik ongewijzigd 48ste in het algemeen klassement. Klik hier voor de hele uitslag.)

————————————————————-

Marijn is redacteur bij Holland Sport en wielrenster. Op dit moment neemt ze deel aan de Tour de l’Aude, de grootste etappekoers voor vrouwen. Lees meer op www.marijndevries.nl.

---

---

Reageer op dit bericht

Naam *

E-Mail (Niet zichtbaar) *