+f(png)/image.png)
Paardenbloemen
De paardenbloemen staan in bloei. Daar kwam ik gisteren tussen Nunspeet en Elburg ineens achter.
Met het verlaten van de Veluwse bossen, ontwaakte ik uit mijn gepeins dat vaak samen gaat met het malen van de benen. Het zal het felle zonlicht zijn geweest dat me wakker maakte. Ik hief mijn hoofd op, keek om me heen en dacht: paardenbloemen! Velden vol. Helder blauwe lucht, schapenwolken, en groen met heel veel geel daaronder.
Wat mooi. Waarom had ik dat niet eerder gezien?
Omdat ik een week lang alleen met wedstrijden bezig was geweest. Denk ik. Tijdens het koersen zie je eigenlijk niks. Tenminste, ík zie niks. Ja: de wielen voor me, de rensters om me heen, de schel fluitende politie-agenten op vluchtheuvels en rotondes, de motoren die door de berm razend een wolk van stof verspreiden en de Vlaamse betonplatenwegen waarop je zo vreselijk goed uit moet kijken om niet met je dunne bandjes in de gleuven tussen de platen te komen - die zie ik.
Het schitterende landschap waar we doorheen fietsen, blijft een soort van blur. Soms vertraagt die blur even, tijdens een beklimminkje bijvoorbeeld.
Maar paardenbloemen vallen me niet op. Gekke details wel. De vrouw langs de kant die een bidon wilde vangen, maar hem midden in haar gezicht kreeg. Juichende kinderen op een schoolplein. Wapperende witte hemden en onderbroeken aan een waslijn. Een kapotte kinderwagen in de berm.
Verder is het één kolkende maalstroom van beweging, kleuren, geluiden en geuren. Volgens mij ben ik na een koers niet alleen moe van de inspanning, maar ook van alle indrukken onderweg. Ik moet in ieder geval altijd even ontstressen. Zo voelt het. Ontstressen van het geraas over het asfalt. Het getril, gestuiter en gehobbel. De herrie van de koers. Na een half uurtje en een douche is de rust in mijn hoofd terug.
Met mijn ogen dicht kan ik het koersgevoel binnen no time oproepen, gonst het zó weer in mijn hoofd, ben ik ook tijdens een training de coureur op haar fiets. Toen ik gisteren de Veluwse bossen uit reed, de zonovergoten weilanden in, schudde ik mijn hoofd. Lawaai eruit. Rust in m’n kop. Kijk eens naar die paardenbloemen, zacht wiegend in de warme lentewind. Beter ontstressen bestaat niet.
———————————————
Marijn is redacteur bij Holland Sport en wielrenster. Lees meer op www.marijndevries.nl.
Reageer op dit bericht
FOTO'S
© 2010