Harirah

Hoe kwam je bij Harirah terecht?

‘Ik ben gevraagd door Daniëlle Lunenborg om de pilot te regisseren en de acteurs te begeleiden met de teksten en het spel. Daarna hebben we deze eerste serie gemaakt. De acteurs hadden geen of weinig ervaring met tv-maken en je merkte aan hun teksten dat ze gewend waren om voor het theater te schrijven.’

Dat is wel een belangrijk verschil.

‘Eerlijk gezegd zag ik in het begin helemaal niet wat dit moest worden. Maar het zijn heel goede acteurs. Het mooie van tv is dat je in het spel, tijdens het draaien en in de montage andere dingen kan doen dan in het theater. Dat hebben ze ongelofelijk snel geleerd, met de gretigheid die je vaker bij jonge makers ziet.’

Hoe ging dat dan?

‘Hun overvloed aan ideeën en grappen en situaties en typetjes vond heel natuurlijk een bedding in de manier waarop we werkten. Ik had een paar leden van het team van Jiskefet meegenomen, cameraman Sander Snoep, editor Bart van den Broek en grimeur Arjen van der Grijn. Met die stabiele basis achter ons konden we schaven, improviseren en omgooien.’

Je bent na Jiskefet nu voor het eerst weer op tv in een humorprogramma.

‘Eigenlijk wilde ik alleen maar aan de zijlijn staan om te begeleiden en te regisseren. Dat doe ik na zoveel jaren Jiskefet het liefst. Ik hoef niet meer zo nodig zelf te spelen. Dit is heel erg hun programma. Maar omdat we soms ineens geen acteur konden vinden voor een bijrolletje, speelde ik met liefde weer een taxichauffeur.’

Wat is er typisch Marokkaans en Turks aan Harirah?

‘Dat is heel moeilijk te benoemen. Het is absoluut geen goede bedoelingen tv, daar zijn de makers met hun jarenlange theaterervaring al lang voorbij. Het is een sfeer die soms ontstaat. Als Mohammed een oude Marokkaanse man speelt, die vertelt met z’n hoevelen ze op een kamertje woonden vroeger, doet hij dat zo goed, dat het grappig en ontroerend tegelijk is. Er komt iets bij, wat eigenlijk niet in de scène zit. Dat zag je vaker ontstaan.’

Als je erover nadenkt, kan het geen toeval zijn dat Turken en Marokkanen eindelijk samen een satirisch programma maken.

‘Turken en de Marokkanen lopen tegen dezelfde dingen aan in onze samenleving. Ze zien rare Hollandse gebruiken en gewoontes. Ik denk ook dat als het goed is tv weerspiegelt wat er in de samenleving gebeurt.’

De acteurs willen het daar liefst helemaal niet over hebben.

‘Ze hebben vaak het gevoel dat ze zich moeten verdedigen dat ze dit doen. Terwijl zij kunnen denken: we doen dit gewoon. En het is leuk of niet. ’

Hoe gaat er gereageerd worden op Harirah?

`Eigenlijk weet ik het helemaal niet. Het aanspreken van bepaalde doelgroepen heeft mij nooit iets gezegd. Ik ben de doelgroep, ik bepaal zelf of ik het goed vind. Het zou mooi zijn als het precies op zijn plek valt tussen de VPRO-kijkers en een Turks en Marokkaanse publiek in.’