Een kamer in het verleden

Één teken uit de buitenwereld heb ik gekregen, onder de vorm van gebakken broodjes en paracetamol. Op het moment dat koerier en boswachter Jan mij brood en aspirines overhandigde, verdween mijn aanslepende hoofdpijn opeens. Raar en waar.

“Russian roulette isn’t fun without a gun,” zingt Lady Gaga in Pokerface. Eddie Vedder zingt “Society, you crazy breed, hope you’re not lonely without me” op de soundtrack van Into the Wild. Die door Sean Penn geregisseerde film is op ware feiten gebaseerd en toont hoe een welopgevoede, welvarende knaap steeds langere periodes alleen in de wildernis doorbrengt. Uiteindelijk beslist hij om in het woud te blijven en nooit meer naar de volgens hem dolgedraaide maatschappij terug te keren. (Spoiler alert) hij sterft aan ondervoeding maar is diepgelukkig geweest. Non, je ne regrette rien.
Al die songlijnen tolden door mijn hoofd toen ik gisteren besloot om rond vijf uur te vertrekken voor een stevige wandeling. (er waaien eigenlijk ALTIJD songsnippers door mijn hoofd) Ik zei het al eerder, om vier uur begint de nacht hier te vallen en behalve de maan is hier quasi geen verlichting. Niet dat die maan dan harder haar best doet om te schijnen, au contraire.
Een uur in mijn avonturentocht stortte ik mij in het donker hongerig op een struik en begon haar bladeren te verslinden. Waren ze niet giftig? Who knows. Ik dacht aan Lady Gaga en speelde mijn Russian roulette met de struik.
Het werd donkerder en donkerder, ook in mijn gemoed. Into the wild, was dat niet gevaarlijk? Als je helemaal alleen in een volledig onbewoond woud liep, niet, nee. Maar als je in Suyderoogh bij Schiermonnikoog rondliep en de kans bestond dat je een verkrachter tegenkwam, dan was dat zeer zeker wel gevaarlijk. Oui, je regrette tout. Wat een stom idee om in een donker woud te gaan wandelen, dacht ik. Waarom wilde ik spelen alsof ik in de middeleeuwen rondliep terwijl electriciteit echt wel al geruime tijd bestond?
(enkele uren van lichte tot laaiende paniek)
Deze avonturentocht eindigde mooi, in omhelzing met een verlichtingspaal. Let op de Dogma-achtige cameravoering en de Blair Witch Project-verwijzingen (neusgatenperspectief en muts).

Ik ben een kluwen van intertekstuele verwijzingen die aan elkaar gebreid zijn. Ik ben een diertje zonder naam. Ik heb mijn naam al een week niet meer gehoord en dat mag dan wel een opluchting zijn omdat het niet de mooiste naam ter wereld is, het is ook best vreemd. Nu zeg ik mijn eigen naam luidop en het is alsof ik een sjaal neem en op een afstandje houd – twijfelend of hij van iemand anders is, niet zeker of hij wel aan mij toebehoort.
Ik heb het gevoel dat ik eindeloos kan doorgaan. Dat heeft ermee te maken dat ik zelf afwezig ben. (hogere filosofie) Ik zou eindeloos kunnen doorgaan omdat het lijkt alsof ik mezelf gemaild heb nadat ik mijn autoreply heb geactiveerd zodat mijn mailbox eindeloos autoreplyet op mijn mail, want er is dan telkens weer een nieuwe mail waarop mijn autoreply moet autoreplyen en op dat antwoord van zichzelf antwoordt hij dan ook weer en zo verder ad infinitum. En op een ander spoor zit de persoon die dit schrijft en die ook denkt dat ze eindeloos kan doorgaan maar er moet een moment zijn waarop een mailbox crasht en een mens instort. Eén week volstaat niet om dat punt te bereiken.
Wanneer je in een film in een vreemde, lege kamer een klok hoort tikken, ervaar je kilte en verlatenheid. Zelf in de klok zitten en ze zo horen tikken is geruststellend en leuk.

Mopshond 11 heeft haar rubriekje De vijf van 11 weer mooi ingekleurd vandaag. Letterlijk dit keer. Je hoort wel eens verhalen over apen die Jackson Pollock naar de kroon steken en olifanten die wondermooie abstracte landschappen kunnen schilderen met hun slurf. Die dieren weten met hun plastische talent zelfs experts om de tuin te leiden. Welnu, 11 is de Willem de Kooning onder de mopshonden en wil dat met plezier demonstreren.
In vergelijking met haar collega’s gaat zij nog een paar stapjes verder. Drie stapjes om precies te zijn. Ze maakt haar tekening a) live op de radio, b) in vijf seconden, c) voor een goed doel.
Ja, gulle Nederlanders, 11 doet een beroep op jullie goede smaak, jullie vrijgevigheid én jullie geloof in haar goede doel. Zij twijfelt er niet aan dat jullie als één mens achter haar project staan, haar bekommernis delen en financieel ondersteunen. Het goede doel dat zij heeft uitgekozen is: een kleurspoeling voor Geert Wilders.
Zo moet hij er niet langer belachelijk bijlopen en zal de wereld er toch al een héél klein beetje mooier uitzien. Je kan de tekening van 11 en een filmpje van the making of hier bekijken. En vooral: je kan nu beginnen bieden!

Steffie, de befaamde schoonheidsspecialiste die hier tijdelijk aangemeerd is, of achtergelaten is, kwam vandaag met een briljant idee. Ideeën in het rond spuien als een ad man on speed, dat is gemakkelijk. Zo is Steffie niet. Zij voert haar plannen en ideeën zelf uit.
Als schoonheidsspecialiste hield Steffie zich voornamelijk bezig met visagie oftewel de kunst van het opsmukken van de menselijke voorgevel. Bij gebrek aan puistige façades hier, en voortbordurend op mijn klacht dat mijn uitzicht hier toch wel wat bedorven werd door de huisjes aan de overkant van de vijver, is zij aan de slag gegaan. Zij heeft een heuse ingrijpende doch ecologisch verantwoorde landschapsbeautykuur uitgewerkt waardoor het uitzicht vanaf mijn werktafel nu prachtig is terwijl de natuur noch de andere huizen ook maar de minste schade ondervinden.
Steffie heeft de huizen aan de overkant mooi gemaskeerd door bladen papier op de ramen te kleven. Simpel doch geniaal. Zo lijkt het vanaf mijn werktafel alsof ik in de ongerepte natuur zit, waar nog geen mens, laat staan een huis, geweest is. Creatieve Steffie heeft ook wat gevarieerd met de uitzichten. Gisteren heeft ze er een vrank en vrij vogeltje bijgeplaatst, vandaag gaat ze voor de pittige dame die uit de vijver tevoorschijn springt. (klein detail dat Steffie over het hoofd gezien heeft: de vijver is dichtgevroren)
Al bij al een revolutionaire ontwikkeling in de uitzichtenkunde!

Hier zijn ze: de boerkatapes. Weg van de bewoonde wereld, los van beoordelaars, heb ik eens getest hoe handig en comfy een boerka aanvoelt. Het gecontesteerde kledingsstuk wordt meestal op zijn buitenkant beoordeeld, maar hoe voelt het aan de binnenkant? Hoe is het om als vrouw in een boerka rond te lopen? Misschien houden sommige mannen en vrouwen er zo aan vast omdat het voor de vrouw net een heerlijk gemak om dragen is? (als je bijvoorbeeld een bad body day hebt) Wie weet willen vooral vrouwen het recht behouden om zich lekker weg te stoppen, en is de religieuze betekenis maar een bijkomstigheid?

Mopshond 11 bleef afwisselend heel rustig onder (zie foto) en werd dan plots behoorlijk agressief van het gewaad.
Zelf ben ik blij dat het experiment erop zit en dat ik de boerka weer over de haag mag gooien.
Handig? Voor onhandigen als mezelf: not.

Warm? Not. en evenmin verfrissend in warm weer, kan ik me voorstellen. het is een zwart vliesje.

Mooi? NOT. Ik voelde me net een Fatboy zitzak.

Ik heb een vraag en zolang ik hier alleen zit, zal ik het antwoord niet vinden. al weet ik zeker dat heel veel mensen – zelfs mensen met de naam Pier – achteloos en spontaan met het antwoord voor de draad kunnen komen.
Het gaat om mijn iPod. Die heeft behalve een collectie steengoede nummers, ook een tijdsaanduiding bovenaan. En nu komt het: zet ik mijn iPod uit, dan gaat die klok natuurlijk ook uit. Wanneer ik één uur achtenveertig minuten en achttien seconden later mijn iPod weer aanzet, dan heeft die klok meegeteld en geeft ze het correcte uur aan, één uur en achtenveertig minuten en achttien seconden later dus. Hoe slim is mijn iPod? Welke nerdachtige uberbrein zit daarin? Slaapt hij eigenlijk nooit maar sluimert hij enkel en telt hij stiekem verder terwijl hij uitstaat? En wat als de batterij leeg is? En is dit een domme vraag? En wie wil drie euro krijgen?

In het nummer Who will love me now? zingt PJ Harvey over een monstertje in het woud:

In the forest is a monster.
It has done terrible things
So in the woods, it’s hiding
And this is the song it sings:

Who will love me now? Who will ever love me?
Who will say to me: you are my desire, I set you free?

Vergis ik mij of hoor je in het Engels veel meer frases genre I will set you free dan in het Nederlands? Ja ongetwijfeld hoor je in het Engels meer Engelse frasen. Maar ik heb het over het Nederlandstalige equivalent, over liefde gekoppeld aan bevrijding of vrijheid.
Als Marco Borsato zingt over vrijheid, kijkt hij zuur naar de ander die zelf haar vrijheid claimt. Voor hem (als gedupeerde) maakt zij een negatieve keuze. Vrij zijn, ze wil alleen maar vrij zijn. Foei.
Dat is heel anders bij een pakweg eveneens grijsgedraaid (aargh) nummer als Stings If you love somebody, set them free. In dit nummer is het de spreker die de geliefde de vrijheid geeft om te doen en te laten wat die wil, als het ware als een bewijs van zijn liefde. Het monster in PJ Harveys nummer Who will love me now? hierboven wacht op een geliefde, om bevrijd te worden uit een zelfgekozen ballingschap. Nu zit het monstertje gevangen in het woud, het verbergt zich daar en wacht tot iemand het zal bevrijden.
Als je zelf je vrijheid neemt, ben je niet goed bezig want dan ben je blijkbaar een dikke egoïst. Maar als je geliefde je vrijheid schenkt? Moet je die dan aanvaarden of moet je dan eigenlijk gewoon beleefd het vriendelijk aanbod weigeren?
Als er iemand naar je toe moet komen om jou(w land) te bevrijden en je dan je vrijheid te schenken, is dat dan geen vorm van imperialisme vermomd als liefde? Of net niet? Is dat net pure zelfopoffering van de schenker, die zichzelf wegcijfert en de baan vrijlaat voor al jouw grillen en verlangens? Of is dat lafheid? Blindheid? Een open relatie?
It’s freedom baby.

A: neem nog een koekje
B: nee dankuvriendelijk
A: jawel jawel
B: nee danku
A: komaan, ze zijn zelf gebakken
B: ok dan dankjewel
A: dat was het laatste koekje (in zichzelf denkend: egoist)
B: o sorry ik had het niet moeten nemen
A: (in zichzelf: uitspuwen zal ook niet meer gaan)

Kies een willekeurig kledingstuk en schrijf uw eigen Mooie Verhaal. Lees het verhaal voor aan uw partner. Als u geen partner heeft bel dan uw beste vriend / beste vriendin op en lees het verhaal voor. Als u geen beste vriend / beste vriendin heeft, kunt u uw verhaal ook opsturen naar: VPRO De Avonden, Postbus 11, 1200 JC Hilversum, onder vermelding van ‘Mooi Verhaal / Kledingstuk’. Inzenders maken kans op een paar lekkere warme sokken. Over de uitslag kan gewoon worden gecorrespondeerd. Met wie er kan worden gecorrespondeerd hangt van de omstandigheden af. Wilt u lang corresponderen, kiest u dan voor iemand die daar tijd voor heeft. Informeer ook naar de voorwaarden. Mensen uit Delft en omstreken genieten de voorkeur, om redenen die bij de redactie bekend zijn. Succes!

Op de foto die ik de eerste dag van mijzelf maakte (getiteld: Eenzame Dichter In De Sneeuw) ziet u mij in een dik rood vest. Aan dat vest zit een verhaal vast. Het verhaal begint met de liefde (zoals de meeste verhalen beginnen met de liefde, maar dat weet u zelf ook wel). Ik werd een paar jaar geleden verliefd op een knappe vrijgezelle veertiger. Er was heel weinig mis met hem. Wel woonde hij in een behoorlijk koud huis. Er was maar één kachel, in een pand dat drie verdiepingen telde. Nu hield de knappe vrijgezelle veertiger er, dat zult u begrijpen, regelmatig vriendinnetjes op na. Leuke, mooie vriendinnetjes die stuk voor stuk best wel met de knappe vrijgezelle veertiger wilden trouwen maar die dat (om ingewikkelde redenen) nooit voor elkaar kregen. Het was nogal een kritisch type, die veertiger. Een beetje lastig ook. Hij wachtte op iets, maar hij wist niet waarop. Wel had hij een goed karakter en was hij erg attent. Dus had hij een dik rood vest aangeschaft voor alle in- en uit fladderende vriendinnetjes. Op die manier was er altijd een warm kledingstuk voorhanden. Want koude vriendinnetjes, daar hield hij niet zo van.
De eerste keer dat ik bij de knappe vrijgezelle veertiger over de vloer kwam (die toen natuurlijk al dolgraag met mij wilde trouwen maar dat nog niet wist) zag ik het rode vest aan de kapstok hangen. Ik vond het niet direct een kleur die de knappe vrijgezelle veertiger goed zou staan. (Wie een beetje bleek is moet geen rare dingen met kleur gaan doen, lijkt mij. Daar wordt niemand beter van.) Dus informeerde ik zo’n beetje langs mijn neus weg naar de eigenaar. Dat was nogal vervelend voor de knappe vrijgezelle veertiger, die nu ineens moest gaan uitleggen dat er nogal wat vriendinnetjes in en uit liepen, min of meer dan, normaal gesproken, zogezegd. Tot het moment dat hij Mij had ontmoet. Hij zei dus, tamelijk schaapachtig, dat het vest er hing voor als er ‘dames’ op bezoek kwamen. Voor als ‘ze’ het koud hadden. Vanwege die ene kachel en die drie verdiepingen. Dus. Vandaar. ‘Aha,’ zei ik toen wereldwijs. ‘Een slettenvest.’
Daar moest de knappe vrijgezelle veertiger om lachen. En toen wist hij ineens heel zeker dat hij met mij wilde trouwen. En zo geschiedde. En thuis draag ik altijd het slettenvest als het koud is, hoewel de kleur mij niet zo staat.
Nou. Als dat geen mooi verhaal is, dan weet ik het niet meer.