Een kamer in het verleden

Podcast: Speel af in een nieuw venster | Download (Duur: 17:57 — 16.4MB)

De laatste dag in Suyderoogh, en de laatste audiobijdrage van Saskia de Coster vanaf locatie, waarmee het project Een kamer in het verleden bijna ten einde is. Voor vanavond heeft Saskia besloten om te gaan roddelen. Wie doet het met wie, etc. Maar roddelen blijkt lastig als je alleen bent, het kan immers niet van één kant afkomstig zijn. Verder vertelt ze o.a. over een avontuurlijke boswandeling en een kleurwedstrijd met mopshond 11.

Podcast: Speel af in een nieuw venster | Download (Duur: 13:05 — 15.0MB)

Één teken uit de buitenwereld heb ik gekregen, onder de vorm van gebakken broodjes en paracetamol. Op het moment dat koerier en boswachter Jan mij brood en aspirines overhandigde, verdween mijn aanslepende hoofdpijn opeens. Raar en waar.

En het allerlaatste filmpje: een eend die op het water loopt.

“Russian roulette isn’t fun without a gun,” zingt Lady Gaga in Pokerface. Eddie Vedder zingt “Society, you crazy breed, hope you’re not lonely without me” op de soundtrack van Into the Wild. Die door Sean Penn geregisseerde film is op ware feiten gebaseerd en toont hoe een welopgevoede, welvarende knaap steeds langere periodes alleen in de wildernis doorbrengt. Uiteindelijk beslist hij om in het woud te blijven en nooit meer naar de volgens hem dolgedraaide maatschappij terug te keren. (Spoiler alert) hij sterft aan ondervoeding maar is diepgelukkig geweest. Non, je ne regrette rien.
Al die songlijnen tolden door mijn hoofd toen ik gisteren besloot om rond vijf uur te vertrekken voor een stevige wandeling. (er waaien eigenlijk ALTIJD songsnippers door mijn hoofd) Ik zei het al eerder, om vier uur begint de nacht hier te vallen en behalve de maan is hier quasi geen verlichting. Niet dat die maan dan harder haar best doet om te schijnen, au contraire.
Een uur in mijn avonturentocht stortte ik mij in het donker hongerig op een struik en begon haar bladeren te verslinden. Waren ze niet giftig? Who knows. Ik dacht aan Lady Gaga en speelde mijn Russian roulette met de struik.
Het werd donkerder en donkerder, ook in mijn gemoed. Into the wild, was dat niet gevaarlijk? Als je helemaal alleen in een volledig onbewoond woud liep, niet, nee. Maar als je in Suyderoogh bij Schiermonnikoog rondliep en de kans bestond dat je een verkrachter tegenkwam, dan was dat zeer zeker wel gevaarlijk. Oui, je regrette tout. Wat een stom idee om in een donker woud te gaan wandelen, dacht ik. Waarom wilde ik spelen alsof ik in de middeleeuwen rondliep terwijl electriciteit echt wel al geruime tijd bestond?
(enkele uren van lichte tot laaiende paniek)
Deze avonturentocht eindigde mooi, in omhelzing met een verlichtingspaal. Let op de Dogma-achtige cameravoering en de Blair Witch Project-verwijzingen (neusgatenperspectief en muts).

Ik ben een kluwen van intertekstuele verwijzingen die aan elkaar gebreid zijn. Ik ben een diertje zonder naam. Ik heb mijn naam al een week niet meer gehoord en dat mag dan wel een opluchting zijn omdat het niet de mooiste naam ter wereld is, het is ook best vreemd. Nu zeg ik mijn eigen naam luidop en het is alsof ik een sjaal neem en op een afstandje houd – twijfelend of hij van iemand anders is, niet zeker of hij wel aan mij toebehoort.
Ik heb het gevoel dat ik eindeloos kan doorgaan. Dat heeft ermee te maken dat ik zelf afwezig ben. (hogere filosofie) Ik zou eindeloos kunnen doorgaan omdat het lijkt alsof ik mezelf gemaild heb nadat ik mijn autoreply heb geactiveerd zodat mijn mailbox eindeloos autoreplyet op mijn mail, want er is dan telkens weer een nieuwe mail waarop mijn autoreply moet autoreplyen en op dat antwoord van zichzelf antwoordt hij dan ook weer en zo verder ad infinitum. En op een ander spoor zit de persoon die dit schrijft en die ook denkt dat ze eindeloos kan doorgaan maar er moet een moment zijn waarop een mailbox crasht en een mens instort. Eén week volstaat niet om dat punt te bereiken.
Wanneer je in een film in een vreemde, lege kamer een klok hoort tikken, ervaar je kilte en verlatenheid. Zelf in de klok zitten en ze zo horen tikken is geruststellend en leuk.

Mopshond 11 heeft haar rubriekje De vijf van 11 weer mooi ingekleurd vandaag. Letterlijk dit keer. Je hoort wel eens verhalen over apen die Jackson Pollock naar de kroon steken en olifanten die wondermooie abstracte landschappen kunnen schilderen met hun slurf. Die dieren weten met hun plastische talent zelfs experts om de tuin te leiden. Welnu, 11 is de Willem de Kooning onder de mopshonden en wil dat met plezier demonstreren.
In vergelijking met haar collega’s gaat zij nog een paar stapjes verder. Drie stapjes om precies te zijn. Ze maakt haar tekening a) live op de radio, b) in vijf seconden, c) voor een goed doel.
Ja, gulle Nederlanders, 11 doet een beroep op jullie goede smaak, jullie vrijgevigheid én jullie geloof in haar goede doel. Zij twijfelt er niet aan dat jullie als één mens achter haar project staan, haar bekommernis delen en financieel ondersteunen. Het goede doel dat zij heeft uitgekozen is: een kleurspoeling voor Geert Wilders.
Zo moet hij er niet langer belachelijk bijlopen en zal de wereld er toch al een héél klein beetje mooier uitzien. Je kan de tekening van 11 en een filmpje van the making of hier bekijken. En vooral: je kan nu beginnen bieden!

In haar derde audiobijdrage volgt de uitslag van het grote boerka-experiment. En er komt antwoord op de vraag: wat doe je met een lelijk uitzicht? Verder wordt er gemediteerd en krijgt mopshond 11 weer alle ruimte in haar dagelijkse rubriek.

Podcast: Speel af in een nieuw venster | Download (Duur: 14:15 — 16.3MB)

Steffie, de befaamde schoonheidsspecialiste die hier tijdelijk aangemeerd is, of achtergelaten is, kwam vandaag met een briljant idee. Ideeën in het rond spuien als een ad man on speed, dat is gemakkelijk. Zo is Steffie niet. Zij voert haar plannen en ideeën zelf uit.
Als schoonheidsspecialiste hield Steffie zich voornamelijk bezig met visagie oftewel de kunst van het opsmukken van de menselijke voorgevel. Bij gebrek aan puistige façades hier, en voortbordurend op mijn klacht dat mijn uitzicht hier toch wel wat bedorven werd door de huisjes aan de overkant van de vijver, is zij aan de slag gegaan. Zij heeft een heuse ingrijpende doch ecologisch verantwoorde landschapsbeautykuur uitgewerkt waardoor het uitzicht vanaf mijn werktafel nu prachtig is terwijl de natuur noch de andere huizen ook maar de minste schade ondervinden.
Steffie heeft de huizen aan de overkant mooi gemaskeerd door bladen papier op de ramen te kleven. Simpel doch geniaal. Zo lijkt het vanaf mijn werktafel alsof ik in de ongerepte natuur zit, waar nog geen mens, laat staan een huis, geweest is. Creatieve Steffie heeft ook wat gevarieerd met de uitzichten. Gisteren heeft ze er een vrank en vrij vogeltje bijgeplaatst, vandaag gaat ze voor de pittige dame die uit de vijver tevoorschijn springt. (klein detail dat Steffie over het hoofd gezien heeft: de vijver is dichtgevroren)
Al bij al een revolutionaire ontwikkeling in de uitzichtenkunde!

Hier zijn ze: de boerkatapes. Weg van de bewoonde wereld, los van beoordelaars, heb ik eens getest hoe handig en comfy een boerka aanvoelt. Het gecontesteerde kledingsstuk wordt meestal op zijn buitenkant beoordeeld, maar hoe voelt het aan de binnenkant? Hoe is het om als vrouw in een boerka rond te lopen? Misschien houden sommige mannen en vrouwen er zo aan vast omdat het voor de vrouw net een heerlijk gemak om dragen is? (als je bijvoorbeeld een bad body day hebt) Wie weet willen vooral vrouwen het recht behouden om zich lekker weg te stoppen, en is de religieuze betekenis maar een bijkomstigheid?

Mopshond 11 bleef afwisselend heel rustig onder (zie foto) en werd dan plots behoorlijk agressief van het gewaad.
Zelf ben ik blij dat het experiment erop zit en dat ik de boerka weer over de haag mag gooien.
Handig? Voor onhandigen als mezelf: not.

Warm? Not. en evenmin verfrissend in warm weer, kan ik me voorstellen. het is een zwart vliesje.

Mooi? NOT. Ik voelde me net een Fatboy zitzak.