Een kamer in het verleden

Steffie, de befaamde schoonheidsspecialiste die hier tijdelijk aangemeerd is, of achtergelaten is, kwam vandaag met een briljant idee. Ideeën in het rond spuien als een ad man on speed, dat is gemakkelijk. Zo is Steffie niet. Zij voert haar plannen en ideeën zelf uit.
Als schoonheidsspecialiste hield Steffie zich voornamelijk bezig met visagie oftewel de kunst van het opsmukken van de menselijke voorgevel. Bij gebrek aan puistige façades hier, en voortbordurend op mijn klacht dat mijn uitzicht hier toch wel wat bedorven werd door de huisjes aan de overkant van de vijver, is zij aan de slag gegaan. Zij heeft een heuse ingrijpende doch ecologisch verantwoorde landschapsbeautykuur uitgewerkt waardoor het uitzicht vanaf mijn werktafel nu prachtig is terwijl de natuur noch de andere huizen ook maar de minste schade ondervinden.
Steffie heeft de huizen aan de overkant mooi gemaskeerd door bladen papier op de ramen te kleven. Simpel doch geniaal. Zo lijkt het vanaf mijn werktafel alsof ik in de ongerepte natuur zit, waar nog geen mens, laat staan een huis, geweest is. Creatieve Steffie heeft ook wat gevarieerd met de uitzichten. Gisteren heeft ze er een vrank en vrij vogeltje bijgeplaatst, vandaag gaat ze voor de pittige dame die uit de vijver tevoorschijn springt. (klein detail dat Steffie over het hoofd gezien heeft: de vijver is dichtgevroren)
Al bij al een revolutionaire ontwikkeling in de uitzichtenkunde!

Hier zijn ze: de boerkatapes. Weg van de bewoonde wereld, los van beoordelaars, heb ik eens getest hoe handig en comfy een boerka aanvoelt. Het gecontesteerde kledingsstuk wordt meestal op zijn buitenkant beoordeeld, maar hoe voelt het aan de binnenkant? Hoe is het om als vrouw in een boerka rond te lopen? Misschien houden sommige mannen en vrouwen er zo aan vast omdat het voor de vrouw net een heerlijk gemak om dragen is? (als je bijvoorbeeld een bad body day hebt) Wie weet willen vooral vrouwen het recht behouden om zich lekker weg te stoppen, en is de religieuze betekenis maar een bijkomstigheid?

Mopshond 11 bleef afwisselend heel rustig onder (zie foto) en werd dan plots behoorlijk agressief van het gewaad.
Zelf ben ik blij dat het experiment erop zit en dat ik de boerka weer over de haag mag gooien.
Handig? Voor onhandigen als mezelf: not.

Warm? Not. en evenmin verfrissend in warm weer, kan ik me voorstellen. het is een zwart vliesje.

Mooi? NOT. Ik voelde me net een Fatboy zitzak.

De fles die dacht dat ze een eend was en vriendjes probeerde te maken door broodkruimels op het ijs te gooien en zelf ook op het ijs te gaan staan.

Ik ben hier nu al vier dagen. Steffie de schoonheidsspecialiste zegt dat ik steeds meer lijk op dat kleine mormel uit The Addams Family, sterker nog dat dat kleine gothic meisje uit die reeks euh verbléékt bij mij want ik ben nog bleker dan het meisje. Het is waar, als ik in de spiegel van de wit betegelde badkamer kijk, zie ik enkel twee ogen bewegen. Van nature ben ik al niet moeder’s bruinste maar dit slaat alles.

Zo ziet de lucht er hier ’s nachts uit. Lekker donker. De maan en enkele sterren zwemmen als haakjes in de inktzwarte zee. Zehr Schön in het echt! (op foto makkelijk na te tekenen, stel dat je de cursus landschapsschilderen voor beginners 0.01 volgt en een landschap zoekt)

Ze hadden mij voor vertrek gezegd dat er in deze streek prachtige vogels te zien zijn. ‘Neem je verrekijker mee,’ kreeg ik als raad. Een verrekijker heb ik niet kunnen vinden maar toen ik dit vogelhuisje zag vroeg ik me ook af of dat wel nodig was.
Het vogelhuisje dat je op de foto ziet is een uit de kluiten gewassen exemplaar. Na de vondst van de reuzenbes keek ik hier niet meer zo erg van op. De vogel die een dergelijke reuzenbes in zijn bek kan torsen, moet van dinosaurusachtige afmetingen zijn.(hoe heten die vliegende dino’s ook alweer? Google maar) In de winter moet hij kunnen schuilen in een huis waar vijfduizend roodborstjes onderdak in zouden vinden. ik speur nu de lucht af op zoek naar vogels ter grootte van vliegtuigen.

Als je alleen ronddoolt, gaan je zintuigen volledig open. Dat had ik al vaker gehoord en ik kan het nu beamen. Je gelooft nooit wat ik gevonden heb als ik het vertel. Daarom heb ik er een foto van gemaakt, voor de ongelovige tomassen. Zonder die foto zou ik het zelf ook niet geloven maar ik heb hier bessen zo groot als volleyballen aan de bomen gevonden. Ik weet dat Franca Treur op het eilandje jam van eetbare bessen gemaakt heeft en dat sprak me ook wel aan. In mijn kindertijd deed ik dat namelijk met mijn broer. We zochten bosbessen en aalbessen, prakten die tot een papje en lieten dat dagen in de zon staan. We wisten dat de vruchtenjam magische krachten kreeg door dagen te staan gisten. Mijn eerste dronkenschap dank ik aan die jam van gegiste bessen.
Ik heb geprobeerd om de testosteronbes die ik hier vond onder mijn tong te leggen teneinde te proeven of de bes eetbaar was en dus geschikt voor jam. Helaas wilde de gigant niet door mijn mondopening passeren. De bes ziet er nochtans bijzonder appetelijk uit, en ze barst van de levensvreugde. Iets wat zo’n levenslustige indruk wekt, kan niet giftig zijn. Die levenslust mag de bes dus op mij overbrengen. Ik heb er sap van geperst. Het smaakt nogal chemisch maar dat komt waarschijnlijk doordat het een geneeskrachtige werking heeft.

11 (spreek uit: Elf) heeft zich erin laten luizen: ze heeft niet nee gezegd toen ik haar vroeg of ze mee wilde gaan. Maar eigenlijk heeft ze met haar leven toch andere plannen dan op eilandjes gaan zitten. Het is 11s ambitie om een Bekende Hond te worden. Op haar Facebookpagina vertelt ze dat ze zich wil inzetten voor alle mogelijke goede doelen en lintdoorknippingen, werkelijk àlles, niets is haar te min. Haar grote dromen zijn wereldvrede en die Hollandse Yolante de poot schudden en haar op die manier overtuigen van haar kwaliteiten als topdog. Ze kan trouwens ook heel goed in een handtas zitten als je pakweg naar een fancy receptie moet. Ze kakt wel in je tas, je hoeft haar er niet eens uit te halen. Echt een schat van een beest. 11 hoopt jullie de komende dagen te kunnen overtuigen van haar kwaliteiten zodat wanneer zij ooit terugkeert, haar een toekomst als Bekende Hond wacht.

De heldin van deze geschiedenis - ik ben slechts haar medium, haar begeleidster – toont zich op de eerste afbeelding. Het is een van de zeldzame afbeeldingen waarop zij met cape én tong te zien is.

Normaal gezien hangt haar tong godganse dagen en nachten uit haar mond, maar in een cape rondschrijden doet de heldin zelden. (haar in dat capeding gewurmd krijgen is namelijk een ander paar mouwen).

De naam van dit nobele en strijdlustige tweemaaltweediertje?