Een kamer in het verleden

Als je alleen ronddoolt, gaan je zintuigen volledig open. Dat had ik al vaker gehoord en ik kan het nu beamen. Je gelooft nooit wat ik gevonden heb als ik het vertel. Daarom heb ik er een foto van gemaakt, voor de ongelovige tomassen. Zonder die foto zou ik het zelf ook niet geloven maar ik heb hier bessen zo groot als volleyballen aan de bomen gevonden. Ik weet dat Franca Treur op het eilandje jam van eetbare bessen gemaakt heeft en dat sprak me ook wel aan. In mijn kindertijd deed ik dat namelijk met mijn broer. We zochten bosbessen en aalbessen, prakten die tot een papje en lieten dat dagen in de zon staan. We wisten dat de vruchtenjam magische krachten kreeg door dagen te staan gisten. Mijn eerste dronkenschap dank ik aan die jam van gegiste bessen.
Ik heb geprobeerd om de testosteronbes die ik hier vond onder mijn tong te leggen teneinde te proeven of de bes eetbaar was en dus geschikt voor jam. Helaas wilde de gigant niet door mijn mondopening passeren. De bes ziet er nochtans bijzonder appetelijk uit, en ze barst van de levensvreugde. Iets wat zo’n levenslustige indruk wekt, kan niet giftig zijn. Die levenslust mag de bes dus op mij overbrengen. Ik heb er sap van geperst. Het smaakt nogal chemisch maar dat komt waarschijnlijk doordat het een geneeskrachtige werking heeft.