Een kamer in het verleden

In het boothuis ligt het boek Dorrestijns vogelgids. Ik heb van dat boek al enorm genoten. Ik typ voor u een stukje over:

Mijn broer was voornamelijk op bezoek gekomen om me te vertellen dat het allemaal mijn eigen schuld was […]. Het mislukken van mijn huwelijk kwam volgens Gerard omdat ik zo stom was om te denken dat ik mijn brood moest verdienen met schrijven.
“Je kan helemaal niet schrijven. Elke schrijver die ik lees vind ik beter dan jou. Heinrich Böll bijvoorbeeld heeft dezelfde thema’s maar die werkt ze tenminste echt goed uit, en Julien Green idem dito, met een sterretje. Als je ophoudt met dat geschrijf, zal je eens zien: dan gaat het allemaal een stuk beter.”

Ik heb hier om moeten lachen.
Het doet mij denken aan het lied Story of an artist van Daniel Johnston. De Nederlandse bosnimf Roosbeef zingt dat lied ook, in vertaling. “Wat jij doet vinden wij niks!” schreeuwt ze uit.
Ik vind in zulke liedjes of teksten troost, merk ik.
Als afkeuring uitgesproken wordt, zoals in Story of an artist, of zoals in het fragment uit Dorrestijns vogelgids, voelt het veel minder pijnlijk aan dan wanneer je ze alleen maar vermoedt.

* Voor wie dit op de website plaatst: op de o in Heinrich Boll moet een umlaut (twee puntjes), (ik weet wel dat u dat wist), maar dat vind ik niet op dit klavier. Wil u het er voor mij opzetten? Dank u wel!