Paniek op de terp. Tijdens mijn ochtendwandeling is de Britse meneer langsgekomen. Hij heeft Mary, mijn gastmoeder op de terp, heel serieus een briefje overhandigd. Daarop staat de naam van de burgemeester en zijn telefoonnummer. De Britse meneer heeft gezegd dat ik de burgemeester moet opbellen. En nu zit ik dus met het briefje voor mijn tent. Waarom zou ik moeten bellen? Eerlijk gezegd schrok ik er wel van. Ik heb namelijk een stukje over het mopperende Britse echtpaar geschreven. Dat ze hun buren zo leugenachtig vonden, omdat die zich bij de gemeente hebben laten inschrijven, terwijl ze hun huis alleen als vakantiewoning gebruiken.

Geloof me, het zijn natuurlijk ook aardige mensen met koffie en cake, maar ze klaagden echt over van alles. Daar heb ik vervolgens iets kleins uitgepikt en opgeschreven. En nu zit ik met bonzend hart op mijn campingstoeltje.  Ik besluit de burgemeester nog maar niet te bellen. 

De volgende ochtend staat de Britse meneer weer voor mijn tent. Hij kijkt me doordringend aan: “Do you have five minutes?”. Nu zul je het hebben. Ik zeg: “Yes”. “Good”, zegt ie, want hij gaat het uurwerk in de klokkentoren opwinden en misschien vind ik het leuk om mee te gaan. Op de weg naar boven vervalt hij weer in één grote klaagzang. Dat de kerk zo slecht wordt onderhouden en dat de post zo slecht bezorgd wordt. Ik begin er de charme wel van in te zien. 

nrc.next woensdag 10 juni

Voor mijn tent ligt een klein flesje met een urine-kleurige vloeistof. Er zit een briefje op: “Chris, koud! Hier een glas 15 jr. oude single malt. Sterkte. Kadambari.” Ik bekijk het flesje aandachtig, draai de dop eraf en ruik voorzichtig aan de halsopening. Het tintelt in mijn neus: sterk spul. Nadat ik de helft heb opgedronken vraag ik me af of er een kwaadaardige opzet in het spel kan zijn (“Tentmoord in Terpdorp”). Waarschijnlijk niet want ik word de volgende dag gewoon weer wakker. 

Die middag staat er een vrouw bij de tent. Of ik de man van de krant ben. Dat ben ik. Nou, zij is de vrouw van de whisky. Ze is teruggekomen omdat ze wil weten hoe ik de eenzaamheid op de terp ervaar. Haar komst is natuurlijk in tegenspraak met haar vraag, maar ze legt uit wat ze bedoelt: ze wil weten of ik mezelf al ben tegengekomen. Ik vind dat een moeilijke vraag. De eerste dagen deed ik erg mijn best om voor de tent te gaan zitten en met mezelf in gesprek te raken: “Zeg Chris” “Ja” “Hoe is het?” “Mwa” “Oh”. De eenzaamheid levert dan weinig op. Bovendien kan ik het eigenlijk prima met mezelf vinden. Ik lees wat, eet een appel, geniet van de rust en kijk wat voor me uit. Neen, ik ben meer het type dat zichzelf tegenkomt wanneer hij anderen ontmoet.

nrc.next donderdag 11 juni

Met niets of niemand iets te maken. Dat vinden de mensen in dit dorp heel erg belangrijk. Ook de boerin waar ik een kopje thee drink. “Als ik ‘s ochtends in mijn blote kont door de achtertuin wil lopen,” zegt de vrouw, “dan kan dat.” Ze praat verder, maar dat hoor ik niet. Ik sta even stil bij een schijnbaar universeel vrijheidssymbool: in de blote kont door een achtertuin lopen. Waarom willen vrije mensen altijd in hun blote kont door achtertuinen lopen? En waarom zegt deze mevrouw dat? Weet ze dan niet dat ik haar nu in mijn hoofd door haar achtertuin zie lopen, in haar grote blote kont? En wat doet ze daar dan? Alleen maar lopen? Nee, dat denk ik niet. Deze vrouw wil iets te doen hebben. Schoffelen ofzo. Of grasmaaien. Maar waarom in een blote kont grasmaaien? Het waait hier altijd, dus dat gemaaide gras is ook vogelvrij. Is het niet fijn als je je ook vrij kunt voelen in een strakke heupslip of, en dat heeft mijn voorkeur bij deze mevrouw, in iets wat ze nu al aan heeft, dus gewoon een ondergoedje, een paar sokken, instapschoenen, een broek en een trui? Goed, ik geloof dat de mevrouw het inmiddels al een tijdje over iets heel anders heeft. Eens kijken of ik weer kan inhaken in het gesprek. 

Dit weekend dan alvast de eerste vier stukjes die in nrc.next hebben gestaan. Met hier en daar een extra foto. Maandag volgt er natuurlijk meer in de krant. En ik ben nu al weer aan het denken over de radio uitzending van aanstaande zondag. Dan heb ik weer 10 minuten in het programma HollandDoc op Radio 1. Omdat de week van het luisterboek binnenkort begint denk ik erover om een kort luisterboekje te maken. Bijvoorbeeld met portretjes zoals er ook in de krant verschijnen. En dan gelardeerd met de geluiden die ik op de terp heb opgenomen. Afijn, dat lijkt me mooi.

nrc.next dinsdag 2 juni

Ik sta deze week met een tent op een Friese terp. Zonder contact met de buitenwereld. Op zondagmorgen zit ik met een schriftje voor mijn tent. Eens kijken wat hier gebeurt. Niet veel natuurlijk, maar daar probeer ik de charme van in te zien, althans dat zeg ik steeds tegen me zelf, soms zelfs hardop: “Die kleine, ogenschijnlijk nietszeggende gebeurtenissen, daar ga jij  de charme van inzien Chris, let maar op!”. Dus als er een auto onderaan de terp voorbijrijdt noteer ik heel gretig: ‘auto over grindpad,’ gevolgd door een vraag die ik mezelf klaarblijkelijk stel: ‘kerkgangers?’. Na de notities ‘fietser met koffer onder snelbinders’ en ‘vogel (valk?) op verkeersbord’ loop ik de terp af op zoek naar mensen.

In een prachtige tuin zit een Engels echtpaar dat mij een kopje koffie en een plakje cake aanbiedt. Het zijn hartelijke maar ook, en dat zeggen ze zelf maar even,  heel eerlijke en oprechte mensen. Ik word er een beetje zenuwachtig van. Zeker als ze vertellen dat andere inwoners helemaal niet zo eerlijk zijn. Die staan hier officieel ingeschreven, maar gebruiken hun huis stiekem alleen als vakantiewoning. Hoe ze die leugen kunnen rijmen met hun zondagse kerkgang is het echtpaar een raadsel.

nrc.next woensdag 3 juni

Daar ben ik weer. Terug van de terp. Ik ga zo slapen en meld me morgen met de eerste foto’s en verhalen die in nrc.next hebben gestaan.

Hier is de tent te zien vanaf de kerktoren bovenop de terp.

En ik maar zoeken (Naar zo’n achterlijke bruine envelop)
“25 miljoen paaseieren, 250 bruine enveloppen”, kopte NRC.next afgelopen vrijdag. Op de voorpagina nog wel. Toen ik het bijbehorende artikel had gelezen, was ik laaiend enthousiast. Een of andere theatermaker, Chris Bajema (nooit van gehoord), zou dit weekend door heel Nederland grote, bruine enveloppen gaan verstoppen. Wie er een vond, moest er iets bijzonders indoen en terugsturen naar meneer Bajema.

Ik ben 16 jaar, doe 4vwo en ben een avontuurlijk persoon, dus ik zag mezelf al helemaal door de regio fietsen om zo’n envelop te zoeken en was uren bezig met bedenken wat ik erin zou doen als ik hem eenmaal had. Het werd mij, en andere enthousiasten, iets makkelijker gemaakt in onze speurtocht: Op de site waren een aantal aanwijzingen te vinden. Deze bleken te bestaan uit een kaartje van Nederland met daarop de locaties van de enveloppen, voorzien van een foto en straatnaam of andere aanduiding van de precieze plek.

Toen ik zaterdagmorgen voor het eerst op www.eengrotebruineenvelop.nl keek, viel mij de hoge envelopdichtheid van de provincies Limburg, Zuid-Holland en Utrecht al op. Ik woon zelf in de provincie Groningen, dus dat was jammer, maar niet rampzalig: Op de site stond dat Bajema het hele weekend bezig zou zijn met verspreiden en dus wachtte ik geduldig af. Toen ik maandag weer keek, waren alle enveloppen verspreid. Nou ja, verspreid; het merendeel was “verstopt” in het zuiden van het land en de randstad, en Groningen had welgeteld 0 enveloppen toebedeeld gekregen.

Even een simpel rekensommetje: 250 enveloppen / 12 provincies = 20,8 enveloppen per provincie. Het was duidelijk dat ‘mijn’ provincie er heel magertjes vanaf was gekomen. Misschien omdat Chris niet genoeg tijd had? Omdat hij in elke provincie een hulpje had, die hem wanhopig hadden gesmeekt of ze mochten helpen met verstoppen, behalve in Groningen? Mopperend deed ik verslag aan mijn familie. Mijn broertje van zeven had nog wel een goed idee: “Je koopt gewoon een envelop en die verf je bruin en dan stuur je hem alsnog op!”

Maar van mij hoeft het niet meer. Iemand die zijn project naar mijn mening zo slecht plant en Groningen daarbij overslaat, ga ik geen bijzondere spullen sturen. Zelfs niet in een gekochte, bruingeverfde envelop.

Harlynn Bouma