nrc.next, vrijdag 14 juni

Er is een nieuwe vrijwilligster in het bezoekerscentrum van het terpdorp. Ik noem haar Els. Els oogt gedreven, praat gedreven en veert voortdurend op uit haar stoel om haar verhaal kracht bij te zetten. Naast haar zit een vrouw die hier al jaren vrijwilliger is. Zij zegt niets. Ik noem haar Trijntje. Trijntje zit rustig op een stoel en wacht tot er bezoekers verschijnen die met haar de terp op gaan voor een rondleiding. 

Els probeert een dialoog op te zetten: ‘Dat schilderij daar, wat vind je daarvan Trijntje?’

(lange stilte)

Els, zelf dan maar weer: ‘Het is misschien wat abstract.’

Na tien minuten krijgt Els, vrij onverwacht eigenlijk, Trijntje aan de praat. Ze vraagt iets over de terp. Dat is voor Trijntje het signaal om de tekst van haar rondleiding halverwege op te pakken en tot het einde aan toe op te dreunen. Op fluistertoon.

Els (verbaasd): ‘Is dit hoe je het ook doet op de terp?’

Trijntje: Ik denk van wel.

Els (beoordelend): Er zit niet veel intonatie in, is het wel?

Trijntje: Nee, dat niet. 

Els (concluderend): Het is wat eentonig, sorry dat ik het zeg, je mag me slaan hoor.

Trijntje: Soms ga ik wat snel. 

Els (zelfverzekerd): Je hoeft het natuurlijk ook niet zo te doen als ik. 

Trijntje: Ja, dat weet ik.

Els (bemoederend): Kijk eens, je weet ‘t al.

nrc.next, maandag 15 juni

“Welkom terug van de terp.”

“Dank je.”

“Wat is je het meest bijgebleven?”

“Ik denk het feit dat ik echt alle tijd had om met mensen te praten en rustig om me heen te kijken. Ik hoefde niet snel een verhaaltje te halen.”

“Nog veel radio-opnames gemaakt?”

“Nee, dat is nog zoiets. Ik liep meestal rond met mijn schriftje, zodat ik ongemerkt gesprekjes en situaties kon opschrijven. Voor het eerst zag ik dat ik met mijn microfoon veel bedreigender ben dan met een schriftje. Bovendien kon ik mijn belevenissen in een geschreven tekst veel nauwkeuriger weergeven.”

“Naar je hand zetten bedoel je. En wat ga je dan met die verhalen doen in de radio-uitzending?”

“Eh, nou, het leek me ook leuk om, het is volgende week immers ‘de Week van het Luisterboek’, om dan korte verhaaltjes over de terp voor te lezen.”

“Je hebt er ook nog een excuus voor gevonden zie ik.”

“Ach, waarom ook niet.”

“Nou succes. Tot slot nog even iets anders. Denken de lezers nu echt dat er iemand anders is die jou dit interview heeft afgenomen?”

“Dat denk ik wel.”

“Die hebben niet door dat jij dit bent?”

“Nee, dat denk ik niet.”

“Ik weet het nog niet zo net met dat geschreven woord van je.”

nrc.next maandag 8 juni

Het is nacht op de terp. Ik pieker over de liefde en het leven. Het is ook zo verdomde stil. Hoe laat zal het zijn? Omdat het steeds zo vroeg licht wordt heb ik een T-shirt voor mijn ogen gebonden. Nadeel is dat ik nu even niet weet of de zon al op is. Daarnet hoorde ik de kerkklok eenmaal slaan, dus het zal wel half vijf zijn. Ik wacht geduldig af en hoor de klok een tijdje later drie maal slaan. Toe maar, twee uur extra bedenktijd.

Ik dommel nog wat door, verzin en passant een perpetuum mobile en de sleutel tot de wereldvrede, vergeet beide zaken te noteren en hoor de klok half vier, vier en half vijf slaan.  Dan melden de kikkers zich vanuit hun slootjes (“wroak”). Daarna ontwaken de mussen (“tjielptjielp”) gevolgd door een mix van wat ander gevogelte (“prietpriet, fliekfliek, krapakrapa”). Als allerlaatsten melden de studenten van het dierenrijk zich: de duiven (“kroepoek”). Ik heb van twee buren gehoord dat de meneer van nummer 2 gek wordt van het gekoer in zijn tuin. Het is jammer dat ik er op gewezen ben, want hoewel ik er toen om moest lachen heb ik nu na een uur de statuten op orde van een belangenvereniging (belang is: duiven dood). Rond acht uur val ik weer in slaap. Tijd om op te staan.

Dit weekend dan alvast de eerste vier stukjes die in nrc.next hebben gestaan. Met hier en daar een extra foto. Maandag volgt er natuurlijk meer in de krant. En ik ben nu al weer aan het denken over de radio uitzending van aanstaande zondag. Dan heb ik weer 10 minuten in het programma HollandDoc op Radio 1. Omdat de week van het luisterboek binnenkort begint denk ik erover om een kort luisterboekje te maken. Bijvoorbeeld met portretjes zoals er ook in de krant verschijnen. En dan gelardeerd met de geluiden die ik op de terp heb opgenomen. Afijn, dat lijkt me mooi. (meer…)

Beste mensen,

Daar ben ik weer. Terug van de terp. Ik ga zo slapen en meld me morgen met de eerste foto’s en verhalen die in nrc.next hebben gestaan.

Hier is de tent te zien vanaf de kerktoren bovenop de terp.