Laat ik nu ‘enerzijds’ en ‘anderszijds’ even kort behandelen.

Enerzijds: jij als lezer weet te weinig over Aagje. Daar kan ik wel enigszins in meegaan. Kijk, wij vonden het een uitdaging om met de spullen van de oudtante van Bart Janssen op pad te gaan. Die spullen bestonden uit een aantal brieven en aantekeningen die in boekjes waren achtergelaten. Deze ‘krabbeltjes’, in combinatie met wat Bart Janssen ons nog kon vertellen, gaven ons het beeld van een vrouw die vanwege een buitenechtelijk kind met een bakfiets naar het Zuiden van Europa reed. Een vrouw die zich met haar passies voor koken en tuinieren een bestaan wist te verschaffen. Met die minieme aanwijzingen construeerden wij een verhaal over een vrijgevochten (bijkans feministische?) en avontuurlijke vrouw. Maar gaandeweg de reis bekruipt ons het gevoel dat Aagje misschien toch minder bijzonder is dan we gehoopt hadden. Het is bijvoorbeeld zeer frappant dat van haar Franse tuinaantekeningen in werkelijkheid zo bar weinig is terug te vinden. In de tuin van Chateau de Robberville vraag je je af of er wel ooit een ‘jaarrond’ tuin van Aagje te vinden was. Hier worden we zelf ook behoorlijk sacherijnig van (ik hoop maar dat ik sacherijnig goed gespeld heb, anders gaan jullie daar ook nog over zeuren). Kortom, misschien hebben we ons wel vergist en hebben we het allemaal teveel geromantiseerd.

Anderzijds: de stemming binnen de groep. Die is niet zo optimaal meer. Vooraf hadden we het idee om in ieder geval in drie plaatsen waar Aagje tijdens haar reis geweest was een maaltijd te gaan koken. Door pech met de VW bus kwamen we al direct op een grote achterstand terecht. Dit betekende dat we minder konden koken dan we eigenlijk wilden. Hier in Frankrijk hebben we al weer een nieuwe tegenslag te pakken gehad. Het Chateau heeft geen internetverbinding (hoewel ze dat wel beloofden). De eigenaar, een meneer die met Japanse sloffen en een enkele heupslip door de gang loopt, is niet van plan om dit probleem op zich te nemen. En dus worden we via een gemeentehuis, waar een raar koloniaal beeld staat van een leider die waarschijnlijk Boemboe heet, naar een vaag internetcafeetje geleid. Dit betekent dat we alweer niet kunnen koken. Dit alles heeft tot gevolgd dat Dennis, de goedgemutste kok die vier maaltijden in zijn busje meegebracht heeft, er zo langzamerhand genoeg van begint te krijgen. Nu maar hopen dat we het tij kunnen keren.

Spullen klaarzetten (inclusief wegwijzer)

Handelaar in waterkers komt een vuurtje aanbieden.

De chef en zijn muts.

De verraste buurtbewoners.

Een moeder maakt het feest compleet door voor de kinderen pannenkoeken te bakken (kinderen: ‘Gratis pannenkoeken, gratis pannenkoeken!’)

Een Grote Bruine Envelop - Dag 1 - De Road 2 Roborst from Freek Zonderland on Vimeo.

MENU

Boeuf Bourguignon à l’Aagje 

Rundvlees, rode wijn, knoflook, wortel, ui, laurier, gehakte peterselie. 

Aardappelpuree

Aardapppels, room, boter, Dijon mosterd en grove mosterd.

Dialoogje tijdens de eerste kilometer

Ik: Wat handig, de motor zit achterin.

Freek: Ja, als je een frontale botsing maakt zit je je leven lang in een rolstoel.

Ik: Oh ja, dat ook.

Na anderhalf uur staan we op de Belgische snelweg in de file. Dan slaat de motor af. We stappen uit en duwen de bus aan de kant. Gelukkig is Dennis met zijn Ford busje ook op de vluchtstrook gaan staan. We maken van het oponthoud gebruik door even te lunchen en de wegenwacht te bellen. Twee uur later rijden we weer vol goede moed verder.

Klik hier voor foto’s:http://gallery.me.com/freakz#100150

Rond zeven uur ’s avonds komen we in Roborst aan. Te laat om op het dorpsplein te gaan koken voor de bewoners. Gelukkig worden we erg vriendelijk ontvangen door de eigenaars van Hotel De Brouwerij waar Dennis in de keuken een maaltijd mag bereiden. Naar recept van Aagje. Het is een overheerlijke Boeuf Bourgignon met aardappelpuree waar een beetje mosterd in zit.

Vlak voor vertrek from chris bajema on Vimeo.

In de twee archiefdozen die we van haar achterneef hebben gekregen zitten heel veel folders, boekjes, papieren, schriftjes etc. Op vrijwel al het drukwerk heeft Aagje haar aantekeningen achtergelaten. Hieruit bleek eerder dat Aagje gedichtjes schreef en ontwerpen voor tuinen maakte. Een ander bijzonder voorwerp is een AVRO kookboekje dat ze tijdens haar reis waarschijnlijk bij zich had. We vinden er voortdurend minieme tekstjes over gerechten die ze gekookt heeft. 

Dennis, onze eigen kok en chauffeur, heeft dagboekaantekeningen en stukjes over het eten onder zijn hoede genomen en was blij verrast. 

Dennis: “Ze kookte eenvoudig, maar dat wil niet zeggen dat ze zo maar wat deed. In tegendeel zelfs. Je ziet dat ze weet hoe ze moet koken. Ik geloof zelfs dat ze in haar bakfiets verschillende kruiden bij zich had. Het allerleukste wat ik heb ontdekt is dat ze onderweg bij mensen aanbood om eten te koken en hun tuinen te verbeteren. Ze was helemaal in de ban van wat ze noemde ‘een jaarrond‘ tuintje, een moestuin die het hele jaar voedsel oplevert. Dit alles deed ze natuurlijk met als tegenprestatie dat ze mocht blijven overnachten.

Soms was er zo’n leuk contact dat ze meerdere nachten bij iemand bleef logeren. De eerste keer dat dat gebeurde was in het Belgische Roborst, waar ze zowel bij de bierbrouwerij alshet verderop gelegen kasteeltje een aantal nachten verbleef. Vandaar dat we daar dinsdag als eerste naar toe gaan. We gaan Aagje als het ware nog één keer naar de inwoners terugbrengen. We nemen aan dat ze met haar bakfiets een enorme verschijning zijn geweest. Eigenlijk hopen we dat ze op de een of andere manier nog aanwezig is in het dorp. Ik zal de de inwoners sowieso verrassen met een gerecht dat ze daar meer dan 80 jaar geleden al eens gekookt heeft: Rillettes; een grote klassieker van de oude school.  Het is een soort oerpastei: varkensvlees, varkensvet, zout en peper. Ik maak er een klein pateetje van en we eten het lekker bij aankomst met een stokbroodje (en een wijntje).”

Het idee is dat we dinsdagavond onze bussen op het dorpsplein parkeren, twee tafels met bankjes neerzetten en de inwoners een kleine maaltijd aanbieden. 

Hier is alvast een gedichtje van Aagje.

Van het haantje

Slaap maar zalig in m’n armen dit paleis is al te guur

Weldra waaien zeven winden ons naar een warme boerenschuur

We slapen achtentachtig nachten

Tot het haantje ons daar staat te wachten

Dan is het lente en je zegt ‘bonjour’ tegen de kippen van de boer