In principe heb ik dus griep. Met hoge koorts en stekende spierpijn in de rug en schouders. Maar dankzij de huisapotheek van Roberto ben ik al uren in een waanzinnig goeie stemming. Ik maak bij iedere straathoek nieuwe vrienden, praat vloeiend Duits en heb enorm gelachen met een groep Chinese toeristen. Roberto moest me bij ze wegtrekken. Terwijl ik net aantekeningen wilde maken, want het was allemaal goud, puur goud. Bamiblokken en de eerste Chinees in de ruimte (Yan Li Wei). Zoiets. Humor is van de hele wereld. Ik had een recorder mee moeten nemen. Desnoods.

Op weg naar de sterrenwacht was een eetstalletje waar ze zulke goeie muziek draaiden dat ik er van moest huilen. Niet heel hard, maar het kwam gewoon binnen. Ik voelde me zo fucking verbonden met alles. Ook de ruimte enzo. En het licht. Misschien omdat het bij de sterrenwacht was. En nu was ik ook helemaal niet gespannen over de miljarden sterrenstelsels, of de oneindigheid van het heelal. Omdat die muziek er was en die worstenman. Eerlijke man, oprecht. De muziek heeft hij opgeschreven: Hubert von Goisern. Ik ga het opzoeken en hier neerzetten (helemaal onderaan het bericht kun je de muziek luisteren - red.).

De sterrenwacht bij de Donau (Urania). Dat was goed. Maar ik voelde me minder verbonden met de mensen. Weer nietiger. Ook omdat de rondleider zei dat er meer sterren waren dan alle zandkorrels op aarde. En toen werd ik toch weer onrustig en emotioneel. In de groep van de rondleiding waren geen overeenkomstige zielen voor mij te vinden. Dan wordt het lastig. Ook voor de groep. En voor mij. Roberto heeft toen met mij in de kantine een aardappelsoep gegeten. Zijn er ook anderen die leegte voelen als ze over de oneindigheid van het heelal nadenken? Vroeger voelde ik me God als ik mezelf het heelal in dacht. Oneindigheid en los van alle materie. Zwevend. Roberto begrijpt me. Ik voel dat. Misschien ben ik voor hem wel hier beland. Hij heeft ook nog een Apfelstrudel gegeten.

Geen aantekeningen gemaakt. Maar wel een foto. En Roberto heeft gezegd dat hij informatie gaat regelen en die mevrouw die ook Esterhazy heet. Die komt ook langs.

Wat doe ik hier? Ik voel me goed. Maar wel moe. Slapen! Tjüss.

audio

Hier zie je hoe de lijntjes van de rode haring uiteindelijk leiden tot het maken van een hoorspel.

Morgenochtend ga ik naar Linda, de inzender van de rode haring. Om te horen waarom ze bij de haring een briefje met ‘Een heel verhaal……’ heeft gestopt. 

Naar aanleiding van een mail, waarin ik een afspraak met haar maakte, schreef ze het volgende: 

Er komt nu wel een grote druk op mijn schouders te liggen vanwege “het heeeeele verhaal”.
Enfin, dat zien we dan dinsdag wel weer, want die dag en dat tijdstip komt goed uit!

Het is mooi om te zien dat Linda goed met de torenhoge verwachtingen om kan gaan. Ze voelt druk, maar ze kan het op een luchtige manier van zich afzetten. Dat is fijn. 

Blader door de afleveringen om de oogst van 2009-2010 te bekijken!!
(meer…)