We zitten in een neerwaartse spiraal. Enerzijds omdat het thuisvolk, jij dus eigenlijk, begint te morren over de gebrekkige informatie over Aagje Bonnema. Anderzijds ontstaat er in de reisgroep een gelaten stemming vanwege alle tegenslagen. Een gelaten stemming die niet meer lijkt te keren.

Laat ik nu ‘enerzijds’ en ‘anderszijds’ even kort behandelen.

Enerzijds: jij als lezer weet te weinig over Aagje. Daar kan ik wel enigszins in meegaan. Kijk, wij vonden het een uitdaging om met de spullen van de oudtante van Bart Janssen op pad te gaan. Die spullen bestonden uit een aantal brieven en aantekeningen die in boekjes waren achtergelaten. Deze ‘krabbeltjes’, in combinatie met wat Bart Janssen ons nog kon vertellen, gaven ons het beeld van een vrouw die vanwege een buitenechtelijk kind met een bakfiets naar het Zuiden van Europa reed. Een vrouw die zich met haar passies voor koken en tuinieren een bestaan wist te verschaffen. Met die minieme aanwijzingen construeerden wij een verhaal over een vrijgevochten (bijkans feministische?) en avontuurlijke vrouw. Maar gaandeweg de reis bekruipt ons het gevoel dat Aagje misschien toch minder bijzonder is dan we gehoopt hadden. Het is bijvoorbeeld zeer frappant dat van haar Franse tuinaantekeningen in werkelijkheid zo bar weinig is terug te vinden. In de tuin van Chateau de Robberville vraag je je af of er wel ooit een ‘jaarrond’ tuin van Aagje te vinden was. Hier worden we zelf ook behoorlijk sacherijnig van (ik hoop maar dat ik sacherijnig goed gespeld heb, anders gaan jullie daar ook nog over zeuren). Kortom, misschien hebben we ons wel vergist en hebben we het allemaal teveel geromantiseerd.

Anderzijds: de stemming binnen de groep. Die is niet zo optimaal meer. Vooraf hadden we het idee om in ieder geval in drie plaatsen waar Aagje tijdens haar reis geweest was een maaltijd te gaan koken. Door pech met de VW bus kwamen we al direct op een grote achterstand terecht. Dit betekende dat we minder konden koken dan we eigenlijk wilden. Hier in Frankrijk hebben we al weer een nieuwe tegenslag te pakken gehad. Het Chateau heeft geen internetverbinding (hoewel ze dat wel beloofden). De eigenaar, een meneer die met Japanse sloffen en een enkele heupslip door de gang loopt, is niet van plan om dit probleem op zich te nemen. En dus worden we via een gemeentehuis, waar een raar koloniaal beeld staat van een leider die waarschijnlijk Boemboe heet, naar een vaag internetcafeetje geleid. Dit betekent dat we alweer niet kunnen koken. Dit alles heeft tot gevolgd dat Dennis, de goedgemutste kok die vier maaltijden in zijn busje meegebracht heeft, er zo langzamerhand genoeg van begint te krijgen. Nu maar hopen dat we het tij kunnen keren.