De derde envelop waarmee radiomaker Chris Bajema op pad gaat, bevat een mobiele telefoon met een SIM-kaart. De telefoon krijgt hij niet meteen aan de praat en uiteindelijk staat er maar 1 nummer op. Hij belt en krijgt een inspirerend verhaal te horen. Het zet hem er toe aan om verhalen te gaan verzamelen van mensen die vol goede bedoelingen zitten, maar wat niet altijd het gewenste resultaat oplevert.

Podcast: Speel af in een nieuw venster | Download (Duur: 10:21 — 11.8MB)

Ik heb een deskundige gevonden. Iemand die zich bezig houdt met de vraag ‘waarom mensen goed doen’. En wat bleek, Rene Bekkers, zoals de deskundige heet, organiseerde op 9 juli een conferentie met de titel : Giving and Volunteering Research Conference 2009. Je begrijpt zo iemand zou ik graag in mijn radio uitzending willen hebben, maar tjonge jonge het is niet gemakkelijk om een drukke wetenschapper te spreken te krijgen.

Via allerlei kanalen heb ik de afgelopen dagen getracht hem te bereiken en pas daarnet had ik ‘m even aan de telefoon. Even, want hij zat in een telefonische vergadering. 

Nu heb ik gevraagd of ik 20 minuutjes van zijn tijd mag hebben. Dat schijnt vandaag niet te lukken, maar morgenochtend, als het niet te vroeg is, heeft ie nog wel een gaatje. Top!

Dit is Arie. Die werd me door iemand getipt, omdat ie goed doet zonder verwachtingen. Hij zet zich in voor een stichting en heeft vorig jaar in Tanzania meegeholpen bij het aanleggen van een windmolen die water omhoog kan pompen. “Ik wilde wel eens wilde zien hoe de Afrikanen leefden en vond het een mooi idee om een klein dorpje te helpen bij hun watervoorziening. Ik zie die windmolen als een cadeau. Nu ie er staat moeten ze zelf maar zien wat ze er mee doen. Op die manier voorkom je ook de nodige teleurstelling. Teleurstelling die nog wel eens de kop op steekt bij de voorzitter van onze stichting.” Hij besluit om hem even te bellen. Tijdens het gesprek zie ik een grote glimlach op het gezicht van Arie. Als ie ophangt wrijft ie tevreden in zijn handen: “De voorzitter is weer gefrustreerd. Ze hebben in Afrika namelijk allemaal bouten en moeren uit de windmolen gehaald omdat ze die ergens anders nodig hadden.” Ik zie dat hij er plezier in heeft dat zijn theorie onmiddellijk bevestigd wordt. “Kijk, het is ónze windmolen helemaal niet. Het is hún molen, en als zij er een betere bestemming voor hebben dan zal dat wel een reden hebben. Ik kan niet wachten om er weer heen te gaan. Eens kijken waar de bouten en moeren terecht zijn gekomen.”

meer info over de stichting: http://www.watervoormasai.nl/

De mevrouw die me het volgende verhaal mailde heeft me nadrukkelijk gevraagd of ik wat dingen wilde veranderen zodat het niet meer helemaal duidelijk is over wie het gaat. 

“Bijna twintig jaar geleden had ik een vriendin Hennie die, omdat ze geen rijbewijs had, iedere woensdag met mij meereed als mijn zoon naar tennisles ging. Terwijl hij dan in de tennishal aan het trainen was deden wij boodschappen in het nabijgelegen winkelcentrum. Vaste prik waren de puddingbroodjes die we aan het eind van de middag bij die vriendin thuis opaten. Een mooi voorbeeld van goed doen met een goed gevoel.

Op een dag vroeg Hennie of we na het winkelen haar dochter en baby even kon ophalen, omdat die bij haar zouden komen logeren. Dat leek me een kleine moeite. En dus kochten we een extra puddingbroodje en haalden de dochter en kleinzoon op.

Twee weken later lag er opeens een brief van de rechtbank op mijn deurmat. Het bleek dat Hennie vergeten was te zeggen dat haar dochter naar het ouderlijk huis gevlucht was omdat ze van haar man af wilde. Gevolg was dat ik, omdat ik de auto bestuurd had, door de vader officieel in beschuldiging werd gesteld van ontvoering van de baby. Gelukkig is het allemaal met een sisser afgelopen, maar voor hetzelfde geld was ik veroordeeld omdat ik zo aardig was om even een extra blokje om te rijden.”

PS. In de krant heeft een aangepaste versie gestaan. Want ze vonden het niet journalistiek verantwoord om allerlei dingen te veranderen. Alleen namen mag je aanpassen volgens hun regels. En dus werd de tennisles weer vioolles en het puddingbroodje een vlabroodje (eerlijk waar, de redactrice vroeg: “En dat puddingbroodje was dat echt een puddingbroodje?” Ik (schoorvoetend): “Nou ja, dat was eigenlijk een vlabroodje.”). Enige nadeel is dat er nu in de krant staat dat de zoon aan het ‘trainen’ is op de muziekschool. Maar dat kan ook duiden op een vrij fanatieke aanpak van de muziekles natuurlijk.