- Chris?
- Ja?
- Zullen we even evalueren?
- Da’s goed.
- Leg uit: Wat wilde je bereiken met deze laatste aflevering van Een Grote Bruine Envelop?
- Nou, in de afgelopen maanden heb ik van allerlei vormen ter hand genomen om mijn verhalen te vertellen. Ik heb een hoorspel gemaakt, verhalen voorgelezen op de radio, mini-documentaires gemaakt en zelfs een gehele aflevering uit mijn duim gezogen.
- Zo, zo, meneer de kunstenaar!
- Nou, ik hoop niet dat ik die indruk heb achtergelaten. Maar ik ben wel erg op zoek gegaan naar de mogelijkheden die internet, krant en radio mij gaven. Vandaar dat ik in de laatste aflevering nog verder op zoek ben gegaan naar mijn grenzen als maker. Ik besloot daarbij dat ik zelfs voor het eerst de radio zou inruilen voor beeld. Dus video in plaats van audio.
- Ho, even en stapje terug Chris, niet iedereen is van alle informatie op de hoogte. Hoe is de laatste aflevering tot stand gekomen? Wat waren je uitgangspunten?

(meer…)

Daar staan we dan in Brugge. Achteraf bleken we (nog voor we op reis gingen) ieder ons eigen Aagje te hebben geconstrueerd.

Mijn Aagje was een vrijgevochten vrouw die ik moeiteloos als een soort pre-feministe aan mijn vrienden verkocht (”Met een fiets de wijde wereld in jongens, en gewoon haar eigen kost verdienen!)

Voor Floortje was Aagje een tuinarchitecte én dichteres die zich had gespecialiseerd in ‘jaarrond tuintjes’ en lieve kindergedichtjes over alles wat groeit en bloeit.

Voor Dennis was Aagje een eigenzinnige kokkin die vergeten groenten op het menu had staan nog voordat ze vergeten waren.

En voor Freek was Aagje een ontsluierd mysterie dat hem op jonge leeftijd een reeks documentaireprijzen op zou leveren voor camera, regie én montage.

Maar met de minieme informatie die we over haar laatste jaren hadden konden we niet eens meer de bibliotheek vinden waar ze in Brugge gewerkt had.

We hadden een mooi idee. We gingen reizen in de fietssporen van Aagje Bonnema, een vrouw die in 1927 met haar buitenechtelijke kindje op een bakfiets naar Zuid-Europa trok. Onderweg verdiende ze haar geld (en onderdak) door te koken en tuintjes te onderhouden. De informatie over Aagje haalden we uit aantekeningen die ze in boekjes achterliet.

Een andere belangrijke bron waren een paar brieven die ze van haar grote liefde (en vader van haar kind) Lodewijk Driessen kreeg. In de hoeveelheid foto’s die we vonden vermoeden we dat Lodewijk de man op de fiets is (positie D3 dus).

Toen Lodewijk in 1931 begreep dat Aagje in Frankrijk bij een stel gepensioneerde prostituées verbleef schreef hij het volgende : ‘… dat ik je daarom nu klemmend vraag er niet langer te vertoeven. Kwaad vleesch trekt kwaad vleesch en besmet. Bovendien moet Theo, die nu bijna vier jaren oud is, zijn onderricht in de Nederlandsche taal krijgen toegediend. (…) Gebruik de 240 guldens dus voor een nieuw begin in Vlaanderen. 

De brief van Lodewijk is incompleet. Het zou kunnen dat we hierdoor bepaalde belangrijke informatie missen. Heeft Lodewijk daadwerkelijk 240 opgestuurd? Is Aagje onmiddellijk naar België vertrokken? Heeft ze haar fiets weer meegenomen? En wat waren haar dromen op dat moment? Wilde ze verder met haar tuinontwerpen en hoe zat het met haar liefde voor het koken? Of stelde ze alles ten dienste van haar eigen zoontje?

In de laatste brief die wij van Lodewijk hebben heeft ie het over de bibliotheek der benedictenessen waar Aagje in Brugge zou werken. En dat is dan ook meteen de laatste informatie die we hebben. We hoopten, tegen beter weten in natuurlijk, informatie te vinden over haar laatste verblijfplaats..