Nog een klein maandje en dan rijdt de tourbus van ‘een grote bruine envelop’ naar Frankrijk. En dan maar hopen dat het een hele vroege en warme lente wordt. 

Op dit moment zijn we nog op zoek naar een grote bus (of twee kleintjes) voor ons avontuur. 

Het enige teamlid dat ons nu nog ontbreekt is een componist (met gitaar) die muziek voor de liedjes gaat schrijven.

- Ho, Chris je gaat liedjes zingen?

- Ja, we gaan liedjes zingen. Het wordt gewoon een musical.

- Een musical Chris? Een mu-si-cal? Weten de andere leden van de groep dat al?

- Nou, misschien niet helemaal. Maar Floortje wel, want die wil dat ook. 

- Maar je vindt musicals verschrikkelijk Chris. Dat zeg je altijd. En je maakt daar grappen over.

- Nee, nu moet je goed luisteren. Je hebt een punt. Je doet me geen plezier als je me meeneemt naar Cats bijvoorbeeld. Dat heeft iemand namelijk een keer gedaan. Wat er toen met me gebeurde was zeer verwarrend. Ik kwam er bijvoorbeeld in de pauze pas achter dat er in het Nederlands gezongen werd. Ik kon er helemaal niets van verstaan, helemaal niets. Bovendien kon ik me niet identificeren met de katten. Maar ik heb ook een keer een musical gezien…

- Oh, nu gaan we terugkrabbelen?

- 42th Street, met Angela Schijf.

- Hou je het kort?

- Goed. Ik hou het kort: ik zeg altijd: musicals, het lijkt me fantastisch om er in mee te spelen, zo lang ik er maar niet naar hoef te kijken. Heerlijk, beetje zingen, beetje dansen, beetje acteren. 

- Dit zijn hele tegenstrijdige berichten Chris. Je bent een vat vol tegenstrijdigheden.

- Ja maar.

- Nu gewoon even stoppen met praten. Dat is beter zo.

- (…)

- Goed zo.

Steekwoorden: aagje bonnema, bus, cats, Frankrijk, musical, reis, vat vol tegenstrijdigheden

Dit bericht is geplaatst op dinsdag, 2 februari, 2010 om 12:19 in de categorie Aflevering 7. Je kunt reacties op dit bericht volgen met de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie geven, of trackback van je eigen site.