In de krant suggereer ik een beetje dat Linda geen verhaal heeft bij de rode haring. Dat is echter niet zo. Ik vond het alleen erg leuk te doen alsof ik dacht dat ik een lichtgewicht tentharing met een Himalaya verleden kreeg toegestuurd, terwijl het gewoon een rode haring van een voortent van een caravan is. 

Linda (‘ik ben een vijftiger’) had wel degelijk een intrigerend verhaal. De haring hoort bij de nieuwe caravan die haar man met veel plezier gekocht heeft. Een witte caravan waar Linda toch wel een beetje tegenop had gekeken. Want ze was toch de avontuurlijke kampeerster die het liefst met de fiets en een klein tentje erop uit trok. Toch? Of kun je ook avontuurlijk zijn in een witte caravan? (Ik, als ze een foto laat zien: Hij is wel wit hè? Zij: Hij is wit). Feit is dat ze de afgelopen jaren al vaker met de buren op een camping stond en dat haar man bleef dromen van een eigen caravan. Van het merk dat zijn ouders vroeger hadden. Dat is ook al zo’n heikel punt, want om nu te zeggen dat het met haar schoonouders erg klikte, nou nee. Daar was ze veel te eigengereid, veel te onaangepast voor. Maar ja, nu reed ze dus met een witte caravan van het schoonoudermerk naar een camping. En het gekke is, ze was er gelukkig mee. Jawel, zij, de ‘avontuurlijke-ik-hoor-eigenlijk-bij-de-tentjes-op-het-veldje-verderop’ kampeerder. Want ze is tevreden. Met alles. Zoals het is. Nou, ja, alles, de caravan blijft wel heel wit. Maar, en ik merk dat ze zich er echt aan vast probeert te houden, ze slaapt nu wel op een echt matras. En dat is ook wat waard.

Linda heeft niet voor niets een gebogen haring pgestuurd. Er zit meer achter dan ik had kunnen denken. De haring deed haar namelijk denken aan haar huwelijk. Dat was een tijd geleden ook gebogen. Zij en haar man waren uit elkaar gegroeid.

“Het was tien jaar geleden. Ik zat middenin een midlife crisis. Ik wilde een avontuurlijker leven, erop uit trekken, terwijl mijn man het fijn vond om lekker thuis te blijven zitten. Onze verschillende karakters gingen mij steeds meer tegenstaan. Toen moest er iets gebeuren, want anders was het stukgelopen en dat wilde ik niet. En gelukkig is het weer langzamerhand goed gekomen. Met veel praten en mijn eigen weg zoeken. Dat betekent dat ik er zelf op uit trek wanneer ik dat wil, maar het betekent ook dat ik meer kan genieten van de dingen die mijn man mooi en belangrijk vindt. De witte caravan bijvoorbeeld.”

Nooit gedacht dat een rode haring en een huwelijk iets met elkaar gemeen zouden hebben: gebogen, maar niet gebroken. 

Steekwoorden: caravan, midlife crisis, rode haring

Dit bericht is geplaatst op woensdag, 6 mei, 2009 om 23:21 in de categorie Aflevering 1. Je kunt reacties op dit bericht volgen met de RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie geven, of trackback van je eigen site.