VPRO Dorst Archief (2010-2012)


Doelgericht, maatschappelijk politiek geëmancipeerd, (on)wijs altruïstisch, duidelijk over dromen? Zo niet wij. Wij zijn generatie Strijdloos. Wij vechten alleen met onszelf, voor onszelf. Met en voor onze eigen voorrechten. Wie het hokje past, mag haar bezetten. Maar stel je voor dat je op een dag wakker wordt, de drempel van je hokje verlaat om een soja karamel hazelnoot frappuccino met een extra shotje espresso te halen en er opeens een hoger doel aan de horizon gloort? Een droom waar actie voor gevoerd moet worden? Een revolutie? Oeps, slik. Waar begin je dan? 

Je trommelt eerst live je vrienden op. Als zij je passie niet begrijpen, laat staan onderschrijven, zoek je net zolang door totdat je gelijkgestemden hebt gevonden. Dit is belangrijk, een harde kern, posse of hoe je het ook wilt noemen, maakt of breekt een revolutie. Zodra je een betrouwbare Rechterhand, Linkerhand en Brein hebt gescout, begint het echte werk; het mobiliseren van een beweging.  

Twitter, Facebook en al die andere online katheders zijn slechts middelen. De kunst zit in de content. Waar ga je al die andere drukbezette superauthentieke wereldbewoners mee lastig vallen? Hoe ga je hun aandacht trekken? Het antwoord op deze vragen is een optelsom van je geloof in het doel, een sterke boodschap, energie (lange adem) en creativiteit. Een andere waarheid als een koe is dat als je eenmaal een zaadje hebt geplant, je de (online) beweging moet blijven voeden. Filmpjes, artikelen, liedjes, quotes, foto’s, leuzen, het kan niet op. Blijf er (gedoseerd) mee strooien totdat iedereen in het parallelle digitale universum minstens een mening over je heeft. Hou het wel zo kort en krachtig mogelijk, niemand heeft immers tijd tegenwoordig. Zogenaamd.  

Terwijl de online beweging doordendert, heb je als initiator (of onruststoker) nog een andere strijd te voeren. Die met jezelf. Terwijl iedereen aan je trekt en een stukje van je wil, jou een beetje wil zijn, zijn er nog twee andere trekkers die je liever niet wil erkennen. Ego en Angst. Het is simpel: 1. Breek je ego, je beweging bestaat immers bij de gratie van de bewegers. 2. Ontwapen je angst, het is namelijk niet alleen de slechtste raadgever maar ook de snelste weg richting Paranoia, Prozac etc. Dus bezweer je demonen en vier en deel je succes, ook als de lange adem langer duurt dan verwacht. Ook als je de straat op moet om je doel te bereiken.  

Op straat gelden maar twee kardinale regels: vreedzaamheid en doorzettingsvermogen. Zelfs als er sprake is van een sterke tegenstander, zelfs als er sprake is van provocatie, zelfs als er sprake is van angst. De vreedzamen hebben de sympathie van de publieke opinie, de media, de wereld. Blijf communiceren, blijf je boodschap herhalen. Totdat zelfs mensen die het niet met je eens zijn, deze kunnen dromen. Blijf je beweging voeden, laat je voeden door de beweging, totdat je je doelen hebt bereikt. Oeps, slik. Wat dan? 

Dan check je iedere morgen tijdens het drinken van je soja karamel hazelnoot frappuccino met een extra shotje espresso of het systeem je niet heeft ingekapseld. En of de macht je niet naar het hoofd is gestegen, je heeft gecorrumpeerd.