Hard bezig met het in elkaar timmeren, buurman en buurman stijl, herhalen we de komende weken oude relevante en/of geniale items.

Vandaag Het is knap als je deze tekst nog kan uitlezen door ster redactielid Ruben Jacobs, oorspronkelijk gepubliceerd op 20 januari 2010.

Deze tekst telt 889 woorden, bestaat uit zeven alinea’s, met anderhalf witregel en vereist ongeveer zes minuten van uw kostbare tijd. Ik waarschuw u maar even, want het is nogal wat: aandachtig lezen. Vooral op deze digitale lichtbak.  De eerste alinea vliegt u met groot gemak doorheen, geen probleem. Bij de tweede komt u halverwege haperend tot stilstand. U laat zich echter niet kennen. Nee, u vermaant zichzelf en begint weer van vooraf aan. Ten tijde van de derde alinea gaan uw benen trillen, u wordt onrustig. Het lichaam begint te kraken en een ondefinieerbare fysieke drang dringt zich aan u op. Zweet druppelt langs uw voorhoofd, u moet er echt even uit. Heel even. Oké dan! Snel! Check uw mail maar even, update uw Facebookstatus met iets in de trant van ‘Pfff, weer een onproductieve dag’ en bekijk snel uw laatste Tweets. Hèhè, wat een opluchting. De rust is weer teruggekeerd. Uw diep gewortelde honger is gestild. Maar wat was u eigenlijk ook alweer aan het doen? Oh, ja, u was deze tekst aan het lezen. Begint u maar snel weer even opnieuw. 

Ja, u kunt erom lachen, maar het is de droeve realiteit voor velen van ons. Want waar de meeste van onze ouders nog in staat zijn tot duurzame literaire consumptie, daar lukt het ons alleen nog maar op vakantie, bij stroomuitval of in de trein (mits u niet in het bezit bent van een iPhone). Begrijpt u mij echter niet verkeerd, het gaat hier niet alleen maar om het lezen van een boek. Nee, het gaat hier om iets omvangrijkers, iets ingrijpenders: ons groeiende onvermogen tot het opbrengen  van langdurige en diepe concentratie. Dit is uiteraard oud nieuws; we leven nou eenmaal in een hypermoderne beeldcultuur waarin het ons steeds moeilijker wordt gemaakt te ontsnappen aan de dictatuur van de soundbite.  Toch is met komst van de huidige technologische ontwikkelingen, zoals sociale netwerken,  smartphones en dergelijke  de druk  tot vluchtige digitale interactie naar een ongekend hoog niveau gestuwd.

Een klein intermezzo
De schrijver van dit stuk  is zelf ook slachtoffer van deze geestelijke impasse. Hij heeft intellectuele en artistieke pretenties, maar verdoet – naar eigen idee-  zijn tijd te vaak met doelloze beeldconsumptie op het internet. Veel te weinig tuurt hij uit het raam of loopt hij peinzend door de stad, zoals een echte schrijver betaamt. Zijn verslaving is gelukkig nog controleerbaar, maar het gevaar ligt op de loer. Het besef is daar. Laatst werd hem gevraagd waarom hij in godsnaam nog steeds in het bezit is van een Nokia 6230i. Of hij niet beter kan overstappen naar een smartphone, zoals de Blackberry of de iPhone. Even dacht hij na en vroeg zich af hij inderdaad niet ook zoiets moest aanschaffen. Handig zijn die apparaten natuurlijk wel. Na een kortstondige overpeinzing kwam hij echter tot de conclusie dat dit zijn artistieke dood zou betekenen.

Is het erg?
Uiteraard kunt u zich afvragen of dit erg is. U kunt deze tekst bestempelen als hopeloos nostalgisch, als cultuurpessimistisch gezever van de bovenste plank. Dat is uw goed recht. Dat neemt echter niet weg dat modern hersenonderzoek in ieder geval al heeft aangetoond dat het brein ‘kneedbaar’ is en dat het zich onbegrensd onderwerpen aan internetapplicaties ons geestvermogen wel degelijk   beïnvloedt. Concentratie, geduld, zelfdiscipline, toewijding, het zijn allemaal menselijk eigenschappen die in onze moderne leefwereld hevig onder druk staan. Nogmaals, is dit erg? Komen daar niet andere (nieuwe) menselijke eigenschappen voor in de plaats, zoals een hoog ontwikkeld sociaal leven en een supersnelle hersenpan? Ja, dat klopt. Maar er gaat ook wat verloren.

‘De ware ethische problematiek van onze tijd, is de onverschilligheid van de mens jegens zichzelf’, formuleerde de Duitse filosoof Erich Fromm al meer dan een halve eeuw geleden. We hollen door het leven, scharrelen hier en daar wat op, we dansen en sjansen, maar even stil staan, de blik naar binnen werpen; we vinden het maar eng en moeilijk. Terwijl dit zoveel kan opleveren. Het biedt ons de nodige diepgang, reflectie en relativering waar velen van ons zo naar snakken in het leven. Een geconcentreerde en bewuste manier van leven biedt nieuwe perspectieven in de wereld om ons heen en op de eigen emotiehuishouding. Het maakt de mens tot een interessant en misschien wel liefdevoller wezen. Uit diepe concentratie is immers in het verleden veel moois ontstaan.

Kun je er iets aan doen?
Internet is een afleidingsmachine en daar zijn wij verslaafd aan geraakt. En zoals voor elke verslaving in principe geldt: we kunnen ervan genezen. De vraag is echter of we dat we willen. Het antwoord zal voor velen waarschijnlijk ‘nee’ zijn. Zeer begrijpelijk, want niemand wil zichzelf verbannen tot een sociaal isolement. Zwemmen tegen de stroming in heeft natuurlijk weinig zin. Wat u wel kunt doen is proberen uw verslaving  te leren beheersen.  U kunt zichzelf onderwerpen aan een tijdelijk Hotmail-Facebook-Hyves-Twitter-Skype-Spotify-Ping-Google-verbod. Mocht u hier geen eigen wil (meer) voor hebben of niet geloven in ‘Cold Turkey’-afkicktechnieken, dan kunt u externe hulp inroepen. ‘Freedom’ is dan een softwareprogramma waar u misschien wat aan kunt hebben. Dit programma blokkeert dagelijks voor een bepaalde tijdsduur – die u zelf moet instellen – uw internettoegang. Moet u eens opletten wat dat allemaal oplevert.

Beste lezer, gefeliciteerd! Het is u gelukt. U heeft deze tekst tot de laatste letter uitgelezen. Nu snel die computer uit, naar buiten, de frisse lucht tegemoet!

25 reacties

  1. I checked my twitter while reading this Dorst, twice.

  2. In één keer uitgelezen. Bijna. Ondertussen gleden mijn ogen naar mijn Twitter tablad en werd ik afgeleid door het knipperende facebook tablad ‘Nieuw bericht van…’
    Al met al ben ik best tevreden..

    Leuk stuk!

  3. Tussen degelijk & beïnvloedt staan drie spaties.

  4. …en dat leidt af.

  5. De illustratie vertelde het hele verhaal al, heb het evengoed uitgelezen, weinig nieuws.

  6. zoals dat vaker gaat met webteksten: ik ben naar beneden gescrolld, laatste zin gelezen, toch felicitaties ontvangen waarvoor dank!

  7. Er wordt in dit artikel - en soortgelijke artikelen over dit onderwerp - gedaan alsof de wereld voor de komst van het internet enkel bestond uit mensen die zonder problemen geconcentreerd en gedisciplineerd werkten, en de hele dag vol plezier boeken en artikelen aan het lezen waren.
    Problemen om de concentratie langer dan een paar minuten vast te houden zullen onder de invloed van een hypermediale wereld inderdaad voorkomen, maar ik denk dat er ook nog veel te zeggen valt voor persoonlijkheid en karakter. De een kan zichzelf beter toeleggen op een specifieke tekst of makkelijker de discipline opbrengen om een tekst uit te lezen.
    Daarnaast zou je zelfs nog kunnen stellen dat lezen een belangrijkere rol speelt door deze gemedialiseerde samenleving, en mensen dus per saldo nu misschien wel meer lezen dan ooit!

  8. Leonieke
    19 januari 2011

    Heb er van genoten en geleerd, heb het net even getwitterd en ik ga nu naar buiten.

  9. nice

  10. eigenlijk is et wel een beetje et zelfde gebleven, eerst keken mensen tell sell en schreeuwerige kut cartoons. nu kijken mensen naar foto’s en berichten van mensen die ze niet eens kennen. de rooie draad is verveling, niet de opkomst van het internet.

  11. Yuri Keukens
    19 januari 2011

    Een mooie illustratie en een leuke tekst om te lezen. Het is een onderwerp dat me ook best veel bezighoudt. Ik moet er echt niet aan denken om een of andere smartphone te hebben (of uberhaupt een mobiele telefoon met internet). Volgens mij zit je dan continu ergens anders met je hoofd.

    Verder raad ik iedereen aan om veel (buiten) te lopen. Dat is heilzaam voor de geest.

  12. Tijdens het lezen van de tekst ben ik aangevallen door een emailbericht van facebook en een vervelend liedje op facebook. Omdat ik van te voren de reacties al had gelezen en ik mijzelf wilde bewijzen heb ik de tekst uitgelezen, waarna ik meteen mijn mail opende en het irritante nummer gedag zei.

  13. waar ik in mijn vorige reactie de tweede keer facebook zei bedoelde ik spotify - snel mijn rectificatie voor ik een uitzinnige menigte achter me aan krijg

  14. Vincent
    19 januari 2011

    Amusant stukje. Ik fantaseer weleens over. Nee ik hunker soms wel eens naar - een wereldwijde internet fall-out. Al is het maar voor even.

    Paniek. Chaos. Angst. De financiële wereld stort in. Iedereen begint te bellen. Men gaat massaal de straat op. En dan is er ergens iemand die na de zoveelste keer verwoed op de F5 knop te hebben gedrukt de eerste is die ontdekt dat het internet ‘back online’ is.

    De baksteen die voor lange tijd bij veel mensen in de maag hing, verdwijnt als sneeuw voor de zon.
    Even is er de euforie. De bekende brede grijns van opluchting op het gezicht na het bijna fataal fout gaan van een levensgevaarlijke doelloze stunt.

    Binnen luttele seconden hervat iedereen het werk en al snel is het alsof er niets is gebeurt. Het woord ‘fall-out’ wordt heel kortstondig het meest trending topic ooit, de ontstane economische ravage duurt nog maanden om achter ons te laten, maar niemand die dat werkelijk interesseert. Want er liggen stapels mails, krabbels, tweets en Dorst-artikelen klaar om belezen en beantwoord te worden.

  15. Ik vond eigenlijk de eerste alinea het lastigst, elke keer als ik het woord facebook of e-mail las ging mijn oog naar dat tabblad. Echter zonder onderbrekingen uitgelezen inclusief reacties. Misschien ben ik getraind door de tentamenweek met digitale boeken?

  16. Ben toevallig net bezig in The Shallows van Nicolas Carr over dit onderwerp. Een boek, ja.

  17. Ben toevallig net bezig in ‘The Shallows’ van Nicholas Carr. Dat is een boek.

  18. … Dat gaat over dit onderwerp. Wel een aanrader.

  19. Eerst met het nummer ‘All Alright’ van Sigur Ros volledig tot rust komen en dan pas gaan lezen.

    Dan kan het :)

  20. Maurice
    2 februari 2011

    De reacties van Miek en Vincent zijn natuurlijk veel te lang. Daarin kom ik halverwege alvorens door te zappen naar de volgende reactie, als ik tenminste geen tweets heb.

  21. Lijkt mij vrij duidelijk dat wanneer de tekst op bovenstaande manier begint er genoeg mensen zijn die het stuk geconcentreerd uitlezen. Puur vanwege de uitdaging. Ook mij is het gelukt. Echter, was de tekst omgedraaid opgebouwd geweest en werd tegen het einde aan de uitleg gegeven dan was de concentratie hoogstwaarschijnlijk in mindere mate aanwezig.

    Al met al een interessante en vlot geschreven tekst.

  22. Lezen is geen probleem. Waar het kan lees ik de krant, volledig. Maar met geconcentreerd werken heb ik ook moeite, lezen is een passief iets terwijl schrijven iets is waarvoor je gedisciplineerd te werk moet gaan. En dan ga ik de mist in.

  23. The Inquirer: Web ‘turns people into goldfish’: http://www.theinquirer.net/inquirer/news/1035920/web-turns-people-into-goldfish

Reageer