Zwaar zwetend stortte hij zich in haar uit.
Lief lachend klom hij via haar borsten naar haar nek. Zijn favoriete schuilplaats als het emoties begon te regenen.
Als haar ongewilde angsten weer de kop op staken en haar lieve lach als kanker voor de chemo verdween.
Hij fluisterde zacht in haar oor en begon een speurtocht naar het einde.

Zijn koude vingers balanceerden op het randje van geluk en zochten hun evenwicht op haar knokige knieën.
Zachtjes vroeg ze hem te stoppen.
Het kietelde

De tranen denderden in zijn hoofd.
Die kutkanker bombardeerde haar tot iemand anders. Die godvergeten klotekanker maakte haar geile, blonde haar tot een zielig hoopje kapsel. Het maakte haar ooit zo krachtige lichaam tot iets waar zelfs een blinde nog doorheen zou kunnen kijken.

Zachtjes zoenend beval ze hem 
het leven te kussen 
Zij was er immers toch niet meer.

17 reacties

  1. Koen van Leeuwen
    23 maart 2011

    Mooi.

  2. Ga leren schrijven

  3. Wie heeft het geschreven?

  4. Wat een mooie tekst!

  5. Heel mooi!

  6. ontroerend. raak geschreven.

  7. de heer
    23 maart 2011

    @ gaar
    misschien als je het niet mooi vind zou je dat wat genuanceerder kunnen brengen. dit is nog al een gevoelig onderwerp.

  8. Annemarijn Vlinder
    23 maart 2011

    Bedankt voor alle mooie reacties!

  9. Ga meer schrijven!

    Mooi!!

  10. Jaaah, mooi! En vooral doorgaan met schrijven, fotograferen etc.

  11. max Devica Grunfeld
    23 maart 2011

    mooi

  12. Wat een ongelofelijk rare reactie van ‘Gaar’. Ik vind het een heel mooi gedicht.

  13. Indrukwekkend!

  14. Beetje onbegrijpelijke reactie van gaar inderdaad…

  15. Yvonne
    25 maart 2011

    woow, indrukwekkend mooi beschreven

  16. Wat prachtig geschreven, super mooi!

  17. de vader van
    22 september 2011

    zo waar

Reageer