
Hoe de zus Odette Denijs haar broer HJD fotografeerde.
Soms duurt het lang voordat je er achter komt wie je bent. Voor mij duurt het nog langer te ontdekken wie mijn broer, HJD, is. Iedere keer dat ik HJD zie vallen de puzzelstukjes niet op hun plaats. Met mijn wegwerpcamera op zak en vier dagen quality time met HJD in het verschiet maakte ik een serie over mijn broer HJD, genaamd HJD.
HJD is lang, heeft donker haar en groene ogen. Gemiddeld zien wij elkaar vier keer per jaar. Dat is zo gegroeid. De ontmoetingen duren niet langer dan twee uur. Tot vorige maand, toen gingen wij voor het eerst in tien jaar met elkaar op reis.
Vier dagen lang, 24/4 praten, lachen, ongemakkelijke momenten, leuke momenten, boodschappen doen, langs elkaar heen praten, hij door tijdschriften bladeren, elkaar proberen af te tasten, ik lezen - en flits weer een foto.
In de foto’s zie ik een jongen van eind twintig, met een kinderlijke lach, handen in zijn zakken, kijkend op zijn Smart Phone. Echt blij is hij niet, denk ik. Ik hoop dat ik hem ooit beter zal leren kennen. Wie weet gaan we volgend jaar weer.
HJD is lang, heeft donker haar en groene ogen. Gemiddeld zien wij elkaar vier keer per jaar. Dat is zo gegroeid. De ontmoetingen duren niet langer dan twee uur. Tot vorige maand, toen gingen wij voor het eerst in tien jaar met elkaar op reis.
Vier dagen lang, 24/4 praten, lachen, ongemakkelijke momenten, leuke momenten, boodschappen doen, langs elkaar heen praten, hij door tijdschriften bladeren, elkaar proberen af te tasten, ik lezen - en flits weer een foto.
In de foto’s zie ik een jongen van eind twintig, met een kinderlijke lach, handen in zijn zakken, kijkend op zijn Smart Phone. Echt blij is hij niet, denk ik. Ik hoop dat ik hem ooit beter zal leren kennen. Wie weet gaan we volgend jaar weer.

+f(png)/image.png)
+f(png)/image.png)
27 oktober 2010
31 oktober 2010