VPRO Dorst Archief (2010-2012)

Groenten zijn niet lekker, van fruit word je niet vrolijk en vitamines zijn enkel voor saaie mensen. Dit zou zo maar mijn motto kunnen zijn op het gebied van voedsel. Nu wil ik niet het beeld scheppen dat de dagen voorbij gaan waarin ik op de bank soaps zit te kijken met een voorraad chips en chocola. Tijd voor verandering dus, of een poging tot in ieder geval. Een week lang zal ik het dieet van Raw-foodisme aanhangen. Dat wil zeggen slechts voedsel eten dat niet bewerkt en verhit is. Om het nog ietwat erger te maken ga ik ook nog eens voor de extreme versie: veganistisch. Vlees, vis, eieren, melk en kaas kunnen dus ook in de koelkast blijven. Laten we met z’n allen duimen dat ik het Hollywood- droomlijf krijg zodat alle moeite niet voor niets is.


Dag 1
Een jong stel kijkt me verward aan. ‘Wat moet zo’n tiener met zoveel groenten en fruit’, moeten ze gedacht hebben wanneer ik mijn winkelmandje leegkiep op de band. Ze moesten eens weten. Het is vreemd om te ervaren hoeveel producten ik niet in mijn winkelmandje mocht stoppen: koek, brood, snoep, chocola, rijst, pasta. De komende week van blaadjes en ander rauw gespuis valt toevallig samen met de Ramadan, een mooie bijkomstigheid.


Dag 2
Gister leek mijn dag enkel te draaien om eten. Vandaag heb ik hier minder moeite mee. Wel heb ik het even moeilijk wanneer vriendin M. een grote koffie bestelt met veel slagroom en chocolade- vlokken. Daar zit ik dan ook stiekem naar te verlangen onder genot van een bubbelwatertje. Veel van mijn tijd gebruik ik om te verkondigen hoe zwaar ik het wel heb deze dagen. Mijn vader vindt dat ik maar zeur, ‘mensen met diabetes leven immers altijd zo’. Dat klopt papa, máár mensen met diabetes hebben wel hele lekkere snoepjes waar ze troost in kunnen vinden. Nu vraag je je vast af ‘Annemarie hoe weet jij dat diabetici zulke lekkere snoepjes hebben?’. Tja, ik stal op de basisschool altijd de snoepjes van een meisje met diabetes, en nee dat is niet gemeen, het waren gewoon hele lekkere snoepjes. Zo zit dat dus.


Dag 3
In Amsterdam is het Raw-food cafe te vinden, wel eventjes zoeken en door de roze meute heen vechten (lees: Gay Pride) Ik dacht dat dit dieet vooral pezige vrouwen van rond de veertig aantrok maar hier word ik begroet door gespierde jonge mannen die niks anders meer willen dan ‘raw- life’. In het Raw-food cafe heb ik daarom maar goed inkopen gedaan om het menu wat leuker en gezelliger te maken. Zo is er zelfs raw-chocolade, ook nog eens heel lekker. Ik vertrek vol energie, wat ik nodig zal hebben om door de hupsende massa heen te komen, met een tasje vol spul waar menig mens het bestaan niet van af weet.


Dag 4
Experimenteren met alles wat gekocht is bij de Raw-food bar. Vallen en opstaan.
Chocolade-shake met blauwe bessen en frambozen is geen goede combi. Toch drink ik het op, grote slokken om het snel soldaat te maken.

Dag 5
Ik heb gezondigd, een lege zak chips ligt op de grond. Een gevoel was zware teleurstelling heerst. Het vreemde is dat ik hierna de hele dag echt geen moment aan eten gedacht heb, ben vol met energie. Normaal gesproken eet ik gemakkelijk na te avondeten een zak chips op. Nu ik een paar dagen dit dieet volg, kan ik met gemak een hele dag hierop teren.

Dag 6
Winkelen en ‘uit eten’ in Amsterdam. De afgelopen dagen ben ik veel thuis gebleven om verleiding te slim af te zijn. Thuis was immers niks lekkers te vinden. Vandaag toch naar de stad gegaan om sociaal isolement tegen te gaan. Alleen jammer dat ik in het restaurant werkelijk niet meer mag dan olijven en een glas wijn. Thuis ga ik maar weer los op sushi. Raw-food sushi welteverstaan. Dus geen rijst of interessante vulling, enkel wat groenten in zeewier.


Dag 7
Als ik in de stad loop lijkt het wel dat iedereen grote porties friet of pizza naar binnen aan het werken is. Verschrikkelijk is dit, kan mezelf bijna niet inhouden. Ik zal echt heel blij zijn als dit dieet voorbij is.
Morgen ga ik helemaal los bij de snackbar, niet omdat ik dat nu zo lekker vind. Gewoon omdat het kan.

Conclusie: Raw-foodisme is niks voor mij. Ik houd veel te veel van eten en koken om hiermee door te kunnen gaan. Daarnaast is het moeilijk in een omgeving waar voedsel continu aanwezig lijkt te zijn. Dan is Raw-foodisme dus snel gewoon hardcore afzien. Natuurlijk heeft het ook zijn voordelen. Zo hoorde ik van verschillende mensen dat ik er gezonder uitzag. Zo voelde ik me niet, was vaak moe en voelde me slap. Om je energiek te voelen zou je hier langer mee door moeten gaan. Ik val terug in mijn oude leefstijl maar eet misschien wat vaker een stuk fruit.