VPRO Dorst Archief (2010-2012)

Ernest van der Kwast drinkt sinds kort elke dag voor NRC een espresso met iemand uit het nieuws. Vandaag drinkt Phillip Huff een espresso met Ernest. “Ik houd niet eens echt van espresso.”

“Nee, natuurlijk drink ik geen espresso met Kim Holland, Hosni Mubarak of Koningin Beatrix. Ik heb een boek dat af moet. En ik zit meestal in Italië.” Ernest van de Kwast kijkt kort op, met een blik in de ogen alsof hij een geheim gaat delen. “Met Silvio, dat was wel waar. En erg gezellig. Maar niet om negen uur ’s ochtends.” Van der Kwast neemt triomfantelijk een slokje uit zijn kleine espressokopje, een aardewerken ding in de vorm van een klein, plastic bekertje – deukje incluis. Zijn ogen schitteren. “Als je begrijpt wat ik bedoel.”

Dan, ineens, worden zijn ogen weer dof. “Zo’n tweede, autobiografisch boek is zwaar, hoor. Ik bedoel: voor Nog meer mama Tandoori mag ik niets verzinnen. Als ik voor de NRC met Bea espresso drink is alles goed. Met jou nu, ook. Dan verzin ik mezelf gewoon en hoor ik wat er wordt gezegd. Maar zo’n boek” – de schrijver met Indiase moeder schudt het hoofd – “zo’n boek is echt een bevalling. Je moet je alles herinneren. Anders klopt het niet.” Van der Kwast zet zijn lege kopje neer op de glazen tafel en kijkt me lang aan.

“Nog eentje?” vraag ik.

Van der Kwasts lippen pruilen. “Nou vooruit,” zegt hij, “nog ééntje dan. Suzanne Vermeer, dat ben ik niet. Ik weet wel wie het is hoor, maar ik mag het niet zeggen. Sieger Sloot en Yusuf Halal, die ben ik wel.”

Ik zeg niets. Van der Kwast ziet de stilte als een laatste aanmoediging.

“Morgen ga ik espresso met haar drinken. Suzanne Vermeer. Ze gaat zich als iemand anders voordoen. Inge de Bruijn of zo.” Hij kijkt omlaag, naar zijn handen. Het valt me nu pas op hoe groot zijn bril is. Hij fluistert: “Weet je wat het is? Ik houd niet eens echt van espresso. Dat is niet makkelijk, hoor.”