VPRO Dorst Archief (2010-2012)

Tegenwoordig doet iedere zichzelf respecterende organisatie (en individu) aan storytelling, het verpakken van communicatieboodschappen in mooie verhalen met een kop en een staart om positieve gevoelens op te roepen en beter te blijven hangen. Het mooie aan het feit dat organisaties met storytelling op de loop zijn gegaan is dat hiermee erkend wordt dat verhalen ertoe doen, iets waar schrijvers en andere vertallers eeuwenlang (on)bewust voor hebben gestreden. In de wereld van storytelling zijn Raden van Bestuur geen Raden van Bestuur, maar helden. Zijn concurrenten geen concurrenten meer, maar aarts-
vijanden. Zijn dure externe consultancybureaus geen
dure externe consultancybureaus maar mentoren.
En zijn winstdoelstellingen geen winstdoel-
stellingen maar Heilige Gralen. Het wachten
is op het eerste persbericht dat geschreven wordt
als een sprookje. In tegenstelling van wat sommige
websites beweren, hoef je om een goede storyteller te
worden niet naar een dure cursus. Het enige vereiste is dat je minimaal één film in je leven moet hebben gezien. De meeste films volgen namelijk dezelfde universele structuur die zo oud is als de tijd. Dit is de verhaallijn die in de meeste films en boeken verborgen ligt en waar storytellers hun verhalen aan ophangen. Het stappenplan* is eenvoudig:

Bovenstaande kun je ook toepassen op jezelf, om te checken of je als held binnen je eigen leven de ‘juiste’ dingen aan het doen bent en om te zien welke rol je speelt in de verhalen van anderen. Bij de vraag welke rol je speelt in de mooie verhalen van storytellende organisaties hoef je niet lang stil te staan: met z’n allen vormen we de eeuwige (reclame)verhalen-slikkende consument. Dit neemt niet weg dat je in je eigen leven geen heldendaden kunt verrichten.

* Vrij naar Tijn Touber & Manfred van Doorn – ‘Net als in de film’ (Ode, september 2005)